σι ΑΙΣΙΜΑ ΚΑΙ ΑΔΗΡΙΤΑ Ἱ.-- “ο ᾿Ελληνισμὸς στὴν Βαβυλῶνα Λιγώτερο ἀπὸ ἑκατὸ χιλιόμετρα νοτίως τῆς Βαγδάτης βρίσκεται ἡ Βαβυλὼν ἑκατέρωθεν τοῦ ποταμοῦ Εὐφράτου. ᾿Εκεῖ ἀπέθανε ὁ Μέγας ᾿Αλέξανδρος, ὁ ὁ- ποῖος ἐσχεδίαζε τὴν ἀνοικοδόμησι τῆς μεγαλοπρεποῦς πόλεως. Τὸ ᾿Ιρακινὸ κρά- τος, παρὰ τὸν πόλεμον, φροντίζει τὴν ἀποκατάστασι τῶν μνημείων ποὺ διασώζο- νται καὶ τὴν ἀναπαράστασιν ὅσων κατεστράφησαν. Τὸ τοπικὸ μουσεῖο ἔχει διά- φορα ἀρχαιολογικὰ εὑρήματα. Γύρω του ἁπλώνεται ἡ ἀχανὴς πεδιάδα τῆς Με- σοποταμίας μὲ τὸ μυστηριῶδες παρελθόν της. Τὸ καλοκαῖρι ἡ θερμοκρασία ὑ- περβαίνει κατὰ πολὺ τοὺς 40 βαθμοὺς Κελσίου. ᾿Η ἀτμόσφαιρα ὑγρὴ καὶ ἀπο- πνικτικὴ δροσίζει πλησίον τοῦ Εὐφράτου. Γιὰ τοὺς ΄Αραβας τῆς περιοχῆς ὁ πο- ταμὸς αὐτὸς εἶναι ζωοδότης. Ποτίζουν τὰ χωράφια τους, πίνουν καὶ ψαρεύουν. Γιὰ τὸν Ἕλληνα ἐπισκέπτη ὁ ποταμὸς αὐτὸς ὑπῆρξε κάποτε τὸ ὅριο τῆς αὐτο- κρατορίας του. Κάτω ἀπὸ τοὺς φοίνικας τῆς ὄχθης ἀνεπαύθησαν οἱ πεζεταῖροι Μακεδόνες. Ὃ ᾿Αλέξανδρος, ὁ ᾿Ιουλιανός, ὁ 'Ηράκλειος διέσχισαν τὸν Εὐφράτη. Τώρα, ἐκεῖ ποὺ κάποτε ἄνθιζε ὁ ᾿Ελληνισμός, ὀρθώνονται τὰ μνημεῖα τῆς φυλῆς. Θέα- τρα καὶ παλαῖστραι. Πεσμένοι κίονες ἐνθυμίζουν στὸν ταξιδιώτη τὸ πέρασμα τῶν Ελλήνων. Στὴν Μεσοποταμία δὲν ὑπάρχει μάρμαρον, οὔτε καὶ λατομεῖα. Τὰ οἰκοδομήματα ἐκτίζοντο ἀπὸ πωρολίθους καὶ πλίνθους. Τίποτε ἀπὸ αὐτὰ δὲν ἄντεξε στὸν χρόνο. Ὡστόσο διεσώθησαν ἀρκετὰ κατάλοιπα, ποὺ φανερώνουν τὴν τεχνολογικὴ ἐξέλιξι στὴν ἀρχαία ἐποχή. Πολλὰ κείμενα καὶ ἀρχαιολογικὰ στοιχεῖα περιμένουν τὸν ἐρευνητή. ᾿Απὸ ὅλας τὰς Εὐρωπαϊκὰς χώρας ἦλθαν ἐδῶ ἀρχαιολόγοι, ποὺ διερεύνησαν (καὶ κατέκλεψαν!) τοὺς ἀρχαιολογικοὺς θησαυ- ροὺς τῆς Μεσοποταμίας, τοὺς ὁποίους μετέφεραν στὰ Εὐρωπαϊκὰ μουσεῖα. Εἶναι πράγματι λυπηρό, ποὺ ἀπουσιάζουν ᾿Ελληνικαὶ ἀρχαιολογικαὶ ἀπο- στολαὶ ἀπὸ ἐκεῖ, διότι ἐκεῖ ἀκριβῶς διασώζονται κείμενα, ἀρχαιολογικὰ εὑρήμα- τα καὶ κυρίως χιλιάδες ἐπιγραφαὶ ποὺ ἐνδιαφέρουν τὴν "Ελλάδα, ἀφοῦ ἡ Βαβυ- λὼν ὑπῆρξε κέντρο ᾿Ελληνικοῦ Πολιτισμοῦ. Πρέπει ἐπειγόντως τὸ ᾿Υπουργεῖον «Πολιτισμοῦ» νὰ ἀποστείλη εἰδικοὺς ἐπιστήμονας νὰ μελετήσουν τὰ στοιχεῖα, ἰ- δίως τὰ χειρόγραφα. ᾿Ασφαλῶς κάτι θὰ ἀνακαλυφθῆ, ποὺ θὰ ἔχη σημαντικὴ πο- λιτιστικὴ ἀξία. Μήπως γι᾿ αὐτὸ ἀπουσιάζει τὸ ᾿Ελληνικὸ κράτος; ᾿ Αλλά, θὰ πῆ- τε, ἐδῶ δὲν ἀνασκάπτουν ἐξηκριβωμένας ἀρχαιολογικὰς τοποθεσίας μέσα στὴν “Ελλάδα, στὴν Βαβυλῶνα θὰ πᾶνς: ΠΠ. --- «᾿Εθνικὸν» Ἔχει γίνει κατάχρησι τῶν ὄρων: «ἐθνικὴ ἀξιοπρέπεια», «ἐθνικὴ ὑπερηφάνεια», «ἐθνι- κὴ ἀνεξαρτησία...» κ.τ.λ. Καὶ ἂν ἀληθῶς εἴχαμε ὅλα αὐτὰ τὰ «ἐθνικά...», ἴσως θὰ ἐδικαιο- λογεῖτο ἡ κατάχρησι. ᾿Αλλὰ δυστυχῶς δὲν τὰ ἔχομε. Ἔτσι λοιπὸν καταχρώµεθα λεκτι- κῶς πράγματα ποὺ δὲν διαθέτοµε. Πρόκειται περὶ παραλογισμοῦ, ὁ ὁποῖος, ἂν δὲν ἀπετέ-