Ὁ ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΙ -- ν΄ Σύντομῃ, ἀλλὰ διεισδυτική, διατριβὴ περὶ μιᾶς παγκόσμιας κυβερνήσεως Ἂν μετὰ τὴν διάσπαση τοῦ ᾱ- τόμου (τῆς ὁποίας ἀπαγορευτικὴ συνέπεια εἶναι ἡ ἀδυναμία διεξα- γωγῆς πολέμου) ἡ Διεθνὴς ᾿Ε- ξουσία σύρεται, γιὰ νὰ ἐπιβιώση, πρὸς τὸν δρόμο τῆς δημιουργίας μιᾶς παγκόσμιας κυβερνήσεως, τοῦτο ἀποτελεῖ κατάσταση ἐξαι- ρετικὰ περίπλοκη ἀπὸ τὴν ἐξου- σιαστικὴ σκοπιά, δηλαδὴ τὴν γνωστὴ παρανοϊκὴ ἀντίληψη τῆς πραγματικότητας, ἀλλὰ ἐξαιρε- τικὰ ἁπλῆ ἀπὸ τὴν οὐσιαστική, δηλαδὴ τὴν ἔλλογη θεώρηση τῆς ροῆς τῶν συμβάντων. Πιὸ συ- γκεκριμένα, τὸ περίπλοκον γιὰ τὴν ᾿Εξουσία ἀπορρέει ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι συλλαμβάνει τὸ πρό- βλημα ὡς καθαρὰ «τεχνικό», καὶ προχωρεῖ συνεπῶς μόνο στὴν ἐ- φαρμογὴ τεχνικῶν μεθόδων γιὰ νὰ τὸ προωθήση, ἐνῶ πρόκειται γιὰ πρόβλημα ποὺ ἐντοπίζεται καθ᾽ ὁλοκληρίαν στὴν (ἄγνωστη στὴν ᾿Εξ-ουσία) βαθύτερη φύση τοῦ ἀνθρώπου θεωρουμένου ὡς ὁ- μᾶδος. Τὸ σημεῖο μηδέν, ὅπου ἡ ἐ- φαρμοζόμενη ἐξουσιαστική δια- δικασία «παγώνει», ὅπως στερε- οποιεῖται τὸ νερὸ στὴ διαδικασία πτώσεως τῆς θερμοκρασίας ἀνα- τρέποντας ξαφνικὰ ὁλόκληρη τὴν ἕως τότε «συμπεριφορά» του ὡς ὑγροῦ, στὴ γλῶσσα ποὺ ἄνα- φέρεται στὴν ἀνθρώπινη ὁμάδα λέγεται Πολιτισμός. Ὃ πολιτι- σμὸς ἀποτελεῖ ἀναγκαστικὴ προὐπόθεση τῆς ὑπάρξεως τῆς. ἀνθρώπινης ὁμαδικῆς ζωῆς, ἆλ- λά, μολοντοῦτο, ἡ λέξη αὐτὴ ᾱ- ποτελεῖ ἔννοια που βρίσκεται ἔ- ξω ἀπὸ τὸν χῶρο ὅπου κινεῖται ἡ ἐξ-ουσιαστικὴ σκέψη. ᾿Ακριβέ- στερα ἡ ᾿Εξ-ουσία ἔχει κάποια ᾱ- όριστη «ἰδέα» περὶ Πολιτισμοῦ, ἀλλὰ τόσο χονδροειδῆ καὶ ἆτε- λῆ, ὥστε νὰ τὸν θεωρῆ ὡς κάτι ὁ- μοειδὲς πρὸς τὰ ἐξουσιαστικὰ «μεγέθη» της (κράτος, οἰκονομία, διοίκηση, δημόσια τάξη, δηµό- σια ὑγεία κ.λπ.). Τῆς εἶναι «ᾱ- γνωστη γῆ» - - γιατὶ καὶ ἡ ἴδια, ἀφ᾽ ὅτου διεστράφη, τὴν στερεῖ- ται καθ᾽ ὁλοκληρίαν - ἡ ψυχο- πνευματικὴ φύση τοῦ Πολιτι- σμοῦ, δηλαδὴ τὸ γεγονός ὅτι ὁ ἄνθρωπος ὡς ἄτομο καὶ ὡς ὁμάδα λειτουργεῖ κατὰ τοὺς νόμους τῆς λειτουργίας τοῦ περιβάλλοντος σύμπαντος. Ὃ ἐξ-ουσιαστικὸς «νόμος», ὡς αὐθαιρεσία ἄντικα- τοπτρίζουσα ὄχι τὴν κατὰ φύσιν ἰσχὺ τῶν ἀτόμων καὶ τῶν ὁμά- δων, ἀλλὰ τὴν ψευδεπίγραφη τε- χνητὴ ἰσχὺ τῆς ἐξουσιαστικῆς «ὀργανώσεως», ὅταν πρόκειται γιὰ τὸν Πολιτισμὸ (ὡς ποιότητα, ἐπαναλαμβάνω, καὶ ὅχι ὡς «μέ- γεθος», γιατὶ τέτοιος πολιτισμὸς δὲν ὑπάρχει παρὰ μόνο στὰ μυα- λὰ τῶν ἐξουσιαστῶν), γίνεται «νόμος» ἀνίσχυρος καὶ ἀνεφάρ- µοστος κατὰ τὸ μέτρο ποὺ ἀπο- τελεῖ ἐκτροπὴ καὶ διαστροφὴ τῆς ἀνθρώπινης φύσεως. ᾿Εδῶ πιὰ ἡ