ΜΙΧΚΑΔΗΣ ΔΑΝΙΚΑΣ Τὸ Διεθνὲς Κολλέγιο Φιλοσοφίας («ἔξω ἀπὸ τὰ πανεπιστημιακὰ πλαίσια») Η ἰδέα τῆς ἱδρύσεως τοῦ Διεθνοῦς Κολλεγίου Φιλοσοφίας στὸ Παρίσι ᾱ- νήκει στὸν Γάλλο φιλόσοφο ἆᾖάσαμες Ὠειτίάα.. Πρὸ ὀκτὼ περίπου ἐτῶν ὁ ἐν λόγῳ φιλόσοφος ἐπρότεινε στὴν κυ- βέρνηση τῶν σοσιαλιστῶν τὴν Ἱδρυση ἑνὸς Κολλεγίου Φιλοσοφίας, τὸ ὁποῖο θὰ ἐκινεῖτο «ἔξω ἀπὸ τὰ καθιερωμὲνα πανεπιστημιακὰ πλαίσια καὶ στὸ ὁ- ποῖο θὰ ἦταν δυνατὸν νὰ συζητηθῆ ὁ- ποιοδήποτε θέμα». Μὲ τὴν πρότασή του αὐτὴ ὁ Ἱάᾶσοαιες Ὠειγιάα ἤθελε ν᾿ ᾱ- παλλάξη τὴν φιλοσοφικὴ σκέψη ἀπὸ τὸ ἀδιέξοδο στὸ ὁποῖο εἶχε, κατὰ τὴν γνώμη του, περιέλθει. Ἢ πρόταση ἔγινε δεκτὴ ἀπὸ τὴν τότε κυβέρνηση. Τὸ Διεθνὲς Κολλέγιο Φιλοσοφίας ἱδρύθηκε τὸ 1983. Τὸ Κολλέγιο αὐτὸ δὲν θὰ εἶχε κανένα ἄλ- λο σκοπὸ παρὰ τὴν συζήτηση ὅποιου- δήποτε ἐνδιαφέροντος φιλοσοφικοῦ θέ- ματος. Σύμφωνα μὲ τὰ λόγια τοῦ ἴδιου τοῦ Ὠεττιάα, στὸ Κολλέγιο αὐτὸ τῆς Φιλοσοφίας ὁ διαρκῶς ἀναζητῶν φιλό- σοφος θὰ μποροῦσε νὰ συζητήση γιὰ ὅ- ποιο θέµα ἤθελε, «μὴ ἔχοντας τίποτα ἄλλο στὸ νοῦ του παρὰ τὴν διαρκῆ ᾱ- ναζήτηση γιὰ τὴν ἀναζήτηση, τὴν διαρκῆ ἔρευνα γιὰ τὴν ἔρευνα». Πενῆντα «διευθυντὲς προγραμμά- τῶν» δίδουν διαλέξεις ἤ διευθύνουν συζητήσεις πάνω σὲ ὁποιοδήποτε θέ- μα, τὸ ὁποῖο κρίνουν ἐνδιαφέρον. Πο- λὺ συχνὰ οἱ διάφοροι ὁμιλητὲς θίγουν θέματα, τὰ ὁποῖα δὲν συζητοῦνται σὲ παραδοσιακὰ ἀνώτατα πνευματικὰ ἱδρύ- ματα. Η ὅλη ἰδέα τοῦ Κολλεγίου βα- σίζεται στὸ 'Ελληνικὸ ἰδεῶδες τοῦ φι- λοσοφικοῦ διαλόγου, δηλαδὴ στὴν ἁ- πλότητα καὶ στὴν ποικιλία τῶν θεμά- των. Πράγματι, ἡ διαρκὴς φιλοσοφικὴ ἀναζήτηση τῶν ἀνθρώπων τοῦ Κολλε- γίου, καθὼς καὶ τοῦ {9}4σαιι65 Γεττίάα, δὲν θυμίζουν ἔντονα τὴν ἀδογμάτιστη προσέγγιση τῶν διαφόρων θεμάτων ἀ- πὸ τοὺς Ἕλληνες φιλοσόφους; Δὲν θυμίζουν ἆρα γε τὴν χωρὶς περιορι- σμοὺς ἐλεύθερη καὶ ἀπρόσκοπτη ἔρευ- να τῶν κλασσικῶν χρόνων; Ὃ Κετ- πᾶπᾶο (1, ἕνας ἀπὸ τοὺς διευθυντὲς τοῦ Κολλεγίου, εἶπε χαρακτηριστικά: «Ὅταν οἱ “Ἕλληνες ἐκάθηντο γιὰ νὰ συζητήσουν κάποιο πρόβλημα, ἄρχι- ζαν πάντα ἀπὸ τὶς ἁπλούστερες ἐρωτή- σεις καὶ ἀπὸ ἐκεῖ προχωροῦσαν. Δὲν ἔ- θεταν ὅρια στὶς συζητήσεις των, δὲν ἐ- φοβοῦντο νὰ προχωρήσουν ἀκόμη καὶ σὲ περιοχὲς μέχρι τότε ἀνεξερεύνητες ἀπὸ τὴν φιλοσοφικὴ σκέψη». Τὸ Κολλέγιο χαρακτηρίζεται ἀπὸ μιὰ πολὺ «Ἑλληνικὴ» στάση: θέλει ν᾿ ᾱ- νοίξη καινούργιες προοπτικὲς γιὰ θέ- ματα ποὺ πολλοὶ θεωροῦν ταμποῦ ἤ γιὰ θέματα γιὰ τὰ ὁποῖα θεωρεῖται ὅτι δὲν ἔχει διαξαχθῆ ἐξαντλητικὴ ἔρευνα. ἽὝἝ να ἀπὸ τὰ θέματα αὐτὰ εἶναι οἱ σχέ- σεις τοῦ φιλοσόφου Μαγιιη ἩξεΙάερρεγ μὲ τὸ ἐθνικοσοσιαλιστικὸ κόμμα. [Αξίζει νὰ σταθοῦμε γιὰ λίγο στὸ θέµα αὐτό. Τὸ θέµα, βεβαίως, δὲν εἶναι μονάχα οἱ σχέσεις τοῦ Γερμανοῦ φι- λοσόφου μὲ τὸ ἐθνικοσοσιαλιστικὸ κόμμα, ἀλλὰ καὶ ποιές, γενικώτερα, εἷ- ναι οἱ σχέσεις τοῦ πνευματικοῦ ἀν- θρώπου μὲ τὴν ἐξουσία. ᾿Η συζήτηση γύρω ἀπὸ τὴν σχέση τοῦ Μ. Ηειάερρετ μὲ τὸν ἐθνικοσοσιαλισμὸ γενικώτερα ἆ- ναζωπυρώθηκε μὲ τὴν δημοσίευση τοῦ