ΜΙΧΚΑΔΗΣ ΔΑΝΙΚΑΣ Τὸ Διεθνὲς Κολλέγιο Φιλοσοφίας («ἔξω ἀπὸ τὰ πανεπιστημιακὰ πλαίσια») Η ἰδέα τῆς ἱδρύσεως τοῦ Διεθνοῦς Κολλεγίου Φιλοσοφίας στὸ Παρίσι ᾱνήκει στὸν Γάλλο φιλόσοφο ἆᾖάσαμες Ὠειτίάα.. Πρὸ ὀκτὼ περίπου ἐτῶν ὁ ἐν λόγῳ φιλόσοφος ἐπρότεινε στὴν κυβέρνηση τῶν σοσιαλιστῶν τὴν Ἱδρυση ἑνὸς Κολλεγίου Φιλοσοφίας, τὸ ὁποῖο θὰ ἐκινεῖτο «ἔξω ἀπὸ τὰ καθιερωμὲνα πανεπιστημιακὰ πλαίσια καὶ στὸ ὁποῖο θὰ ἦταν δυνατὸν νὰ συζητηθῆ ὁποιοδήποτε θέμα». Μὲ τὴν πρότασή του αὐτὴ ὁ Ἱάᾶσοαιες Ὠειγιάα ἤθελε ν ̓ ᾱπαλλάξη τὴν φιλοσοφικὴ σκέψη ἀπὸ τὸ ἀδιέξοδο στὸ ὁποῖο εἶχε, κατὰ τὴν γνώμη του, περιέλθει. Ἢ πρόταση ἔγινε δεκτὴ ἀπὸ τὴν τότε κυβέρνηση. Τὸ Διεθνὲς Κολλέγιο Φιλοσοφίας ἱδρύθηκε τὸ 1983. Τὸ Κολλέγιο αὐτὸ δὲν θὰ εἶχε κανένα ἄλλο σκοπὸ παρὰ τὴν συζήτηση ὅποιουδήποτε ἐνδιαφέροντος φιλοσοφικοῦ θέματος. Σύμφωνα μὲ τὰ λόγια τοῦ ἴδιου τοῦ Ὠεττιάα, στὸ Κολλέγιο αὐτὸ τῆς Φιλοσοφίας ὁ διαρκῶς ἀναζητῶν φιλόσοφος θὰ μποροῦσε νὰ συζητήση γιὰ ὅποιο θέμα ἤθελε, «μὴ ἔχοντας τίποτα ἄλλο στὸ νοῦ του παρὰ τὴν διαρκῆ ᾱναζήτηση γιὰ τὴν ἀναζήτηση, τὴν διαρκῆ ἔρευνα γιὰ τὴν ἔρευνα». Πενῆντα «διευθυντὲς προγραμμάτῶν» δίδουν διαλέξεις ἤ διευθύνουν συζητήσεις πάνω σὲ ὁποιοδήποτε θέμα, τὸ ὁποῖο κρίνουν ἐνδιαφέρον. Πολὺ συχνὰ οἱ διάφοροι ὁμιλητὲς θίγουν θέματα, τὰ ὁποῖα δὲν συζητοῦνται σὲ παραδοσιακὰ ἀνώτατα πνευματικὰ ἱδρύματα. Η ὅλη ἰδέα τοῦ Κολλεγίου βασίζεται στὸ 'Ελληνικὸ ἰδεῶδες τοῦ φιλοσοφικοῦ διαλόγου, δηλαδὴ στὴν ἁ- πλότητα καὶ στὴν ποικιλία τῶν θεμάτων. Πράγματι, ἡ διαρκὴς φιλοσοφικὴ ἀναζήτηση τῶν ἀνθρώπων τοῦ Κολλεγίου, καθὼς καὶ τοῦ {9}4σαιι65 Γεττίάα, δὲν θυμίζουν ἔντονα τὴν ἀδογμάτιστη προσέγγιση τῶν διαφόρων θεμάτων ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες φιλοσόφους; Δὲν θυμίζουν ἆρα γε τὴν χωρὶς περιορισμοὺς ἐλεύθερη καὶ ἀπρόσκοπτη ἔρευνα τῶν κλασσικῶν χρόνων; Ὃ Κετπᾶπᾶο (1, ἕνας ἀπὸ τοὺς διευθυντὲς τοῦ Κολλεγίου, εἶπε χαρακτηριστικά: «Ὅταν οἱ “Ἕλληνες ἐκάθηντο γιὰ νὰ συζητήσουν κάποιο πρόβλημα, ἄρχιζαν πάντα ἀπὸ τὶς ἁπλούστερες ἐρωτήσεις καὶ ἀπὸ ἐκεῖ προχωροῦσαν. Δὲν ἔθεταν ὅρια στὶς συζητήσεις των, δὲν ἐφοβοῦντο νὰ προχωρήσουν ἀκόμη καὶ σὲ περιοχὲς μέχρι τότε ἀνεξερεύνητες ἀπὸ τὴν φιλοσοφικὴ σκέψη». Τὸ Κολλέγιο χαρακτηρίζεται ἀπὸ μιὰ πολὺ «Ἑλληνικὴ» στάση: θέλει ν ̓ ᾱνοίξη καινούργιες προοπτικὲς γιὰ θέματα ποὺ πολλοὶ θεωροῦν ταμποῦ ἤ γιὰ θέματα γιὰ τὰ ὁποῖα θεωρεῖται ὅτι δὲν ἔχει διαξαχθῆ ἐξαντλητικὴ ἔρευνα. ἽὝἝ να ἀπὸ τὰ θέματα αὐτὰ εἶναι οἱ σχέσεις τοῦ φιλοσόφου Μαγιιη ἩξεΙάερρεγ μὲ τὸ ἐθνικοσοσιαλιστικὸ κόμμα. [Αξίζει νὰ σταθοῦμε γιὰ λίγο στὸ θέμα αὐτό. Τὸ θέμα, βεβαίως, δὲν εἶναι μονάχα οἱ σχέσεις τοῦ Γερμανοῦ φιλοσόφου μὲ τὸ ἐθνικοσοσιαλιστικὸ κόμμα, ἀλλὰ καὶ ποιές, γενικώτερα, εἷναι οἱ σχέσεις τοῦ πνευματικοῦ ἀνθρώπου μὲ τὴν ἐξουσία. ̓Η συζήτηση γύρω ἀπὸ τὴν σχέση τοῦ Μ. Ηειάερρετ μὲ τὸν ἐθνικοσοσιαλισμὸ γενικώτερα ἆναζωπυρώθηκε μὲ τὴν δημοσίευση τοῦ