Ἢ ἑλληνικὴ Εὐρώπη ζῆ Τὴν 21] Σεπτεμβρίου, ἡμέρα Πέμπτη, περάσαμε μὲ τὴ σύζυγό μου ἀπὸ τό Δυτικὸ Βερολῖνο, ὅπου εὗρισκόμεθα θεωρίης ἕνεκεν, στὸ ̓Ανατολικό, καὶ ἐπισκεφθήκαμε τὸ «Μουσεῖον τῆς Περγάμου», ὅπου, ὡς γνωστόν, στεγάζονται ἀρχαιότητες ἀπὸ τοὺς πολιτισμοὺς τῶν Σουμερίων, τῶν Βαβυλωνίων, τῶν ̓ Ασσυρίων, τῶν Αἰγυπτίων, τῶν ̓Ινδῶν, τοῦ ̓Ισλᾶμ καὶ κυριώτατα τῶν "Ελλήνων. ̓Ενῶ ἀκόμη περιεργαζόμεθα τὰ ἐκθέματα στὶς αἴθουσες τῶν ἀρχαιοτήτων τῆς ̓Ανατολῆς, στ’ αὐτιά μας ἔφθανε ἀπὸ τὴν πλευρὰ τῶν ἑλληνικῶν αἰθουσῶν ὁ χαρούμενος ἀντίλαλος ἀπὸ ἕναν ἀσυνήθιστο βουερὸ θόρυβο, ποὺ διαπερνοῦσε καὶ τοὺς δύο ὀρόφους τοῦ πελωρίου μεγάρου. Ὅταν ἐν τέλει φθάσαμε στὶς αἴθουσες, ὅπου ἔχουν μεταφερθῆ καὶ τοποθετηθῆ σχεδὸν αὐτούσια ὁ ἐπιβλητικὸς Βωμὸς τοῦ Διὸς τῆς Περγάμου, τὸ λαμπρὸ καὶ χαρίεν ἐκεῖνο ἄφιέρωμα μὲ τὴν ἐπιγραφὴ στὸ ἀέτωμά του ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΕΥΜΕΝΗΣ ΑΘΗΝΑ ΝΙΚΗΦΟΡΩ, ὁλόκληρα ἀρχιτεκτονήματα τῆς ̓Εφέσου καὶ οἱ ἐπιβλητικοὶ ἀνδριάντες ᾱπὸ τὴν Φώκαια, τὴν αἰολικὴ Κύμη, τὴν Μαγνησία, τὰ Δίδυμα, τὴν Πριήνη, τὴν ̓ ̓Αττική, βρεθήκαμε ἐνώπιον μιᾶς συγκλονιστικῆς σκηνῆς: Μία ὁμάᾶδα ἀπὸ 150 περίπου φοιτητὲς διαφόῥρων εὐρωπαθκῶν πανεπιστημίων, ποὺ ἔφθαναν ἀνέκφραστοι καὶ σοβαροὶ «κατὰ κύματα» ἀπὸ τὶς αἴθουσες τῆς ἀνατολικῆς Τέχνης, μόλις ἔμπαιναν στὶς ἑλληνικές, κατελαμβάνοντο ἀπὸ φρενίτιδα ἐνθουσιασμοῦ, ζητωκραύγαζαν, σφύριζαν ἐπιδοκιμαστικά, θώπευαν μὲ λατρεία, θὰ ἔλεγα, τὰ ἄριστουργήματα ἐκεῖνα καὶ γενικὰ συμμπεριεφέροντο μὲ ἐκδηλώσεις ποὺ συλλήβδην θὰ μποροῦσαν νὰ θεωρηθοῦν ὡς περιστατικὀ ἐντελῶς ἀπροσδόκητο. Πραγματικὰ τέτοια ἔκρηξη ἐνθουσιασμοῦ εἶναι σπάνια γιὰ Εὐρωπαίους καὶ γιὰ τὸ περιβάλλον ἑνος Μουσείου. Δὲν ξέρω, ἂν τὸ φαινόμενο αὐτὸ ἔχει ἐπαναληφθῆ καὶ ἄλλες φορὲς στὶς πανύψηλες αὐτὲς ἑλληνικὲς αἴθουσες, ἀλλὰ γιὰ μένα ἡ μία ποὺ τὸ ἔζησα εἶναι ἀρκετή, γιὰ νὰ συναγάγω τὰ συμπεράσματά μου. “Ἢ ἀντιπροσωπευτικὴ αὐτὴ ὁμάδα τῆς μελλοντικῆς εὐρωπαϊκῆς ἰθύνουσας τάξεως μὲ τὰ φωτεινὰ μάτια, τὴν αὐτοπεποίθηση τοῦ ὕφους καὶ τῶν κινήσεων καὶ τὴν ἐκρηκτικὴ εὐαισθησία γιὰ τὸ συμπαντικὸ Κάλλος καὶ τὴν συμπαντικὴ "Αρμονία εἶναι οἱ αὐριανοὶ Οἰκουμενικοὶ Ἕλληνες. Καθὼς ἐκινοῦντο πλάι στοὺς χαμογελαστοὺς κούρους καὶ κόρες, τὶς μορφοποιημένες αὐτὲς ἐκφάνσεις τῆς «ἀρχαϊκῆς αὐτοπεποιθήσεως» τῆς προκλασσικῆς περιόδου, εἶχες τὴν ἐντύπωση ὅτι τὰ ἱερὰ μαρμάρινα ἀριστουργήματα εἶχαν ᾱναστηθῆ καὶ ἑνωθῆ μὲ τὴν σημερινὴ Εὐρώπη. Ἔκανα τὴν αὐθόρμητη σκέΨη ὅτι μία ἀνεξιχνίαστη ἀκτινοβολία ἐξεπέμπετο πράγματι ἀπὸ τὴν μαρμαῥρωμένη "Ελλάδα καὶ διαπερνοῦσε καὶ ἐνθουσίαζε καὶ ἐνεργοποιοῦσε καὶ γονιμοποιοῦσε ψυχοπνευματικὰ τὴν αἱμάτινη ὁλοζώντανη Εὐρώπη. Φα ἦταν περιττὸ νὰ δώσω κι ἄλλη ἔκταση στὴν περιγραφὴ ἢ τὴν ἑρμηνεία τοῦ θαυμάσιου αὐτοῦ γεγονότος. Διαπιστώνω ὅτι ἡ Εὐρώπη δὲν ἔχει ἐἑαλλαχθῆ σὲ κάτι ἄλλο, ὅπως φοβοῦνται μερικοί. Ζῆ καὶ παραμένει οἵκουμενική, δηλαδὴ ἑλληνική. Καὶ ἡ “Ελλάδα δὲν πέθανε, ὅπως φοβοῦνται (ἢ ἐπιδιώκουν...) ἐπίσης μερικοί. Ζῆ καὶ ὑπάρχει ἐσαεί, ὅπως ἐσαεὶ ὑπάρχει ὅ,τι ἐκφράζει, δηλαδὴ τὸ Κάλλος, τὴν ̓Αρμονία, μὲ μία λέξη τὸν ΛΟΓΟ τοῦ Σύμπαντος. Δ.Ι.Λ.