ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ 9. ΠΑΙΠΙΠΤΑΣ3 ᾽Αντιβαρύτης, Έλεγχος Βαρύτητος Δύο σοβαρὲς ἐπιλογὲς πρὸς τὴν ἐφικτὴ ἀντιβαρύτητα φαίνεται ὅτι ὑπάρχουν: |) μὲ βάσι τὸ φαινόμενο Ηαἰοἠίςοπ’ καὶ 2) μὲ βάσι τὸ φαινόμενο Παππᾶ ’ μεταξὺ συμφασικῶν ρευμάτων διηγερµένων διπολικῶν κεραιῶν. 'Η προέλευσι τοῦ φαι- νοµένου ΠαίϊοΠίςοη δὲν εἶναι γνωστὴ καὶ ὑπὸ ἔλεγχον. Εν τούτοις ὑπάρχει ἰσχυ- ρἡ ἔνδειξι ὅτι τὰ δύο φαινόμενα διασυνδέονται ἤ εἶναι τὸ ἴδιο φαινόμενο. Διὰ νὰ εὑρεθῆ, ἄν ὑπάρχη. αὐτὴ ἡ σύνδεσι, πρέπει νὰ θεωρηθῆ εἰς βάθος ἡ φύσι τῆς βα- ρύτητας. Ἢ Νευτώνεια βαρύτητα ἐξηγεῖ ποσοτικὰ τὴν τροχιακἠ συμπεριφορὰ τῶν οὐ- ρανίων σωμάτων σὲ ὑψηλὸ βαθμὸ ἀκριβείας, ἄν καί μὲ μικρὴ συγκεκριμένη ἀπό- κλισι παρέμειναν ἀνεξήγητα κάποια φαινόμενα ὅπως ἡ πρόοδος τοῦ περιηλίου τοῦ 'Ἑρμῆ, τῆς ᾿ Αφροδίτης, τῆς Γῆς, τοῦ ἼΑρεως, τοῦ ἀστεροειδοῦς ᾿Ικάρου κλπ. Εν τούτοις ἡ θεωρία τοῦ Νεύτωνος δὲν ἐξηγεῖ καθόλου τὴν κατανομἠ τῶν πλανητῶν σύμφωνα μὲ τὸ γνωστὸ νόμο τοῦ Βοάες εἰς τὸ ἡλιακὸ σύστηµα ἤ ἄλ- λες ὑπάρχουσες κανονικότητες τῶν τροχιῶν. ᾿ Ακόμη ἰδιαίτερες δομὲς δὲν ἔξη- γοῦνται ἐπίσης καθόλου, ὅπως ἐκείνη τοῦ δακτυλίου τοῦ Κρόνου. Μὲ τὴ γενικὴ θεωρία τῆς σχετικότητας νοεῖται µία µεγάλη σειρὰ µαθηµατι- κῶν προτύπων, βασισμένων στὴ γεωμετροδυναμικἡ μέθοδο τῶν Καΐισα, ΟΠτίςιο[- {ε|, ΒιοοΙ καὶ Εἰησιεῖῃπ. Τὸ πρότυπο ποὺ περιγράφει τὴν γνωστὴ δυναμικὴ τοῦ ἡ- λιακοὺ συστήµατος καὶ ἀκολουθεῖ τὴν μεθοδολογία τῆς γενικῆς σχετικότητος, εἶναι τὸ πρότυπο Φομννατζεβ]]ά. Τὸ πρότυπο ΦεβΜατζεΠι]ά κατὰ ἕνα µεγάλο βαθμὸ προσεγγίσεως εἶναι ταυτόσηµο μὲ τὴν Νευτώνειο θεωρία, ἡ ὁποία εἶναι ἀρκετὴ καὶ ἡ πλέον κατάλληλη δι᾽ οἱονδήποτε πρακτικὸ σκοπό. ᾿Η ὑπεροχὴ τοῦ προτύ- που δοῃνναγζομηα ὑποτίθεται ὅτι εὑρίσκεται στὴν ἐξήγησι τῆς προόδου τοῦ περι- ηλίου τοῦ ᾿ Ερμοῦ. ᾽Εν τούτοις αὐτὸ τὸ φαινόμενο τῆς τάξεως τῶν 42 δευτερολέ- πτων τῆς μοίρας τοῦ τόξου ἀνὰ ἑκατονταετία εἶναι ἄνευ σημασίας δι᾽ οἰανδήπο- τε ἐφαρμογή, πρακτικἡ καί ἀξία. ᾿Επιπλέον ἡ πρόοδος τοῦ περιηλίου τῶν ἄλλων πλανητῶν, τῆς ᾿ Αφροδίτης, τῆς Γῆς, τοῦ ἀστεροειδοῦς τοῦ ᾿Ικάρου, τοῦ "Αρεως φαίνεται νὰ μὴν ἔχουν καμμία σχέσι πρὸς τοὺς ὑπολογισμοὺς τοῦ προτύπου ΘΟ, ΥΖοῃ 4. Η θεωρητικὰ βαρυτικἠ κατάρρευσι τοῦ προτύπου ῥοΏΜατζοΠι]ά, ποὺ ὁδηγεῖ σὲ µία μαύρη ὀπή, ἄν θεωρηθῆ ὡς πραγματική, εἶναι πέρα ἀπὸ ὁ- ποιαδήποτε ἀνθρώπινη πρόσβασι ἤ δυνατότητα γιὰ τὰ ἑπόμενα [000 χρόνια. Τέ- τοια «φαινόμενα» ὑπόκεινται µόνον σὲ ἱκανότητες «θεῶν», καθόσον ἄπειρος χρό- νος καὶ ἄπειρο διάστηµα ἀπαιτοῦνται γιὰ τὴν ἐξέλιξι καὶ τὸν σχηµατισµό τους, ἄν θεωρηθἠ ὅτι πραγματικὰ ὑπάρχουν. Αὐστηρῶς ὁμιλοῦντες καὶ ἔξω ἀπὸ ἆκα- δημαϊκὲς θεωρήσεις, ὑπὸ οἰανδήποτε ἄλλη πρακτική, οἰκονομικὴ ἤ στρατηγικὴ Ἐ ΙΟ ορ. Π.Θ.Π. εἶναι καθηγητὴς τῆς φυσικῆς καὶ τῶν μαθηματικῶν σὲ Α.Ε.Ι. καὶ διεθνῶς γνωστὸς ἐρευνητὴς προβλημάτων τῆς σύγχρονης φυσικῆς. Εχει δημοσιεύσει ἀνακοινώσεις γιὰ τὶς ἔρευνές του σὲ διάφορα ἔγκυρα ἐπιστημονικά περιοδικἁ τῆς Εὐρώπης καὶ τῶν Η.Π.Α.