ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ 9. ΠΑΙΠΙΠΤΑΣ3 ̓Αντιβαρύτης, Έλεγχος Βαρύτητος Δύο σοβαρὲς ἐπιλογὲς πρὸς τὴν ἐφικτὴ ἀντιβαρύτητα φαίνεται ὅτι ὑπάρχουν: |) μὲ βάσι τὸ φαινόμενο Ηαἰοἠίςοπ’ καὶ 2) μὲ βάσι τὸ φαινόμενο Παππᾶ ’ μεταξὺ συμφασικῶν ρευμάτων διηγερμένων διπολικῶν κεραιῶν. 'Η προέλευσι τοῦ φαινομένου ΠαίϊοΠίςοη δὲν εἶναι γνωστὴ καὶ ὑπὸ ἔλεγχον. Εν τούτοις ὑπάρχει ἰσχυρἡ ἔνδειξι ὅτι τὰ δύο φαινόμενα διασυνδέονται ἤ εἶναι τὸ ἴδιο φαινόμενο. Διὰ νὰ εὑρεθῆ, ἄν ὑπάρχη. αὐτὴ ἡ σύνδεσι, πρέπει νὰ θεωρηθῆ εἰς βάθος ἡ φύσι τῆς βαρύτητας. Ἢ Νευτώνεια βαρύτητα ἐξηγεῖ ποσοτικὰ τὴν τροχιακἠ συμπεριφορὰ τῶν οὐρανίων σωμάτων σὲ ὑψηλὸ βαθμὸ ἀκριβείας, ἄν καί μὲ μικρὴ συγκεκριμένη ἀπόκλισι παρέμειναν ἀνεξήγητα κάποια φαινόμενα ὅπως ἡ πρόοδος τοῦ περιηλίου τοῦ 'Ἑρμῆ, τῆς ̓ Αφροδίτης, τῆς Γῆς, τοῦ ἼΑρεως, τοῦ ἀστεροειδοῦς ̓Ικάρου κλπ. Εν τούτοις ἡ θεωρία τοῦ Νεύτωνος δὲν ἐξηγεῖ καθόλου τὴν κατανομἠ τῶν πλανητῶν σύμφωνα μὲ τὸ γνωστὸ νόμο τοῦ Βοάες εἰς τὸ ἡλιακὸ σύστημα ἤ ἄλλες ὑπάρχουσες κανονικότητες τῶν τροχιῶν. ̓ Ακόμη ἰδιαίτερες δομὲς δὲν ἔξηγοῦνται ἐπίσης καθόλου, ὅπως ἐκείνη τοῦ δακτυλίου τοῦ Κρόνου. Μὲ τὴ γενικὴ θεωρία τῆς σχετικότητας νοεῖται μία μεγάλη σειρὰ μαθηματικῶν προτύπων, βασισμένων στὴ γεωμετροδυναμικἡ μέθοδο τῶν Καΐισα, ΟΠτίςιο[{ε|, ΒιοοΙ καὶ Εἰησιεῖῃπ. Τὸ πρότυπο ποὺ περιγράφει τὴν γνωστὴ δυναμικὴ τοῦ ἡλιακοὺ συστήματος καὶ ἀκολουθεῖ τὴν μεθοδολογία τῆς γενικῆς σχετικότητος, εἶναι τὸ πρότυπο Φομννατζεβ]]ά. Τὸ πρότυπο ΦεβΜατζεΠι]ά κατὰ ἕνα μεγάλο βαθμὸ προσεγγίσεως εἶναι ταυτόσημο μὲ τὴν Νευτώνειο θεωρία, ἡ ὁποία εἶναι ἀρκετὴ καὶ ἡ πλέον κατάλληλη δι ̓ οἱονδήποτε πρακτικὸ σκοπό. ̓Η ὑπεροχὴ τοῦ προτύπου δοῃνναγζομηα ὑποτίθεται ὅτι εὑρίσκεται στὴν ἐξήγησι τῆς προόδου τοῦ περιηλίου τοῦ ̓ Ερμοῦ. ̓Εν τούτοις αὐτὸ τὸ φαινόμενο τῆς τάξεως τῶν 42 δευτερολέπτων τῆς μοίρας τοῦ τόξου ἀνὰ ἑκατονταετία εἶναι ἄνευ σημασίας δι ̓ οἰανδήποτε ἐφαρμογή, πρακτικἡ καί ἀξία. ̓Επιπλέον ἡ πρόοδος τοῦ περιηλίου τῶν ἄλλων πλανητῶν, τῆς ̓ Αφροδίτης, τῆς Γῆς, τοῦ ἀστεροειδοῦς τοῦ ̓Ικάρου, τοῦ "Αρεως φαίνεται νὰ μὴν ἔχουν καμμία σχέσι πρὸς τοὺς ὑπολογισμοὺς τοῦ προτύπου ΘΟ, ΥΖοῃ 4. Η θεωρητικὰ βαρυτικἠ κατάρρευσι τοῦ προτύπου ῥοΏΜατζοΠι]ά, ποὺ ὁδηγεῖ σὲ μία μαύρη ὀπή, ἄν θεωρηθῆ ὡς πραγματική, εἶναι πέρα ἀπὸ ὁποιαδήποτε ἀνθρώπινη πρόσβασι ἤ δυνατότητα γιὰ τὰ ἑπόμενα [000 χρόνια. Τέτοια «φαινόμενα» ὑπόκεινται μόνον σὲ ἱκανότητες «θεῶν», καθόσον ἄπειρος χρόνος καὶ ἄπειρο διάστημα ἀπαιτοῦνται γιὰ τὴν ἐξέλιξι καὶ τὸν σχηματισμό τους, ἄν θεωρηθἠ ὅτι πραγματικὰ ὑπάρχουν. Αὐστηρῶς ὁμιλοῦντες καὶ ἔξω ἀπὸ ἆκαδημαϊκὲς θεωρήσεις, ὑπὸ οἰανδήποτε ἄλλη πρακτική, οἰκονομικὴ ἤ στρατηγικὴ Ἐ ΙΟ ορ. Π.Θ.Π. εἶναι καθηγητὴς τῆς φυσικῆς καὶ τῶν μαθηματικῶν σὲ Α.Ε.Ι. καὶ διεθνῶς γνωστὸς ἐρευνητὴς προβλημάτων τῆς σύγχρονης φυσικῆς. Εχει δημοσιεύσει ἀνακοινώσεις γιὰ τὶς ἔρευνές του σὲ διάφορα ἔγκυρα ἐπιστημονικά περιοδικἁ τῆς Εὐρώπης καὶ τῶν Η.Π.Α.