Σπουδὲς σπουδαῖες (11) Σὲ προηγούμενο τεῦχος εἴχαμε κάνει λόγο γιὰ τὸ τὶ τραβάει ἡ τριτοβάθμια ἐκπαίδευση ἀπὸ ὑποψήφιους, φοιτητὲς καὶ κράτος. Σήμερα θὰ ἀναφερθοῦμε στὶς μεταλυκειακὲς σπουδὲς γενικά. Λοιπόν, ὑπάρχει μιὰ μερίδα φιλόδοξων γονέων, πού, ἂν καὶ γνωρίζῃ ὅτι τὸ παιδί τους περὶ τὰ γράμματα εἶναι ντουβάρι, ἐπιμένουν σώνει καὶ ντὲ νὰ πάρῃ κάποιο πτυχίο. Τώρα, βέβαια, αὐτὸ εἶναι μιὰ κουβέντα, ἀφοῦ ὁ Λαλάκης ἔχει τέτοια σχέση μὲ τὸ διάβασμα ὅση ὁ φάντης μὲ τὸ ρετσινόλαδο. Ναὶ, ἀλλὰ σὲ τέτοιες περιπτώσεις οἱ γονεῖς τοῦ κάθε Λαλάκη φυσᾶνε τὸν μπερντέ. Καὶ ἅμα φυσᾶς τὸν μπερντέ, ὑπάρχουν καὶ οἱ λύσεις ποὺ ἀκούουν στὰ ὀνόματα ̓Ιταλία, Ρουμανία, Γιουγκοσλαυῖΐα, μέχρι καὶ ̓Αντίγκουα δηλαδή. Καὶ ἔτσι τὸ παιδὶ μεταβάλλεται, συνήθως, εἰς αἰώνιον φοιτητὴν σιτιζόμενον δαψιλῶς εἰς τὸ πατρικὸν πρυτανεῖον. Βέβαια ὑπάρχει καὶ ἡ λύση τῶν ἰδιωτικῶν πανεπιστημίων καὶ κολλεγίων, ποὺ ἄρχισαν νὰ ξεφυτρώνουν σὰν μανιτάρια στὴν ̓Αθήνα τελευταῖα. Ναί! Ναί! Πολὺ σὶκ ἐκπαίδευση καὶ σὲ νεοκλασσικά κτήρια γιὰ ὅλα τὰ βαλάντια. Κι ἀπὸ ποικιλία σπουδῶν ἄλλο τίποτε: “Ἱστορία τῆς τέχνης, νὰ ποῦμε. Νὰ βγῆς, μετά, στὴν ἀγορὰ ἐργασίας καὶ νὰ εἶσαι περιζήτητος. ̓Η κοινωνιολόγος, καὶ νὰ σχηματίζουν οὐρὰ οἱ ἐργοδότες ποιὸς θὰ σὲ πρωτοπροσλάβῃ. Καὶ νὰ πέφτουν οἱ γνώσεις σύννεφο. Γνώσεις κατάλληλες γιὰ «γενικὴ ἐπιμόρφωση» νεοπλούτων γηραιῶν κυριῶν, ἢ γιὰ νὰ παίρνουν τὰ παιδιὰ ἕνα «λοῦστρο κουλτούρας», μὴ τυχὸν καὶ τοὺς ποῦνε ἀγράμματους. Τέλος, γιὰ τὴν ««πασκλασαρία» ὑπάρχουν καὶ οἱ μέσες ἢ ἀνώτερες ἐπαγγελματικὲς σχολές. Ξέρετε, δά. Αὐτὲς ποὺ δὲν τὶς ἀναγνωρίζει τὸ κράτος καὶ λειτουργοῦν... μὲ κρατικὴ ἄδεια σὰν ἐργαστήρια ἐλευθέρων σπουδῶν. Κι ἐκεῖ εἶναι ποὺ γίνεται τὸ «ἔλα νὰ δῇς». Τέτοιος συνωστισμὸς ἀνομοίων «ὁραμάτων» δὲν ματάγινε. Σπουδαστὲς-τουρίστες ποὺ γράφονται γιὰ τὴν ἀναβολὴ" ἄνθρωποι ποὺ εἶχαν ὄνειρο ζωῆς νὰ πάρουν κάποιο «χαρτί», ἀλλὰ λόγῳ τῶν περιστάσεων τῆς ζωῆς δὲν τὰ κατάφεραν στὰ νιάτα τους. Μέχρι καὶ πρὸς ἄγραν ἐρωτικοῦ συντρόφου ἐγγράφονται σ ̓ αὐτές. “Ὅμως ἀνάμεσα σ ̓ αὐτὸ τὸ ἑτερόκλητο πλῆθος κυκλοφοροῦν καὶ κάποιοι ποὺ παρασύρθηκαν ἀπὸ τὴν διαφήμιση καί... ὥρμησαν νὰ προλάβουν. ̓Εμπόριο ἐλπίδας γιὰ γρήγορη ἀποκατάσταση, καθόσον προγραμματιστής, ἄναλυτής, κοστολόγος, σοῦ λέει ὁ ἄλλος. ̓Αλλὰ καὶ σχολὲς μαννεκὲν (ποὺ οἱ μαθήτριες κάνουν καὶ καμμιὰ βίζιτα) καὶ σχολὲς γραμματέων ποὺ οἱ ὑποψήφιες ὀνειρεύονται νὰ παντρευτοῦν τὸ ἀφεντικό τους καὶ νὰ μποῦν στὸν μαγικὸ κόσμο τοῦ « ̓Αρλεκιν». Τώρα, βέβαια, ὁ ἀναγνώστης θὰ πῇ «τρέχαγύρευε» γιὰ ὅλα αὐτά. Τὸ ξέρω, κι αὐτὸ εἶναι ποὺ μὲ διαολίζει, γιατί, ὅπως λέει καὶ ὁ Καρυωτάκης, «... ἂν τουλάχιστον, μέσα στοὺς ἀνθρώπους αὐτούς, ἕνας ἐπέθαινε ἀπὸ ἀηδία... σιωπηλοί, θλιμμένοι, μὲ σεμνοὺς τρόπους, θὰ διασκεδάζαμε ὅλοι στὴν κηδεία». Γιῶργος Πετρόπουλος