Ἡ ΚΙΝΗΣΗ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ 5325 ο. ΠΑΡΙΠΡΑΤΕΕΑΣ - Μ. ΕΑΕΑΙΙΟΣ, έτειε 1941 Εγενήπεσσεα Οἱ νομικοὶ στὴν ἱστορία τῆς αὐτοκρατορικῆς Κίνας πίστευαν, ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι φύσει κακός: ̓ Ὑπάρχει κι αὐτὴ ἡ σχολή. Καὶ τὶ ἄλλο δείχνει ὁ πόλεμος, παρὰ τὴν κακία τοῦ ἀνθρώπου; Ἢ μήπως “πόλεμος πάντων μὲν πατὴρ ἐστι͵...’ κατὰ τὸν σοφὸ ̓Εφέσιο; Πάντως, τὸ βιβλίο αὐτὸ τῶν Κώστα Χατζηπατέρα -- Μαρίας Φαφαλιοῦ εἶναι “ἡμέραι δόδης..., ...Καὶ αἵματος”', γιὰ νὰ θυμηθοῦμε τὸν "Αγγελο Σ. Βλάχο. Γιὰ τὴν ἀκρίβεια πρόκειται γιὰ ἕνα συμπίλημα προσωπικῶν μαρτυριῶν ἀπὸ τὴ Μάχη τῆς Κρήτης. Εἶναι αὐτὴ σημαντικότερη, γιατὶ ἀποτελεῖ τὴν πρώτη καὶ μόνη ἀκραιφνῆ ἀεροπορικὴ εἰσβολὴ στὴν “Ὑ1στορία, καὶ ἔκανε τοὺς Γερμανοὺς νὰ κερδίσουν τὴ μάχη ἀλλὰ νὰ χάσουν τὸν πόλεμο, ὅπως ὅλοι γνωρίζουμε. Μιὰ πύρρεια νίκη δηλαδή, ὅπως χαρακτηριστικἁὰ τὴν τιτλοφοροῦν οἱ συγγραφεῖς. Μετὰ ἀπὸ ἕνα σύντομο πρόλογο τοῦ γνωστοῦ Ο.Μ. Ἀ/οοάποιςε καὶ μιὰ εἰσαγωγὴ τῶν συγγραφέων, παρουσιάζονται τὰ ντοκουμέντα στὴ χρονολογική τους σειρά. Αὐτὰ δὲν εἷναι ἁμιγῶς ἱστορικὰ ἢ στρατιωτικά, ἀλλὰ αὐθεντικὲς καταθέσεις αὐτοπτῶν μαρτύρων, ἀκόμη καὶ ποιήματα. ̓Απὸ τὴ μεριὰ τῶν Γερμανῶν, ὅσο καὶ τῶν Συμμάχων, ἀλλὰ καὶ τῶν "Ἑλλήνων καὶ τῶν γηγενῶν Κρητικῶν. 'Ἡ ἀγγλικὴ αὐτὴ ἔκδοση, τυπωμένη ἄψογα στὴν "Ἑλλάδα, περιέχει σὺν τοῖς ἄλλοις καὶ χάρτες τῆς ἑνδεκαήμερης μάχης, φωτογραφίες καὶ σκίτσα, καὶ προώρισται γιὰ τὸ ἀγγλόφωνο ἀναγνωστικὸ κοινό. Τώρα ποὺ οἱ συχνὰ ἀντιφατικὲς εἰκόνες τῶν γεγονότων ἐκείνων ἔχουν φιλτραριστεῖ ἀπὸ τὸ μαγνάδι τοῦ χρόνου, μποροῦμε νὰ τὰ κυττάξουμε ἀπροκατάληπτα, νὰ τὰ ἐκτιμήσουμε σ ̓ ὅλη τὴν ἔκτασή τους, καὶ νὰ γνωρίσουμε ἐμεῖς οἱ νεώτεροι, ποὺ δὲν τὰ ζήσαμε, τὰ συμβάντα ποὺ ἑπτασφράγισαν τὴ δημοκρατία καὶ τὴν ἐλευθερία, μέσα στὴν ὁποία ζοῦμε ἐμεῖς ἀνέμελοι σήμερα. Ἕνεκα Τὰ παράξενα τοῦ εἰσαγόμενου φεμινισμοῦ Ὃ αφεμινισμὸς» εἶναι ἡ κοινωνιολογική θεωρία, ποὺ δέχεται τὴν ἐξίσωσι τῶν δύο φύλων. Ταυτοχρόνως μὲ τὸν ἴδιο ὄρο νοεῖται καὶ τὸ κίνημα ποὺ ἐπιδιώκει τὴν ἰσότητα τῶν γυναικῶν πρὸς τοὺς ἄνδρες. ̓Η ἐξίσωσις αὐτὴ δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι κοινωνικὴ, πνευματικὴ, οἰκονομικὴ, ἀλλὰ μόνο νομικὴ. Διότι κοινωνικῶς, πνευματικῶς καὶ οἰκονομικῶς δὲν εἶναι μεταξύ των ἴσοι οὔτε οἱ ἄνδρες. Αὐτὸ λοιπὸν ποὺ δὲν πραγματοποιεῖται μεταξὺ ἀνδρῶν, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ πραγματοποιηθῆ μεταξὺ ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν. ̓Αλλως τε οὔτε καὶ οἱ γυναῖκες εἶναι μεταξύ των ἴσαι κοινωνικῶς, πνευματικῶς καὶ οἰκονομικῶς. ̓Ἐπομένως ἄναγκαστικῶς ὁ «φεμινισμὸς» περιορίζεται εἰς νομικὴν ἐξασφάλισιν ἰσότητος εἰς ὅλους τοὺς τομεῖς, π.χ. εἰς τὸν πολιτικὸν, ὅπου οἱ γυναῖκες διεξεδίκουν ἀπὸ τὰς δημοκρατίας τὸ δικαίωμα τῆς ψήφου («σουφραξέττες»): ἤ εἰς τὸν οἰκονομικόν, ὅπου οἱ γυναῖκες ἐζήτουν ἰσομισθίαν, δηλαδὴ τὴν ἴδια ἀμοιβὴ μὲ τοὺς ἄνδρας γιὰ τὸ ἴδιο ἔργον' ἤ εἰς τὸν κοινωνικόν, ὅπου οἱ γυναῖκες ἤθελαν μὲ νομοθετικὰς ρυθμίσεις νὰ τοὺς ἀναγνωρισθοῦν κοινωνικὰ δικαιώματα κ.τ.λ. Τὸ θέμα τῆς θέσεως τῆς γυναικὸς ἐν σχέσει πρὸς τὸν ἄνδρα δὲν εἶναι νέον. “Ιστορικῶς εἶναι ἐξηκριβωμένον, ὅτι ἡ γυνὴ δὲν ἦτο πάντοτε ὑποδεεστέρα τοῦ ἀνδρός. ' ̓Υπῆρξαν κοινωνίαι, ὅπου οἱ γυναῖκες κατεῖχαν καὶ αὐτὴν ἀκόμη τὴν ἐξουσία (Μητριαρχία), καθὼς καὶ κοινωνίαι, ὅπου οἱ γυναῖκες εἶχαν ἀκριβῶς ἴσα δικαιώματα μὲ τοὺς ἄνδρας (Σπάρτη). Μάλιστα ἀξιοσημείωτος εἶναι ἡ διαπίστωσις, ὅτι ἀπὸ τὴν ἄποψιν τῶν πολιτειακῶν συστημάτων ἡ ὁλοκληρωτικὴ Σπάρτη εἶχε δώσει πλήρη πολιτικὰ δικαιώματα στὶς Σπαρτιάτισσες, ἐνῶ ἡ δημοκρατικὴ ̓Αθήνα ἀπηγόρευε αὐστηρῶς κάθε πολιτικὴ παρουσία τῶν γυναι»