Ὁ ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΙ -ν ́ Σύντομῃ, ἀλλὰ διεισδυτική, διατριβὴ περὶ μιᾶς παγκόσμιας κυβερνήσεως Ἂν μετὰ τὴν διάσπαση τοῦ ᾱτόμου (τῆς ὁποίας ἀπαγορευτικὴ συνέπεια εἶναι ἡ ἀδυναμία διεξαγωγῆς πολέμου) ἡ Διεθνὴς ̓Εξουσία σύρεται, γιὰ νὰ ἐπιβιώση, πρὸς τὸν δρόμο τῆς δημιουργίας μιᾶς παγκόσμιας κυβερνήσεως, τοῦτο ἀποτελεῖ κατάσταση ἐξαιρετικὰ περίπλοκη ἀπὸ τὴν ἐξουσιαστικὴ σκοπιά, δηλαδὴ τὴν γνωστὴ παρανοϊκὴ ἀντίληψη τῆς πραγματικότητας, ἀλλὰ ἐξαιρετικὰ ἁπλῆ ἀπὸ τὴν οὐσιαστική, δηλαδὴ τὴν ἔλλογη θεώρηση τῆς ροῆς τῶν συμβάντων. Πιὸ συγκεκριμένα, τὸ περίπλοκον γιὰ τὴν ̓Εξουσία ἀπορρέει ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι συλλαμβάνει τὸ πρόβλημα ὡς καθαρὰ «τεχνικό», καὶ προχωρεῖ συνεπῶς μόνο στὴν ἐφαρμογὴ τεχνικῶν μεθόδων γιὰ νὰ τὸ προωθήση, ἐνῶ πρόκειται γιὰ πρόβλημα ποὺ ἐντοπίζεται καθ ̓ ὁλοκληρίαν στὴν (ἄγνωστη στὴν ̓Εξ-ουσία) βαθύτερη φύση τοῦ ἀνθρώπου θεωρουμένου ὡς ὁμᾶδος. Τὸ σημεῖο μηδέν, ὅπου ἡ ἐφαρμοζόμενη ἐξουσιαστική διαδικασία «παγώνει», ὅπως στερεοποιεῖται τὸ νερὸ στὴ διαδικασία πτώσεως τῆς θερμοκρασίας ἀνατρέποντας ξαφνικὰ ὁλόκληρη τὴν ἕως τότε «συμπεριφορά» του ὡς ὑγροῦ, στὴ γλῶσσα ποὺ ἄναφέρεται στὴν ἀνθρώπινη ὁμάδα λέγεται Πολιτισμός. Ὃ πολιτισμὸς ἀποτελεῖ ἀναγκαστικὴ προὐπόθεση τῆς ὑπάρξεως τῆς. ἀνθρώπινης ὁμαδικῆς ζωῆς, ἆλλά, μολοντοῦτο, ἡ λέξη αὐτὴ ᾱποτελεῖ ἔννοια που βρίσκεται ἔξω ἀπὸ τὸν χῶρο ὅπου κινεῖται ἡ ̓Ακριβέἐξ-ουσιαστικὴ σκέψη. στερα ἡ ̓Εξ-ουσία ἔχει κάποια ᾱόριστη «ἰδέα» περὶ Πολιτισμοῦ, ἀλλὰ τόσο χονδροειδῆ καὶ ἆτελῆ, ὥστε νὰ τὸν θεωρῆ ὡς κάτι ὁμοειδὲς πρὸς τὰ ἐξουσιαστικὰ «μεγέθη» της (κράτος, οἰκονομία, διοίκηση, δημόσια τάξη, δημόσια ὑγεία κ.λπ.). Τῆς εἶναι «ᾱγνωστη γῆ» - - γιατὶ καὶ ἡ ἴδια, ἀφ ̓ ὅτου διεστράφη, τὴν στερεῖται καθ ̓ ὁλοκληρίαν - ἡ ψυχοπνευματικὴ φύση τοῦ Πολιτισμοῦ, δηλαδὴ τὸ γεγονός ὅτι ὁ ἄνθρωπος ὡς ἄτομο καὶ ὡς ὁμάδα λειτουργεῖ κατὰ τοὺς νόμους τῆς λειτουργίας τοῦ περιβάλλοντος σύμπαντος. Ὃ ἐξ-ουσιαστικὸς «νόμος», ὡς αὐθαιρεσία ἄντικατοπτρίζουσα ὄχι τὴν κατὰ φύσιν ἰσχὺ τῶν ἀτόμων καὶ τῶν ὁμάδων, ἀλλὰ τὴν ψευδεπίγραφη τεχνητὴ ἰσχὺ τῆς ἐξουσιαστικῆς «ὀργανώσεως», ὅταν πρόκειται γιὰ τὸν Πολιτισμὸ (ὡς ποιότητα, ἐπαναλαμβάνω, καὶ ὅχι ὡς «μέγεθος», γιατὶ τέτοιος πολιτισμὸς δὲν ὑπάρχει παρὰ μόνο στὰ μυαλὰ τῶν ἐξουσιαστῶν), γίνεται «νόμος» ἀνίσχυρος καὶ ἀνεφάρμοστος κατὰ τὸ μέτρο ποὺ ἀποτελεῖ ἐκτροπὴ καὶ διαστροφὴ τῆς ἀνθρώπινης φύσεως. ̓Εδῶ πιὰ ἡ