τίποτ ̓ ἄλλο... Δὲν τοὺς μένει Μιὰ κυβέρνηση, ὁποιαδήποτε, στὴν πιταλομαρξιστικὴ) "Ελλάς διαλύθηκε ἱστορικὴ φάση ποὺ περνᾶ ἡ σημερινὴ πιὰ σὰν κοσμοθεωρητικὸ ὑπόβαθρο μαζὶ “Ελλάδα εἶναι καταδικασμένη νὰ παραμὲ τὴν παγκόσμια κατάρρευση τῶν θνημείνη στὸ γνωστὸ θλιβερὸ ἐπίπεδο τῶν σιγενῶν ἰδεῶν του. Ἢ ̓Εθνικόφρων κομματικῶν κυβερνήσεων, ἂν δὲν συ“Ελλὰς κατάντησε ἕνα ἀναξιόπιστο καὶ νειδητοποιήση τὴν “Ιστορικὴ Στιγμὴ γελοῖο μορμολύκει. Η κοσμοπολιτικὴ καὶ δὲν προσαραμόση τὰ ἔργα τῆς πρὸς “Ελλὰς προκαλεῖ ἀλλεργία σὲ κάθε ἰτὸ νόημά τῆς. σορροπημένο κάτοικο τοῦ Τόπου αὐτοῦ. Ἢ σημερινὴ "Ελλάδα δὲν μοιάζει Ὃ “Ελληνισμὸς τῆς “Ιστορικῆς μὲ καμμιὰ ἀπὸ τὶς προηγούμενες ̓ΕλλάΣτιγμῆς ποὺ ζοῦμε αἰσθάνεται κυνικός, δες. «Οἰκονομικὴ ἀνάπτυξη», «κοινωνιἄναρχος, πεισιθάνατος, ἀπελπισμένος, κὴ πολιτική», κοινοβουλευτικὲς πραδυστυχής, χωρὶς ὄνειρα, χωρὶς ̓χαρά, χωρὶς ἐμπιστοσύνη, χωρὶς αἰσιοδοξία, κτικές, ἄμυνα καὶ γενικὰ ὅσα ἄἀποτελοῦχωρὶς ἐνδιαφέροντα ἀκριβῶς, διότι ὅλα σαν ἀποκλειστικὰ τὸν λόγον ὑπάρξεως τὰ προαναφερθέντα ἰδεολογικὰ σχήμακαὶ τὸ πλαίσιο, μέσα στὸ ὁποῖο κατετρίβοντο καὶ ἐξαντλοῦντο ὅλες οἱ δρατα, ποὺ ἕως τώρα τὸν στήριζαν ψυχικά, δὲν ὑπάρχουν πιά. Καὶ ὁ ̓Ελληνισμὸς στηριότητες ὅλων των ἑλληνικῶν κυθὰ πεθάνη, ἂν δὲν βρῆ αὐτὸ ποὺ εἶναι, βερνήσεων ἀπὸ τὸ 1830 ἕως σήμερα, ᾱντιπροσωπεύουν πιὰ τελευταίας προτεἂν δὲν ἀποτινάξη τὶς αὐταπάτες του κι ραιότητας ζητήματα. Κανεὶς Ἕλλην ἂν δὲν πλέξη τὸν Νέο ̓Ελληνικὸ Μῦθο. τώρα, συνειδητὰ ἢ ἀσυναίσθητα, δὲν Ὃ «Δαυλός», τὸ γνωρίζουν αὐτὸ καλὰ οἱ ἀναγνῶστες του, δίνει, μὲ αἰχμὴ πιστεύει ὅτι τὸ «πρόβλημα τῆς ̓Ελλάδόρατος τὴν ἀπίστευτης τελειότητος δος» ἔχει σχέση μὲ τοὺς προαναφερθέ“Ελληνικὴ Γλῶσσα, σκληρότατο, ἀδυντες τομεῖς πολιτικῆς. Ζώντας τὴν ἀπίστευτη ἀθλιότητα καὶ τὴν ἔσχατη πασώπητο, ἄπελπι, θὰ ἔλεγα, ἀγῶνα, στηριζόμενος στὶς μικρές του δυνάμεις, ἀρακμὴ τοῦ παραπαίοντος σημερινοῦ “Ελληνισμοῦ αἰσθάνεται πλήρη ἀβεκριβῶς πρὸς τὴν κατεύθυνση τῆς ἄναβαιότητα γιὰ τὴν ἱστορικὴ συνέχεια καὶ ζητήσεως ἑνὸς Νέου "Ελληνικοῦ Μύθου. Μύθου μὲ τὴν ἀρχέγονη σημασία τὸ μέλλον του. Δὲν ὑπάρχει λογικός σήμερα ἄνθρωπος σ ̓ αὐτὸ τὸν Τόπο, ποὺ τοῦ ὅρου, δηλαδὴ τὴ σημασία τῆς ἀπονὰ μὴν πνίγεται μέσα στὴν θανάσιμη ᾱταμιευμένης Μνήμης, Μαθήσεως, Μασφυξία τῆς ἀβεβαιότητας αὐτῆς. ντικῆς (Ξἐπιστημονικῆς ἱστορικῆς προἪ γεωγραφικὴ ἔννοια "Ἑλλὰς ἔεβλέψεως τῶν μελλόντων βάσει τῶν δεθωριάζει πιὰ μέσα στὶς διαμορφωνόμεδομένων τοῦ παρελθόντος καὶ τοῦ παρόντος), στὶς ὁποῖες θὰ ὑπόκειται ἡ σκέψη νες διεθνεῖς καὶ εἰδικώτερα τὶς εὐρωπαϊκὲς πολιτικὲς συνθῆκες. “Η “Ελληνοκαὶ ἡ πράξη σὲ οἰκουμενικὸ ἐπίπεδο. Μύθου ἐξαληθευτικοῦ καὶ ἐλευθερωτιχριστιανικὴ ἔννοια ̓Ελλὰς εἶναι πιὰ ἐκοῦ, ποὺ καλύπτει ἐπίσης τὸ τεράστιο ντελῶς ἀνεπαρκὴς ὡς ἰδεολογικὸ θεμέλιο ἑνὸς βιώσιμου "Ελληνισμοῦ. Ἢ οἱπαγκόσμιο ψυχικὸ καὶ πνευματικὸ κενό, κονομικὴ ἔννοια ̓“Ελλὰς δὲν σημαίνει ἐντὸς τοῦ ὁποίου ἔχει καταβαραθρωθῆ ὁ πιὰ ἀπολύτως τίποτα. Ἢ κρατικὴ ἔνσύγχρονος ἄνθρωπος ὅπου Ι ῆς. νοια ̓Ελλὰς δὲν παίρνεται πιὰ ἀπὸ κανέ"Ας ἀρχίσουν οἱ ἑλληνικὲς κυβερνήσεις νὰ σκέπτωνται πιὰ ἑλληνικά, δηλανα στὰ σοβαρά. Ἢ ἰδεολογία τῆς Ρωδὴ οἰκουμενικά. Δὲν τοὺς μένει νὰ κάμιοσύνης πῆρε πιὰ ἕνα ἱστορικὸ περιεχόμενο, ποὺ μόνο ὄνειδος καὶ ντροπὴ νουν τίποτε ἀπολύτως ἄλλο... προκαλεῖ. Ἢ οἰκονομιστικὴ (ἄστοκαΔ.Ι.Λ.