Ἡ ΚΙΝΗΣΗ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ 5325 ο. ΠΑΡΙΠΡΑΤΕΕΑΣ - Μ. ΕΑΕΑΙΙΟΣ, έτειε 1941 Εγενήπεσσεα Οἱ νομικοὶ στὴν ἱστορία τῆς αὐτοκρατορικῆς Κίνας πίστευαν, ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι φύ- σει κακός: ᾿ Ὑπάρχει κι αὐτὴ ἡ σχολή. Καὶ τὶ ἄλλο δείχνει ὁ πόλεμος, παρὰ τὴν κακία τοῦ ἀνθρώπου; Ἢ μήπως “πόλεμος πάντων μὲν πατὴρ ἐστι͵...’ κατὰ τὸν σοφὸ ᾿Εφέσιο; Πά- ντως, τὸ βιβλίο αὐτὸ τῶν Κώστα Χατζηπατέρα -- Μαρίας Φαφαλιοῦ εἶναι “ἡμέραι δό- δης..., ...Καὶ αἵματος”', γιὰ νὰ θυμηθοῦμε τὸν "Αγγελο Σ. Βλάχο. Γιὰ τὴν ἀκρίβεια πρόκει- ται γιὰ ἕνα συμπίλημα προσωπικῶν μαρτυριῶν ἀπὸ τὴ Μάχη τῆς Κρήτης. Εἶναι αὐτὴ ση- µαντικότερη, γιατὶ ἀποτελεῖ τὴν πρώτη καὶ μόνη ἀκραιφνῆ ἀεροπορικὴ εἰσβολὴ στὴν “Ὑ1- στορία, καὶ ἔκανε τοὺς Γερμανοὺς νὰ κερδίσουν τὴ μάχη ἀλλὰ νὰ χάσουν τὸν πόλεμο, ὅ- πως ὅλοι γνωρίζουμε. Μιὰ πύρρεια νίκη δηλαδή, ὅπως χαρακτηριστικἁὰ τὴν τιτλοφοροῦν οἱ συγγραφεῖς. Μετὰ ἀπὸ ἕνα σύντομο πρόλογο τοῦ γνωστοῦ Ο.Μ. Ἀ/οοάποιςε καὶ μιὰ εἰσαγωγὴ τῶν συγγραφέων, παρουσιάζονται τὰ ντοκουμέντα στὴ χρονολογική τους σειρά. Αὐτὰ δὲν εἷ- ναι ἁμιγῶς ἱστορικὰ ἢ στρατιωτικά, ἀλλὰ αὐθεντικὲς καταθέσεις αὐτοπτῶν μαρτύρων, ἀκό- µη καὶ ποιήματα. ᾿Απὸ τὴ μεριὰ τῶν Γερμανῶν, ὅσο καὶ τῶν Συμμάχων, ἀλλὰ καὶ τῶν "Ἑλλήνων καὶ τῶν γηγενῶν Κρητικῶν. 'Ἡ ἀγγλικὴ αὐτὴ ἔκδοση, τυπωμένη ἄψογα στὴν "Ἑλλάδα, περιέχει σὺν τοῖς ἄλλοις καὶ χάρτες τῆς ἑνδεκαήμερης μάχης, φωτογραφίες καὶ σκίτσα, καὶ προώρισται γιὰ τὸ ἀγγλόφωνο ἀναγνωστικὸ κοινό. Τώρα ποὺ οἱ συχνὰ ἀντι- φατικὲς εἰκόνες τῶν γεγονότων ἐκείνων ἔχουν φιλτραριστεῖ ἀπὸ τὸ μαγνάδι τοῦ χρόνου, μποροῦμε νὰ τὰ κυττάξουµε ἀπροκατάληπτα, νὰ τὰ ἐκτιμήσουμε σ᾽ ὅλη τὴν ἔκτασή τους, καὶ νὰ γνωρίσουμε ἐμεῖς οἱ νεώτεροι, ποὺ δὲν τὰ ζήσαμε, τὰ συμβάντα ποὺ ἑπτασφράγισαν τὴ δημοκρατία καὶ τὴν ἐλευθερία, µέσα στὴν ὁποία ζοῦμε ἐμεῖς ἀνέμελοι σήµερα. Ἕνεκα Τὰ παράξενα τοῦ εἰσαγόμενου φεμινισμοῦ Ὃ αφεμινισμὸς» εἶναι ἡ κοινωνιολογική θεωρία, ποὺ δέχεται τὴν ἐξίσωσι τῶν δύο φύλων. Ταυτοχρόνως μὲ τὸν ἴδιο ὄρο νοεῖται καὶ τὸ κίνημα ποὺ ἐπιδιώ- κει τὴν ἰσότητα τῶν γυναικῶν πρὸς τοὺς ἄνδρες. ᾿Η ἐξίσωσις αὐτὴ δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι κοινωνικὴ, πνευματικὴ, οἰκονομικὴ, ἀλλὰ µόνο νομικὴ. Διότι κοινωνι- κῶς, πνευματικῶς καὶ οἰκονομικῶς δὲν εἶναι μεταξύ των ἴσοι οὔτε οἱ ἄνδρες. Αὐ- τὸ λοιπὸν ποὺ δὲν πραγματοποιεῖται μεταξὺ ἀνδρῶν, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ πραγ- ματοποιηθῆ μεταξὺ ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν. ᾿Αλλως τε οὔτε καὶ οἱ γυναῖκες εἶναι μεταξύ των ἴσαι κοινωνικῶς, πνευματικῶς καὶ οἰκονομικῶς. ᾿Ἐπομένως ἄναγκα- στικῶς ὁ «φεμινισμὸς» περιορίζεται εἰς νομικὴν ἐξασφάλισιν ἰσότητος εἰς ὅ- λους τοὺς τομεῖς, π.χ. εἰς τὸν πολιτικὸν, ὅπου οἱ γυναῖκες διεξεδίκουν ἀπὸ τὰς δημοκρατίας τὸ δικαίωµα τῆς ψήφου («σουφραξέττες»): ἤ εἰς τὸν οἰκονομικόν, ὅ- που οἱ γυναῖκες ἐζήτουν ἰσομισθίαν, δηλαδὴ τὴν ἴδια ἀμοιβὴ μὲ τοὺς ἄνδρας γιὰ τὸ ἴδιο ἔργον' ἤ εἰς τὸν κοινωνικόν, ὅπου οἱ γυναῖκες ἤθελαν μὲ νομοθετικὰς ρυθµίσεις νὰ τοὺς ἀναγνωρισθοῦν κοινωνικὰ δικαιώµατα κ.τ.λ. Τὸ θέµα τῆς θέσεως τῆς γυναικὸς ἐν σχέσει πρὸς τὸν ἄνδρα δὲν εἶναι νέον. “Ιστορικῶς εἶναι ἐξηκριβωμένον, ὅτι ἡ γυνὴ δὲν ἦτο πάντοτε ὑποδεεστέρα τοῦ ἀνδρός. '᾿Υπῆρξαν κοινωνίαι, ὅπου οἱ γυναῖκες κατεῖχαν καὶ αὐτὴν ἀκόμη τὴν ἐ- ξουσία (Μητριαρχία), καθὼς καὶ κοινωνίαι, ὅπου οἱ γυναῖκες εἶχαν ἀκριβῶς ἴσα δικαιώματα μὲ τοὺς ἄνδρας (Σπάρτη). Μάλιστα ἀξιοσημείωτος εἶναι ἡ διαπί- στωσις, ὅτι ἀπὸ τὴν ἄποψιν τῶν πολιτειακῶν συστημάτων ἡ ὁλοκληρωτικὴ Σπάρτη εἶχε δώσει πλήρη πολιτικὰ δικαιώματα στὶς Σπαρτιάτισσες, ἐνῶ ἡ δη- μοκρατικὴ ᾿Αθήνα ἀπηγόρευε αὐστηρῶς κάθε πολιτικὴ παρουσία τῶν γυναι- »