ΓΙΑΝΝΗΣ Ν. ΓΑΒΡΙΠΗΛΙΛΗΣ Τὸ "Ελληνικὸ Πνεῦμα στὴν ὑπηρεσία τῶν Ρώσων "Ἑλληνικὰ γλωσσικὰ στοιχεῖα χρησιμοποιοῦν σχεδὸν ὅλοι οἱ λαοὶ τοῦ κόσμου, καὶ τὸ πρᾶγμα αὐτὸ δείχνει, ὅτι τὸ ἑλληνικὸ πνεῦμα ἐπέδρασε πάνω στὴν παγκόσμια σκέψη. ̓Ιδοὺ ἕνα μικρὸ δεῖγμα διεθνῶν ὅρων ἑλληνικῆς ἐτυμολογίας, ποὺ περιλαμβάνονται στὸ Λεξικὀ τῆς Ρωσικῆς Γλώσσας (Σλοβὰρ Ρούσσκογκο Γιαζυικἀ) τοῦ Σ.]. Οζεγκοβ, Μόσχα Ι977, ἀλλὰ καὶ στὸ Πρωτότυπο Λεξικὀ ̓Αγγλικῶν τῆς Βασιλικῆς 1. Διώτη, ̓ Αθήνα 1980: ἀναρχία, ἁρμονία, ἄτλας, ἄτομο, δημοκρατία, διπλωμάτης, δυναμικός, ἐκκεντρικός, ἐγωισμός, εἰρωνεία, ἔμφασις, ἐνθουσιασμός, ἐπεισόδιο, θεωρία, πρακτική, μελαγχολία, μισάνθρωπος, μονοτονία, μυστήριο, νοσταλγία, πανόραμα, πρόβλημα, οὐτοπία, σκάνδαλο, συλλογισμός, ὑπνωτισμός, ὑποκρισία, φανταστικός, φαινόμενο, φιλοσοφία, σατράπης... Τὸ παρὸν σημείωμα ἀποπειρᾶται νὰ καταδείξει τὴν ἐπίδραση τοῦ ἑλληνικοῦ πνεύματος πάνω στὸν ρωσικὸ λαὸ μέσω τῆς γλώσσας. Ἆ ς Οἱ Ρῶσοι γιὰ τὰ ἑλληνικά τους 'Ο μεγάλος Ρῶσος κριτικὸς τοῦ Ι0ου αἰῶνα Βησσαρίων Μπελίνσκιι ἔγραφε: «... Καθὼς οἱ λαοὶ ἀποτελοῦν μέλη τῆς ἴδιας μεγάλης οἰκογένειας, τῆς ἀνθρωπότητας, ἡ ἀνταλλαγὴ μεταξύ τους ἰδεῶν, ἑπομένως καὶ λέξεων, ἀποτελεῖ ᾱδήριτη ἀνάγκη. Νὰ γιατὶ οἱ ἑλληνικὲς λέξεις: ποέζιγια, ποέτ, φαντάᾶζιγια, ἔπος, λίρα (λύρα), ντρᾶμα, τραγκέντιγια, κομέντιγια, σατίρα, ὄντα (ὠδή), ἐλέγκιγια, μετάφορα, τρόπος, λόγκικα, ρετόρικα, ἰντέγια, φιλοσόφιγια, γκεομέτριγια, φίζικα, ματεμάτικα, γκερόι (ἥρωας ̓ οἱ Ρῶσοι, ὅπως ἄλλωστε καὶ οἱ ἄλλοι λαοί, τηροῦν τὴ δασεία προφορὰ τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας), ἀριστοκράτιγια, ντεμοκράτιγια, ὀλιγκάρχιγια, ἀνάρχιγια κι ἕνα πλῆθος ἀναρίθμητο ἄλλων λέξεων ἔχουν περάσει σὲ ὅλες τὶς εὐρωπαϊκὲς γλῶσσες».. Ὅπως συνάγεται ἀπὸ τὰ παρατεθέντα παραδείγματα, οἱ Ρῶσοι δανείζονται τὶς ἐλληνικὲς ρίζες, στὶς ὁποῖες προσθέτουν πάντοτε ρωσικὲς καταλήξεις. Ἣ ἀρχὴ αὐτὴ εἶναι θεμελιωμένη θεωρητικὰ καὶ τηρεῖται αὐστηρὰ στὴ γλωσσικὴ πρακτική. (Κάποιοι δικοί μας ἡμιέλληνες ἀφήνουν ἄκλιτα ξένα ὀνόματα, μολονότι αὐτὰ ἔχουν ἑλληνικότατη μορφή: τῆς Πραιτώρια.) Τὸ ἐγχειρίδιο γιὰ φοιτητὲς ̓Ανωτάτων ̓Εκπαιδευτικῶν “Ἱδρυμάτων Σοβρεμέννυιι Ρούσσκιι Γιαζυὶκ (Ἢ Σύγχρονη Ρωσικὴ Γλῶσσα), ποὺ συνετάχθη ἀπὸ ἐπιτροπὴ εἰδικῶν ὑπὸ τὴ διεύθυνση τοῦ Ντ. Ε. Ρόζενταλ, Μόσχα Ι9δ8, περιλαμβάνει τοὺς ἀκόλουθους τομεῖς τῆς Γλωσσολογίας: Λεκσικολόγκιγια ἵ Φραζεολόγκιγια (ἰξκαί), Φονέτικα ἶ ̓Ορφοέπιγια, Γκράφικα ἶ ̓Ορφο)γκράφιλχια, Σλοβοομπραξοβάνιε(Παραγωγὴ Λέ- |. ̓Ιδὲς Γιάννη Ν. Γαβριηλίδη, « ̓Ενάντια στὴν ἰσοπέδωση τῆς γλώσσας (Δεἳ-δεῖ γλωσσικῆς θεωρίας)». σελ. 46.