δ΄ ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΙ ο-ᾱ ν Ἢ ἀπόλεμη ᾿Ισχὺς καὶ ἡ πιθανὴ αὐτοκτονία της Γιατὶ αὐτοκτονεῖ κανείς; Δὲν θὰ ἀσχοληθῶ ἐδῶ μὲ τὶς διά- φορες θεωρίες τῆς ἐπίσημης Ψυχια- τρικῆς, γιατὶ αὐτές, κολυμπώντας µέ- σα στὸ πέλαγος τῶν ἀτομικῶν περι- στατικῶν, βυθίζονται ἐν τέλει καὶ πνίγονται στὸν πάτο του. Θέλω νὰ πῶ, ὅτι ἡ «στατιστικὴ μέθοδος», ποὺ κατέστη σήμερα τὸ μοναδικὸ γνωστικὸ ὄργανο τῆς ᾿]ατρικῆς, δὲν μπορεῖ νὰ συλλάβη σφαιρικὰ τὰ ἐρευνώμενα ζητήματα, τὰ περιγρά- φει ἐξωτερικῶς καὶ ἑπομένως ἀγνοεῖ τὸ «ποιητικὸν αἴτιόν» τους -- ἡ ᾱ- νεύρεση τοῦ ὁποίου ἀποτελεῖ, ὡς γνωστόν, τὸ α καὶ τὸ ὦ πάσης ᾿Ε- πιστήμης. Παρακάμπτοντας λοιπὸν τὴν στατιστικὴ παραεπιστήμη θὰ μπο- ρούσαμε νὰ ποῦμε ὅτι αὐτοκτονεῖ κανείς, ὅταν, πραγματικὰ ἢ φαντα- στικά, θεωρῆ ὅτι ὁ τρόπος μὲ τὸν ὅ- ποῖο ἀντιλαμβάνεται τὴ ζωὴ καὶ τὸν κόσμο δὲν ἔχει σχέση μὲ τὴν ἴδια τὴ ζωὴ καὶ τὸν ἴδιο τὸν Κόσμο. Τὸ χάσμα μεταξὺ τρόπου σκέπτεσθαι καὶ πραγματικότητας, ὅταν γίνη ἀ- γεφύρωτο, καταβαραθρώνει τὴν ψυ- χονοητικὴ ὀντότητα τοῦ ἀνθρώπου στὸ ἀπόλυτο κενὸ καὶ καταργεῖ τὸν λόγο ὑπάρξεώς της, μὲ συνέπεια νὰ ἐξουδετερώνῶώνται τὰ ἔνστικτα αὐ- τοσυντηρήσεως καὶ νὰ αὐτοκαταρ- γῆται ἡ ἴδια ἡ ὕπαρξη. ᾿Η αὐτοκα- τάργηση αὐτὴ δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι τίποτε ἄλλο ἀπὸ τὸν ἑκούσιο θάνα- το. Ἢ διαδικασία αὐτὴ τῆς ἀτομικῆς αὐτοθανατώσεως εἶναι κοινὴ καί στὰ ὁμαδικὰ φαινόμενα, δηλ. τὰ ἱ- στὸρικἁὰ, τὰ πολιτικὰ καὶ τὰ κοινω- νικά. Κάθε ἀνθρώπινη ὁμάδα (οἰκο- γένεια, ὀργάνωση, κράτος, Διεθνὴς ᾿Εξουσία) ζῆ καὶ λειτουργεῖ, ὅταν καὶ ἐφ᾽ ὅσον τὰ μέλη της ἔχουν συ- νείδηση κάποιου ἀποχρῶντος λό- γου ὑπάρξεως. ᾿Ο λόγος αὐτὸς µπο- ρεῖ νὰ εἶναι ὑλικὸς καὶ ποσοτικός τυπικᾶ (οἰκονομικός). ἀλλὰ στὸ βά- θος του ἄπορρέει ἀπὸ Ψυχοπνευµα- τικὰ αἴτια (ἔνστικτα, αἰσθήματα, ἰδ- έες, δέον, ἱστορικὴ συνείδηση, «φι- λοσοφία» τῆς ζωῆς, θεωρητικὲς ἀ- ντιλήψεις) Ἢ δίψα τοῦ πλούτου, τῆς δυνάμεως, τῆς ἐπιβολῆς εἶναι δευτερογενεῖς ὁρμές, ποὺ πηγάζουν ἀπὸ τὸ πρωτογενὲς αὐτοσυναίσθημα καὶ τὴν μοναδικότητα τοῦ ἀνθρώ- που. Γι᾿ αὐτὸ καὶ ὅλες οἱ θεωρίες ποὺ ἀντιμετώπισαν τὴν ὁμαδικὴ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ καθαρῶς ὑ- λιστικὴ σκοπιὰ (ἀστισμός, καπιτα- λισμός, μαρξισμὸς) ἀποδείχθηκαν ᾱ- νεπαρκεῖς γιὰ τὴν προσέγγιση τῆς πραγματικότητας --καὶ ἐν τέλει θνησιγενεῖς. Ἢ σημερινὴ Διεθνὴς ᾿Εξ-ουσία, τυπικὴ περίπτωση ἐξ-ουσιαστικῆς (μὴ οὐσιαστικῆς) ἀντιλήψεως τῆς πραγματικότητας, στήριζε ἀπο- κλειστικὰ τὴν ὕπαρξή τῆς σὲ μιὰ θεώρηση τῆς ὁμαδικῆς ἀνθρώπινης ζωῆς ποὺ ἐλάμβανε ὑπ ὄψιν της μία μόνο παράμετρό τῆς: τὴν ΔΥΝΑ- ΜΗ. Ἢ δύναμη ἀφ᾽ ἑαυτῆς εἶναι ἔννοια ἀπολύτως ἀπροσδιόριστη: Μιὰ δύναμη καθ᾽ ἑαυτὴν ἀπὸ ἄπο- Ψη ποιότητας δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι οὔτε ἐπαρκὴς οὔτε ἀνεπαρκής, οὔτε θετικὴ οὔτε ἀρνητική, οὔτε ὧλο-