σι ΑΙΣΙΜΑ ΚΑΙ ΑΔΗΡΙΤΑ Ἱ.-- “ο ̓Ελληνισμὸς στὴν Βαβυλῶνα Λιγώτερο ἀπὸ ἑκατὸ χιλιόμετρα νοτίως τῆς Βαγδάτης βρίσκεται ἡ Βαβυλὼν ἑκατέρωθεν τοῦ ποταμοῦ Εὐφράτου. ̓Εκεῖ ἀπέθανε ὁ Μέγας ̓Αλέξανδρος, ὁ ὁποῖος ἐσχεδίαζε τὴν ἀνοικοδόμησι τῆς μεγαλοπρεποῦς πόλεως. Τὸ ̓Ιρακινὸ κράτος, παρὰ τὸν πόλεμον, φροντίζει τὴν ἀποκατάστασι τῶν μνημείων ποὺ διασώζονται καὶ τὴν ἀναπαράστασιν ὅσων κατεστράφησαν. Τὸ τοπικὸ μουσεῖο ἔχει διάφορα ἀρχαιολογικὰ εὑρήματα. Γύρω του ἁπλώνεται ἡ ἀχανὴς πεδιάδα τῆς Μεσοποταμίας μὲ τὸ μυστηριῶδες παρελθόν της. Τὸ καλοκαῖρι ἡ θερμοκρασία ὑπερβαίνει κατὰ πολὺ τοὺς 40 βαθμοὺς Κελσίου. ̓Η ἀτμόσφαιρα ὑγρὴ καὶ ἀποπνικτικὴ δροσίζει πλησίον τοῦ Εὐφράτου. Γιὰ τοὺς ́Αραβας τῆς περιοχῆς ὁ ποταμὸς αὐτὸς εἶναι ζωοδότης. Ποτίζουν τὰ χωράφια τους, πίνουν καὶ ψαρεύουν. Γιὰ τὸν Ἕλληνα ἐπισκέπτη ὁ ποταμὸς αὐτὸς ὑπῆρξε κάποτε τὸ ὅριο τῆς αὐτοκρατορίας του. Κάτω ἀπὸ τοὺς φοίνικας τῆς ὄχθης ἀνεπαύθησαν οἱ πεζεταῖροι Μακεδόνες. Ὃ ̓Αλέξανδρος, ὁ ̓Ιουλιανός, ὁ 'Ηράκλειος διέσχισαν τὸν Εὐφράτη. Τώρα, ἐκεῖ ποὺ κάποτε ἄνθιζε ὁ ̓Ελληνισμός, ὀρθώνονται τὰ μνημεῖα τῆς φυλῆς. Θέατρα καὶ παλαῖστραι. Πεσμένοι κίονες ἐνθυμίζουν στὸν ταξιδιώτη τὸ πέρασμα τῶν Ελλήνων. Στὴν Μεσοποταμία δὲν ὑπάρχει μάρμαρον, οὔτε καὶ λατομεῖα. Τὰ οἰκοδομήματα ἐκτίζοντο ἀπὸ πωρολίθους καὶ πλίνθους. Τίποτε ἀπὸ αὐτὰ δὲν ἄντεξε στὸν χρόνο. Ὡστόσο διεσώθησαν ἀρκετὰ κατάλοιπα, ποὺ φανερώνουν τὴν τεχνολογικὴ ἐξέλιξι στὴν ἀρχαία ἐποχή. Πολλὰ κείμενα καὶ ἀρχαιολογικὰ στοιχεῖα περιμένουν τὸν ἐρευνητή. ̓Απὸ ὅλας τὰς Εὐρωπαϊκὰς χώρας ἦλθαν ἐδῶ ἀρχαιολόγοι, ποὺ διερεύνησαν (καὶ κατέκλεψαν!) τοὺς ἀρχαιολογικοὺς θησαυροὺς τῆς Μεσοποταμίας, τοὺς ὁποίους μετέφεραν στὰ Εὐρωπαϊκὰ μουσεῖα. Εἶναι πράγματι λυπηρό, ποὺ ἀπουσιάζουν ̓Ελληνικαὶ ἀρχαιολογικαὶ ἀποστολαὶ ἀπὸ ἐκεῖ, διότι ἐκεῖ ἀκριβῶς διασώζονται κείμενα, ἀρχαιολογικὰ εὑρήματα καὶ κυρίως χιλιάδες ἐπιγραφαὶ ποὺ ἐνδιαφέρουν τὴν "Ελλάδα, ἀφοῦ ἡ Βαβυλὼν ὑπῆρξε κέντρο ̓Ελληνικοῦ Πολιτισμοῦ. Πρέπει ἐπειγόντως τὸ ̓Υπουργεῖον «Πολιτισμοῦ» νὰ ἀποστείλη εἰδικοὺς ἐπιστήμονας νὰ μελετήσουν τὰ στοιχεῖα, ἰδίως τὰ χειρόγραφα. ̓Ασφαλῶς κάτι θὰ ἀνακαλυφθῆ, ποὺ θὰ ἔχη σημαντικὴ πολιτιστικὴ ἀξία. Μήπως γι ̓ αὐτὸ ἀπουσιάζει τὸ ̓Ελληνικὸ κράτος; ̓ Αλλά, θὰ πῆτε, ἐδῶ δὲν ἀνασκάπτουν ἐξηκριβωμένας ἀρχαιολογικὰς τοποθεσίας μέσα στὴν “Ελλάδα, στὴν Βαβυλῶνα θὰ πᾶνς: ΠΠ. --- « ̓Εθνικὸν» Ἔχει γίνει κατάχρησι τῶν ὄρων: «ἐθνικὴ ἀξιοπρέπεια», «ἐθνικὴ ὑπερηφάνεια», «ἐθνικὴ ἀνεξαρτησία...» κ.τ.λ. Καὶ ἂν ἀληθῶς εἴχαμε ὅλα αὐτὰ τὰ «ἐθνικά...», ἴσως θὰ ἐδικαιολογεῖτο ἡ κατάχρησι. ̓Αλλὰ δυστυχῶς δὲν τὰ ἔχομε. Ἔτσι λοιπὸν καταχρώμεθα λεκτικῶς πράγματα ποὺ δὲν διαθέτομε. Πρόκειται περὶ παραλογισμοῦ, ὁ ὁποῖος, ἂν δὲν ἀπετέ-