ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ Γ. ΡΟΖΟΣ Ἢ Κλασσινὴ "Ἑλλάδα θεμέλιο γιὰ τὸ Παρὸν καὶ τὸ Μέλλον σο κι ἄν ζοῦμε γερὰ στὸ παρόν, ριζωμένοι στέρεα στὸ σήμερα καὶ στὴν γύρω μας ὑλική, οἰκονομικὴ καὶ κοινωνιχκὴ πραγματικότητα, ἔρχονται στιγμές ποὺ νοιώθουμε ἀχατανίκητη τὴν ἀνάγχκη νὰ γυρίσουμε στὸ χθές. Μιὰ νοσταλγία, θέλετε, μιὰ ρομαντικὴ διάθεση μᾶς ἕλκει ἀκαταμάχητα πρὸς τὸ ἀπώτερο παρελθόν. Βέβαιο εἶναι, ἀκόμα, πὼς τὸ σήμερα μᾶς κουράζει, μᾶς κάνει, ὥρες-ὥρες, νὰ πνιγόμαστε, καὶ ν ̓ ἀσφυχτιοῦμε. "Ἐρχονται στιγμές ποὺ αἰσθανόμαστε, πὼς εἴμαστε κάτι βαθύτερο, κάτι περισσότερο ἀπὸ μοντέρνοι, σύγχρονοι, βολεμένοι στὶς ἀνέσεις μιᾶς ρηχῆς ὑποκολτούρας κι ἑνὸς ἐπίπεδου τεχνολογικοῦ πολιτισμοῦ ξένης προέλευσης. Καὶ τότε ἡ ὤθηση γιὰ μιὰν ἐπιστροφὴ στὶς ρίζες μας, γιὰ μιὰ δημιουργιω καὶ οὐσιαστικὴ γνωριμία μας μὲ ὅ,τι κάποτε ὤμασταν, μὲ ὅ,τι διαιώνιο καὶ βαθύτερο μᾶς κάνει νὰ ξεχωρίζουμε, γίνεται ἀνυποχώρητ). Θἄθελα νὰ διευκρινίσω ἐδῶ, πώς, ὅταν λέω «ρίζες», ἐννοῶ τὶς πρῶτες, τὶς ἄρχέγονες ρίζες τῆς ἑλληνικότητας, τὸν ἑλληνισμὸ τῶν μεγάλων μας στιγμῶν, τὸν ἑλληνισμὸ τῶν ἔνδοξων προγόνων τῆς προχριστιανικῆς ἀρχαιότητας. ὋὉἡ νοῦς γυρίζει πίσω στὴν "Ἑλλάδα τῆς ἀρχαιότητας καὶ συγκεκριμένα τοῦ 6ου ἕως καὶ τοῦ 2ου αἰώνα π.χ., ποὺ λίγο ἤ πολὺ ὁ πολιτισμός της ἦταν, στὴν περίοδο αὐτή, ὁμοιογενής, ἀκμαῖος καὶ σὲ συνεχῆ ἔξαρση. "Αν τὸ σημερινὸ πρόσωπο τοῦ ἑλληνισμοῦ δὲν τὸ βρίσκω καθόλου αὐθεντικὸ καὶ νοιώθω τὴν σκουριὰ καὶ τὴν νοθεία ποὺ τοῦ ἔχουν σωρεύσει οἱ ξένες ἐπιδρᾶσεις, τὸ ἴδιο δὲν μὲ ἱκανοποιοὖν καὶ ὅλες οἱ νεώτερες παραλλαγές καὶ μεταμορφώσεις του. Δὲν νοιώθω ἄνετα μ ̓ ὅλες αὐτές τὶς ρωμιοσῦνες, τὶς λαϊκίστιχες μεταμφιέσεις, τοὺς Μακρυγιάννηδες καὶ τοὺς ΚΚοσμάδες τοὺς Αἰτωλούς, τοὺς ἀσχητές καὶ τοὺς ἱεράρχες τῆς ὀρθοδοξίας, μὲ τὶς ἔντονες ἰουδαϊκές ἐπιρροές, τὶς αὐστηρές καὶ αἀμείλιχτες ἠθικές. Ὄχι ὅτι τὰ περιφρονῶ ὅλα αὐτά, ὄχι ὅτι τ ̓ ἀρνιέμαι. ̓Αντίθετα, ἀναγνωρίζω, τὴν ὑπαρξή τους. Πιστεύω ἀκόμα, πώς, θέλουμε δὲν θέλουμε, ὅλα αὐτὰ ἔχουν μπολιάσει καταλυτικὰ καὶ ἀνεξίτηλα τὸ δέντρο τοῦ ἑλληνισμοῦ δίνοντάς του περιεχόμενο διαφορετικό. "Ωστόσο, ἡ σχέψη μου ὁραματίζεται τὸ ἀρχικό, αὐθεντικὸ δέντρο τοῦ ἑλληνισμοῦ, ὅπως ταν στὸ ξεκίνημά του, χωρίς τὶς πολλὲς κατοπινὲς ἀνατολίτικες χαὶ ἰουδαϊκές ἐπιδράσεις, τὶς νεώτερες βυζαντινές καὶ τουρκοαραβικές καὶ ἀμερικάνιχες. Τὸ ὅτι ἐπίμονα ἀναζητῶ τὶς ἀρχέγονες, τὶς αὐθεντιχές ρίζες τῆς φυλῆς καὶ τοῦ ἐθνισμοῦ μας ἔχει κάποια σχοπιμότητα. Γίνεται μὲ μιὰ βαθύτερη προσδοχία καὶ ἐλπίδα. Χωρὶς νὰ εἶμαι προγονόπληχτος ἤ στεῖρος ἀρχαιολάτρης, πιστεύω, πὼς διατηροῦνται ἀκόμα δροσερές καὶ ζωντανές, μερικές τουλάχιστον ἀπὸ τὶς παλιές ἐχεῖνες ρίζες καὶ μποροῦν νὰ μᾶς βοηθήσουν καὶ σήμερα. Πιστεύω, πὼς κέρδος μέγα θὰ ἔχουμε νὰ τὶς βροῦμε καὶ νὰ τὶς κάνουμε ἕνα μέρος ἀπὸ τὴν ζωή μας, συνείδηση, βίωμα, σκοπὸ μιᾶς ἄγονης ὥς τώρα ἀναζήτησης τῆς ἀλήθειας.