δ ́ ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΙ ο-ᾱ ν Ἢ ἀπόλεμη ̓Ισχὺς καὶ ἡ πιθανὴ αὐτοκτονία της Γιατὶ αὐτοκτονεῖ κανείς; Δὲν θὰ ἀσχοληθῶ ἐδῶ μὲ τὶς διάφορες θεωρίες τῆς ἐπίσημης Ψυχιατρικῆς, γιατὶ αὐτές, κολυμπώντας μέσα στὸ πέλαγος τῶν ἀτομικῶν περιστατικῶν, βυθίζονται ἐν τέλει καὶ πνίγονται στὸν πάτο του. Θέλω νὰ πῶ, ὅτι ἡ «στατιστικὴ μέθοδος», ποὺ κατέστη σήμερα τὸ μοναδικὸ γνωστικὸ ὄργανο τῆς ̓]ατρικῆς, δὲν μπορεῖ νὰ συλλάβη σφαιρικὰ τὰ ἐρευνώμενα ζητήματα, τὰ περιγράφει ἐξωτερικῶς καὶ ἑπομένως ἀγνοεῖ τὸ «ποιητικὸν αἴτιόν» τους -- ἡ ᾱνεύρεση τοῦ ὁποίου ἀποτελεῖ, ὡς γνωστόν, τὸ α καὶ τὸ ὦ πάσης ̓Επιστήμης. Παρακάμπτοντας λοιπὸν τὴν στατιστικὴ παραεπιστήμη θὰ μπορούσαμε νὰ ποῦμε ὅτι αὐτοκτονεῖ κανείς, ὅταν, πραγματικὰ ἢ φανταστικά, θεωρῆ ὅτι ὁ τρόπος μὲ τὸν ὅποῖο ἀντιλαμβάνεται τὴ ζωὴ καὶ τὸν κόσμο δὲν ἔχει σχέση μὲ τὴν ἴδια τὴ ζωὴ καὶ τὸν ἴδιο τὸν Κόσμο. Τὸ χάσμα μεταξὺ τρόπου σκέπτεσθαι καὶ πραγματικότητας, ὅταν γίνη ἀγεφύρωτο, καταβαραθρώνει τὴν ψυχονοητικὴ ὀντότητα τοῦ ἀνθρώπου στὸ ἀπόλυτο κενὸ καὶ καταργεῖ τὸν λόγο ὑπάρξεώς της, μὲ συνέπεια νὰ ἐξουδετερώνῶώνται τὰ ἔνστικτα αὐτοσυντηρήσεως καὶ νὰ αὐτοκαταργῆται ἡ ἴδια ἡ ὕπαρξη. ̓Η αὐτοκατάργηση αὐτὴ δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι τίποτε ἄλλο ἀπὸ τὸν ἑκούσιο θάνατο. Ἢ διαδικασία αὐτὴ τῆς ἀτομικῆς αὐτοθανατώσεως εἶναι κοινὴ καί στὰ ὁμαδικὰ φαινόμενα, δηλ. τὰ ἱ- στὸρικἁὰ, τὰ πολιτικὰ καὶ τὰ κοινωνικά. Κάθε ἀνθρώπινη ὁμάδα (οἰκογένεια, ὀργάνωση, κράτος, Διεθνὴς ̓Εξουσία) ζῆ καὶ λειτουργεῖ, ὅταν καὶ ἐφ ̓ ὅσον τὰ μέλη της ἔχουν συνείδηση κάποιου ἀποχρῶντος λόγου ὑπάρξεως. ̓Ο λόγος αὐτὸς μπορεῖ νὰ εἶναι ὑλικὸς καὶ ποσοτικός τυπικᾶ (οἰκονομικός). ἀλλὰ στὸ βάθος του ἄπορρέει ἀπὸ Ψυχοπνευματικὰ αἴτια (ἔνστικτα, αἰσθήματα, ἰδέες, δέον, ἱστορικὴ συνείδηση, «φιλοσοφία» τῆς ζωῆς, θεωρητικὲς ἀντιλήψεις) Ἢ δίψα τοῦ πλούτου, τῆς δυνάμεως, τῆς ἐπιβολῆς εἶναι δευτερογενεῖς ὁρμές, ποὺ πηγάζουν ἀπὸ τὸ πρωτογενὲς αὐτοσυναίσθημα καὶ τὴν μοναδικότητα τοῦ ἀνθρώπου. Γι ̓ αὐτὸ καὶ ὅλες οἱ θεωρίες ποὺ ἀντιμετώπισαν τὴν ὁμαδικὴ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ καθαρῶς ὑλιστικὴ σκοπιὰ (ἀστισμός, καπιταλισμός, μαρξισμὸς) ἀποδείχθηκαν ᾱνεπαρκεῖς γιὰ τὴν προσέγγιση τῆς πραγματικότητας --καὶ ἐν τέλει θνησιγενεῖς. Ἢ σημερινὴ Διεθνὴς ̓Εξ-ουσία, τυπικὴ περίπτωση ἐξ-ουσιαστικῆς (μὴ οὐσιαστικῆς) ἀντιλήψεως τῆς πραγματικότητας, στήριζε ἀποκλειστικὰ τὴν ὕπαρξή τῆς σὲ μιὰ θεώρηση τῆς ὁμαδικῆς ἀνθρώπινης ζωῆς ποὺ ἐλάμβανε ὑπ ὄψιν της μία μόνο παράμετρό τῆς: τὴν ΔΥΝΑΜΗ. Ἢ δύναμη ἀφ ̓ ἑαυτῆς εἶναι ἔννοια ἀπολύτως ἀπροσδιόριστη: Μιὰ δύναμη καθ ̓ ἑαυτὴν ἀπὸ ἄποΨη ποιότητας δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι οὔτε ἐπαρκὴς οὔτε ἀνεπαρκής, οὔτε θετικὴ οὔτε ἀρνητική, οὔτε ὧλο-