πατε ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΊΤΟ Μιὰ ἀποκαλυπτικὴ περίπτωση σκοταδιστικῆς ἀντιεπιστημονικῆς δράσεως τῶν Φοινικιστῶν Κύριε διευθυντά, Στὴν ὑπόθεση τῆς καταγωγῆς τοῦ ἆλφαβήτου ὑπάρχουν μερικὰ σημαντικώτατα στοιχεῖα, ποὺ φαίνεται πὼς κυριολεκτικὰ καταχωνιάστηκαν ἀπὸ ἐκείνους ποὺ δὲν τοὺς συνέφερε ἡ εὐρύτερη γνωστοποίησή τους. Δὲν γνωρίζω, ἐὰν τὰ ἔχετε ὑπ ̓ ὄψιν σας. ̓Αποφάσισα νὰ σᾶς πληροφορήσω, ἐπειδἠ δὲν εἶδα νὰ γίνεται λόγος γι ̓ αὐτὰ ἀλλοῦ. Πρόκειται γιὰ τὰ εὑρήματα τοῦ χωριοῦ 61ο7ε], 23 χλμ. ΝΑ τοῦ ΨΙομΥ στὴ Γαλλία, στὶς ἀνασκαφὲς ποὺ ἔγιναν τὸ [926-27 ἀπὸ τὸν Α. Μοτ]ει. ἜὸἜλαβα γνῶσιν αὐτῶν ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Λεωνίδα Φιλιππίδου «ἢ ἐξέλιξις καὶ σημερινή φάσις τοῦ ζητήματος τῆς προελεύσεως τοῦ σημιτικοῦ ἀλφαβήτου», Αλεξάνδρεια 1929, σελ. 92-10. Ὃ ΔΛ. Φιλιππίδης, ἂν καὶ ἀποκλίνει πρὸς τὸν φοινικισμό, παρέχει πλεῖστες λεπτομέρειες γιὰ τὴν ἀρχαιότητα καὶ σπουδαιότητα τῶν εὑρημάτων. Αὐτὰ ποὺ ἔνδιαφέρουν περισσότερο εἶναι οἱ ἐπιγραφές: «Πρόκειται περὶ ὑπερεκατὸν μέχρι τοῦδ ̓ ἐπιγραφῶν, ἐμπεριεχουσῶν τοὐλάχιστον 1500 γραφικᾶ σημεῖα, ὧν τὰ πλεῖστα μὲν ὅλως νέα, πολλὰ ὃ ̓ ἀπαντῶσιν ἐν τοῖς ἐκ τοῦ «φοινικικοῦ ἀλφαβήτου ἐξελιχθεῖσι, κατὰ τὴν κοινὴν γνώμην, ἀλφαβήτοις» (σελ. 94). Ἢ χρονολόγηση τῶν εὑρημάτων ἀνάγεται τοὐλάχιστον στὴν νεολιθικὴ ἐποχή, ἐνῷ μερικοὶ τὴν ἀνέβασαν μέχρι τοῦ τέλους τῆς παλαιολιθικῆς. Ἔτσι «.. ἡ Εὐρώπη ἀπροσδοκήτως εὑρέθη περικλείουσα ἐν τοῖς κόλποις αὐτῆς πληρεστάτην γραφήν. ἀναγομένην εἰς ἐποχὴν ἀρχαιοτέραν πάντων τῶν γραφικῶν συστημάτων τῆς ̓Ανατολῆς» (σελ. 97). ̓Απὸ τὰ εὑρήματα δημιουργήθηκε μέγας ἐπιστημονικὸς σάλος, διότι δημιουργήθηκαν δύο παρατάξεις: ̓Εκείνων ποὺ ὑπο- στήριζαν τὴν ἀξία των καὶ ἐκείνων ποὺ τὴν ἀπέρριπταν. Τὰ ἀδιάσειστα ὅμως στοιχεῖα δὲν ἄφηναν περιθώρια ἀντιρρήσεων, γι ̓ αὐτὸ οἱ δεύτεροι κατέφυγαν σὲ δραστικὰ μέσα: «Ἢ ὑπερίσχυσις τῆς οὕτω καλουμένης Γλοζελιανῆς παρατάξεως τοσοῦτο παρώἔυνε τοὺς ̓Αντιγλοζελιανούς, ὥστε ἐζήτησαν οὗτοι τὴν ἐπίσημον παρέμβασιν τοῦ Κράτους πρὸς κατάσχεσιν τῆς περιοχῆς τῶν ἀνασκαφῶν καὶ φρούρησιν τῶν εὑρημάτων διὰ κρατικῶν ὀργάνων» (σελ. 97). Ἔτσι, ἐν μέσῳ ἰσχυρῶν ἀντεγκλήσεων, ἐπενέβη τελικῶς τὸ Κράτος καὶ «κατέσχε τὰ εὑρήματα». Γράφει ὁ Λ.Φ.: «Παρὰ ταῦτα, οὐ μόνον ἡ κατάσχεσις τῶν Γλοζελείων εὑρημάτων συνετελέσθη ὑπὸ τῶν κυβερνητικῶν ἀρχῶν, ἀλλὰ καὶ προσηνέχθησαν τὰ ὄργανα αὐτῶν μετ ̓ ἀφαντάστου, ἂς εὐφημήσωμεν, αὐστηρότητος πρὸς τοὺς περὶ τὸν Μὸοτγίει. ̓Εαν μὴ ἀνεγίγνωσκον αὐτοῖς ὁφθαλμοῖς τὴν “Μδεϊπ’ τῶν Παρισίων (26 Φεβρ. [928 σ. 12), θὰ ἠδυνάτουν νὰ φαντασθῶ τηλικοῦτον βαθμὸν κρατικῆς παρεμβάσεως εἰς ζητήματα καθαρῶς ἐπιστημονικά, καὶ τραχύτητος παρασκηνιακῶν ὑποκινήσεων οὐκ ἀνεπηρεάστου, κατὰ φιλοτίμων ἐπιστημόνων, τιμώντων τὴν ἰδίαν αὐτῶν Πατρίδα διὰ τοῦ ἐπιστημονικοῦ των ὀνόματος καὶ τοῦ λευκοῦ τῶν παρελθόντος» (σελ. 100). Μετὰ τὴν κατάσχεση φαίνεται πὼς ἔκλεισαν ὅλων τὰ στόματα, ὥστε τὸ Γκλοζὲλ «σήμερον ἔχει λησμονηθεῖ ὑπὸ τῆς ἐπιστήμης» (Λεξικὸν ̓ Ηλίου). Τὸ βιβλίο ὅμως τοῦ ΔΛ. Φιλιππίδου βρίσκεται πολὺ κοντὰ στὰ γεγονότα. Ὅταν τὸ διάβασα, ἐσχημάτισα τὴν πεποίθηση ὅτι τὰ εὑρήματα ἐκεῖνα ἔχουν πράγματι μεγίστη σπουδαιότητα, ἡ ὁποία ἐπιβεβαιώνεται μὲ τὴν βίαιη κρατικὴ ὑποκινηθεῖσα παρέμβαση πρὸς ἐξαφανισμόν των. Νομίζω δέ, ὅτι θὰ ἦταν ὠφέλιμο, ἐὰν μποροῦσε κάποιος ἐ-