--͵ ---΄ ΑΚΡΟΒΟΛΙΣΜΟΙ Καὶ ὀλίγος Δημόκριτος «Τῶν ἡμαρτημένων ἄνθρωποι μεμνέαται μᾶλλον ἤ τῶν εὖ πεποιημένων. Καὶ γὰρ δίκαιον οὕτως... Οὐ γὰρ ἐπὶ τούτῳ ἡρέθη ὡς κακῶς ποιήσων ἀλλὰ ὡς εὖ»: Τῶν κακῶν πράξεων οἱ ἄνθρωποι διατηροῦν τὴν μνήμη περισσότερο παρὰ τῶν καλῶν πράξεων (τῶν ἀρχόντων). Καὶ πολὺ δίκαια (σκέπτονται) μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο... Διότι γι᾿ αὐτὸ τὸ λόγο ἐκλέχτηκαν, ὄχι γιὰ νὰ κάνουν πράξεις αἰσχρὲς ἀλλὰ τὶς καλύτερες. «Καὶ οἵ φυγῆς ἄξια ἔρδουσι ἤ δεσμῶν ἤ θωῆς ἄξιοι, καταψηφιστέον καὶ μή ἀ- πολύειν’ ὅς δ᾽ ἄν παρὰ νόμον ἀπολύει κέρδει ὁρίζων ή ἡδονῇ, ἀδικεῖ καὶ οἱ τοῦτο ἐγκάρδιον ἀνάγκη εἶναι»: Καί οἱ διαφεύγοντες τὴν ἄξια τιμωρία ἢ τὴ φυλακὴ ἤ κάποια ἄξια πρὸς τὶς πράξεις τους ποινή, πρέπει νὰ καταδικάζο- νται καὶ νὰ μὴν ἁπαλλάσσωώωνται' ὅποιος δὲ παρὰ τοὺς νόμους ἀπαλλάσσει (αὐτοὺς) ὀφέλη προσωπικὰ ἀποκομίζων ἤ χάριν ἄλλων ἀπολαύσεων σαρκι- κῶν, καὶ αὐτὸς ἐνεργεῖ ἀντίθετα πρός τὴ δικαιοσύνη καὶ οἱ τοῦτο (πράξα- ντες) εἶναι ἀναγκαῖον νὰ παραμείνουν στὸ βάθος τῆς συνειδήσεώς μας (νὰ μὴν λησμονηθοῦν ποτὲ). «Χρημάτων ὄρεξις, ἦν μὴ ὁρίζηται κόρῳ, πενίης ἐσχάτης πολλῷ χαλεπωτέρη: μέζονες γὰρ ὀρέξεις μέζονος ἐνδείας ποιεῦσιν»: “ΗΠ τῶν χρημάτων βουλιμία εἶναι πολὺ γειρότερη ἀπὸ τὴν ἔσχατη φτώχεια, γιατὶ οἱ πολὺ μεγάλες ἐπιθυ- μίες γεννοῦν πολὺ μεγάλες ἀνάγκες. «Στάσις ἐμφύλιος ἐς ἑκάτερα κακὸν’ καὶ γὰρ νικέουσι καὶ ἡσσωμένοις ὁμοίη φθορή»: Ἢ ἔνοπλη ἐξέγερση μεταξὺ ἀνθρώπων τῆς ἴδιας φυλῆς εἶναι ἐξ ἴ- σου ὀλέθρια καὶ γιὰ τοὺς νικητὲς καὶ τούς ἡττημένους, διότι καὶ τὶς δύο πα- ρατάξεις φθείρει. «Εὐδαιμονίη οὐκ ἐν βοσκήμασιν οἰκεῖ οὐδὲ ἐν χρυσῷ: ψυχὴ οἰκητήριον δαί- μονος»: "Η εὐτυχία οὔτε στὶς ἀπολαύσεις τοῦ σώματος κατοικεῖ οὔτε στὸν χρυσό. Ἢ ψυχὴ εἶναι ἡ κατοικία τῆς ἱσοθέου εὐτυχίας. «Ων τὸ σκῆνος χρήζει, πᾶσι πάρεστιν εὐμαρέως ἄνω μόχθου καὶ ταλαιπω- ρίης’ ὁκόσα δὲ μόχθου καὶ ταλαιπωρίης χρήζει καὶ βίου ἀλγύνει, τούτων οὐκ ἱμείρεται τὸ σκῆνος, ἀλλὰ ἡ τῆς γνώμης κακοθιγίη»: “Ὅσα τὸ ἀνθρώπινο σῶ- μα χρειάζεται, σ᾽ ὅλους εἶναι δυνατὸν εὔκολα ἄνευ μόχθου καὶ ταλαιπωριῶν νὰ ἀποκτηθοῦν' ὅσα ὅμως ἀπαιτοῦν μόχθο καὶ ταλαιπωρίες καὶ κάνουν τὴ ζωὴν ὀδυνηρή, αὐτὰ δὲν τὰ ἐπιθυμεῖ τὸ σῶμα ἀλλὰ ἡ κακομεταχείρηση τῆς λογικῆς (νοῦ). «Οἱ δὲ θεοὶ τοῖσι ἀνθρώποισι διδοῦσι τ᾽ ἀγαθὰ καὶ πάλαι καὶ νῦν. Πλὴν ὁκό- σα κακὰ καὶ βλαβερὰ καὶ ἀνωφέλεα τάδε δ᾽ οὔτε πάλαι οὔτε νῦν θεοὶ ἀνθρώ- ποισι δωροῦνται, ἀλλ᾽ αὐτοὶ τοῖσδεσιν ἐμπελάζουσι διὰ νοῦ τυφλότητα καὶ ᾱ- γνωμοσύνην»: Οἱ δὲ θεοὶ στοὺς ἀνθρώπους δίνουν τ᾽ ἀγαθὰ καί στὸ παρελ- θὸν καὶ σήμερα. Ὅσα ὅμως εἶναι κακὰ καὶ βλαβερὰ καὶ ἐπιζήμια ἀνέκαθεν