Δὲν τοὺς μένει Μιὰ κυβέρνηση, ὁποιαδήποτε, στὴν ἱστορικὴ φάση ποὺ περνᾶ ἡ σημερινὴ “Ελλάδα εἶναι καταδικασμένη νὰ παρα- μείνη στὸ γνωστὸ θλιβερὸ ἐπίπεδο τῶν κομματικῶν κυβερνήσεων, ἂν δὲν συ- νειδητοποιήση τὴν “Ιστορικὴ Στιγμὴ καὶ δὲν προσαραμόση τὰ ἔργα τῆς πρὸς τὸ νόημά τῆς. Ἢ σημερινὴ "Ελλάδα δὲν μοιάζει μὲ καμμιὰ ἀπὸ τὶς προηγούμενες ᾿Ελλά- δες. «Οἰκονομικὴ ἀνάπτυξη», «κοινωνι- κὴ πολιτική», κοινοβουλευτικὲς πρα- κτικές, ἄμυνα καὶ γενικὰ ὅσα ἄἀποτελοῦ- σαν ἀποκλειστικὰ τὸν λόγον ὑπάρξεως καὶ τὸ πλαίσιο, µέσα στὸ ὁποῖο κατε- τρίβοντο καὶ ἐξαντλοῦντο ὅλες οἱ δρα- στηριότητες ὅλων των ἑλληνικῶν κυ- βερνήσεων ἀπὸ τὸ 1830 ἕως σήµερα, ᾱ- ντιπροσωπεύουν πιὰ τελευταίας προτε- ραιότητας ζητήματα. Κανεὶς Ἕλλην τώρα, συνειδητὰ ἢ ἀσυναίσθητα, δὲν πιστεύει ὅτι τὸ «πρόβλημα τῆς ᾿Ελλά- δος» ἔχει σχέση μὲ τοὺς προαναφερθέ- ντες τομεῖς πολιτικῆς. Ζώντας τὴν ἀπί- στευτη ἀθλιότητα καὶ τὴν ἔσχατη πα- ρακμὴ τοῦ παραπαίοντος σημερινοῦ “Ελληνισμοῦ αἰσθάνεται πλήρη ἀβε- βαιότητα γιὰ τὴν ἱστορικὴ συνέχεια καὶ τὸ μέλλον του. Δὲν ὑπάρχει λογικός σή- µερα ἄνθρωπος σ᾽ αὐτὸ τὸν Τόπο, ποὺ νὰ μὴν πνίγεται µέσα στὴν θανάσιμη ᾱ- σφυξία τῆς ἀβεβαιότητας αὐτῆς. Ἢ γεωγραφικὴ ἔννοια "Ἑλλὰς ἔε- θωριάζει πιὰ μέσα στὶς διαμορφωνόμε- νες διεθνεῖς καὶ εἰδικώτερα τὶς εὐρωπαϊ- κὲς πολιτικὲς συνθῆκες. “Η “Ελληνο- χριστιανικὴ ἔννοια ᾿Ελλὰς εἶναι πιὰ ἐ- ντελῶς ἀνεπαρκὴς ὡς ἰδεολογικὸ θεμέ- λιο ἑνὸς βιώσιμου "Ελληνισμοῦ. Ἢ οἱ- κονομικὴ ἔννοια ᾿“Ελλὰς δὲν σημαίνει πιὰ ἀπολύτως τίποτα. Ἢ κρατικὴ ἔν- νοια ᾿Ελλὰς δὲν παίρνεται πιὰ ἀπὸ κανέ- να στὰ σοβαρά. Ἢ ἰδεολογία τῆς Ρω- μιοσύνης πῆρε πιὰ ἕνα ἱστορικὸ περιε- χόμενο, ποὺ μόνο ὄνειδος καὶ ντροπὴ προκαλεῖ. Ἢ οἰκονομιστικὴ (ἄστοκα- τίποτ᾽ ἄλλο... πιταλομαρξιστικὴ) "Ελλάς διαλύθηκε πιὰ σὰν κοσμοθεωρητικὸ ὑπόβαθρο μαζὶ μὲ τὴν παγκόσμια κατάρρευση τῶν θνη- σιγενῶν ἰδεῶν του. Ἢ ᾿Εθνικόφρων “Ελλὰς κατάντησε ἕνα ἀναξιόπιστο καὶ γελοῖο μορμολύκει. Η κοσμοπολιτικὴ “Ελλὰς προκαλεῖ ἀλλεργία σὲ κάθε ἰ- σορροπημένο κάτοικο τοῦ Τόπου αὐτοῦ. Ὃ “Ελληνισμὸς τῆς “Ιστορικῆς Στιγμῆς ποὺ ζοῦμε αἰσθάνεται κυνικός, ἄναρχος, πεισιθάνατος, ἀπελπισμένος, δυστυχής, χωρὶς ὄνειρα, χωρὶς ᾿χαρά, χωρὶς ἐμπιστοσύνη, χωρὶς αἰσιοδοξία, χωρὶς ἐνδιαφέροντα ἀκριβῶς, διότι ὅλα τὰ προαναφερθέντα ἰδεολογικὰ σχήμα- τα, ποὺ ἕως τώρα τὸν στήριζαν ψυχικά, δὲν ὑπάρχουν πιά. Καὶ ὁ ᾿Ελληνισμὸς θὰ πεθάνη, ἂν δὲν βρῆ αὐτὸ ποὺ εἶναι, ἂν δὲν ἀποτινάξη τὶς αὐταπάτες του κι ἂν δὲν πλέξη τὸν Νέο ᾿Ελληνικὸ Μῦθο. Ὃ «Δαυλός», τὸ γνωρίζουν αὐτὸ κα- λὰ οἱ ἀναγνῶστες του, δίνει, μὲ αἰχμὴ δόρατος τὴν ἀπίστευτης τελειότητος “Ελληνικὴ Γλῶσσα, σκληρότατο, ἀδυ- σώπητο, ἄπελπι, θὰ ἔλεγα, ἀγῶνα, στη- ριζόμενος στὶς μικρές του δυνάμεις, ἀ- κριβῶς πρὸς τὴν κατεύθυνση τῆς ἄνα- ζητήσεως ἑνὸς Νέου "Ελληνικοῦ Μύ- θου. Μύθου μὲ τὴν ἀρχέγονη σημασία τοῦ ὅρου, δηλαδὴ τὴ σημασία τῆς ἀπο- ταμιευμένης Μνήμης, Μαθήσεως, Μα- ντικῆς (Ξἐπιστημονικῆς ἱστορικῆς προ- βλέψεως τῶν μελλόντων βάσει τῶν δε- δομένων τοῦ παρελθόντος καὶ τοῦ παρό- ντος), στὶς ὁποῖες θὰ ὑπόκειται ἡ σκέψη καὶ ἡ πράξη σὲ οἰκουμενικὸ ἐπίπεδο. Μύθου ἐξαληθευτικοῦ καὶ ἐλευθερωτι- κοῦ, ποὺ καλύπτει ἐπίσης τὸ τεράστιο παγκόσμιο ψυχικὸ καὶ πνευματικὸ κενό, ἐντὸς τοῦ ὁποίου ἔχει καταβαραθρωθῆ ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος ὅπου Ι ῆς. "Ας ἀρχίσουν οἱ ἑλληνικὲς κυβερνή- σεις νὰ σκέπτωνται πιὰ ἑλληνικά, δηλα- δὴ οἰκουμενικά. Δὲν τοὺς μένει νὰ κά- νουν τίποτε ἀπολύτως ἄλλο... Δ.Ι.Λ.