'Ο Ανθρωπος 9 Τὸ μέλλον μας δὲν εἶναι παρὰ αὐτὸ τὸ ἴδιο τὸ παρελθόν, ἀπ ̓ ὅπου προερχόμαστε: Τὸ χάος. 9 Ο ἀσήμαντος ἄνθρωπος δὲν ἔχει ἐχθρούς, γιατὶ δὲν προσελκύει τὴν προσοχὴ κανενός. 9 Ἢ ἀμοιβὴ τοῦ γενναίου εἶναι ὁ φθόνος τῶν θρασύδειλων. 9 Ὃ ἀνώτερος ἄνθρωπος μόνο μ ̓ ἀνωτέρους του πολεμᾶ. 9 Σὲ τί διαφέρει ἄνθρωπος ἀπὸ ἄνθρωπο; Σὲ τίποτα, ἰσχυρίζονται οἱ χειροῦργοι. Στὰ πάντα, ἀντιτάσσουν οἱ ψυχίατροι. 9 Δὲν εἶναι γενναιότητα νὰ βαδίζεις στὴ μάχη, ὅταν ὅλοι κάνουν τὸ ἴδιο. Γενναιότητα εἶναι νὰ βρίσκεις τὸ κουράγιο νὰ προχωρεῖς στὸν καιρὸ τῆς εἰρήνης, στὸν καιρὸ τοῦ ἀκήρυχτου πολέμου, μόνος κόντρα στὸ σαρωτικὸ ρεῦμα τοῦ ἀνελέητου πλήθους. 9 Ο ἄνθρωπος! Αὐτὸ τὸ τέρας, αὐτὸς ὁ μάρτυρας! Ὅλα τὰ ἔχει διαπράξει, τὰ πάνδεινα ἔχει ὑποστεῖ. Ὅποιο κι ἂν θά ̓ναι τὸ τέλος του, ἀντάξιό του θά ̓ναι! 9 ̓ Ακόμα καὶ τὰ πιό αἱμοβόρα σαρκοφάγα γίνονται ᾱΚίνδυνα, ὅταν χορτάσουν τὴν πείνα τους. 'Ο ἄνθρωπος, ἀντίθετα, ὅταν ῃ χορτάσει, τότε ἀκριβῶς εἶναι ποὺ ἀρχίζει νὰ μεταβάλλεται σὲ ὑπολογίσιμο κίνδυνο γιὰ τοὺς συνανθρώπους του. Φ Ὧ Μητέρα Φύση! Στὸ πρόσωπο τοῦ ἀνθρώπου κάνεις άραγε τὴν αὐτοκριτική σου ἢ μήπως διάλεξες αὐτὸν τὸν τρόπο, γιὰ νὰ αὐτοχε:ριασθεῖς; Φ Ὃ Σιντάρτα Γκαοντάμα μᾶς ζήτησε ν ̓ ἀπαρνηθοῦμε τὶς ἀνάγκες, γιὰ νὰ γνωρίσουμε τὴν αἰώνια γαλήνη. Ὃ ̓Ιησοῦς κήρυξε τὴν ἀγάπη καὶ τὴ συγγνώμη. .Ὃ Μωάμεθ μίλησε γιὰ ἕναν θεὸ πολυέλεο καὶ δίκαιο. Καὶ ὁ κόσμος τοὺς ἀκολούθησε. ̓Αποτέλεσμα: Τὸ ἕνα τρίτο τῆς ἀνθρωπότητας λατρεύει τὸν Βούδδα πολλαπλασιάζοντας τὶς ἀνάγκες του, ἄλλο ἕνα τρίτο δοξολογεῖ τὸν Ναζωραῖο ἔχοντας ἀναγάγει τὴν ὑποκρισία καὶ τὸ μῖσος σὲ βασικὲς ἀρχὲς τῆς κοινωνικῆς του συγκρότησης καὶ τὸ ὑπόλοιπο προσκυνᾶ πέντε φορὲς τὴν ἡμέρα τὴν ἄφθαρτη δόἔα τοῦ Αλλάχ, σκορπώντας τὸ θάνατο καὶ τὴν καταστροφὴ στὰ τέσσερα σημεῖα τοῦ ὁρίζοντα! 9 Οἱ βιοχημικοὶ ἰσχυρίζονται πὼς εἶναι ἕνα χημικὸ ἐργαστήριο καὶ ἀποφάνθηκαν ὅτι ἡ καλωσύνη, ἡ κακία, ἡ ἀγάπη, ὁ ἔρωτας, τὸ μῖσος, ἡ συγκίνηση, τὸ πάθος, ἡ στενοχώρια εἶναι τὸ κάλιο, ὁ φώσφορος, τὸ ἀσβέστιο, ὁ σίδηρος, τὸ ὀξυγόνο, οἱ ἐκκρίσεις τῶν ἀδένων... Οἱ ποιητὲς τὸν ἀποκάλεσαν «σκιᾶς ὄναρ». Οἱ φιλόσοφοι μάταια ἀναζητοῦν ἀκόμα ἕναν ἱκανοποιητικὸ ὁρισμὸ στὸ ἄλυτο αὐτὸ φιλοσοφικὸ αἴνιγμα, ὕστερα ἀπὸ τήν.... πλατυώνυχη γκάφα τοῦ Πλάτωνος. Οἱ φυσικοὶ μιλοῦν γιὰ μορφὴ ἐνεργείας κι οἱ παπᾶδες, σπρώχνοντας μὲ ὅλα τὰ μέσα, τὸν ἀνέβασαν στὸ πλᾶι τοῦ Θεοῦ. Ὅμως τί πιὸ πολὺ τάχα εἴμαστε ἀπὸ κρέας σφιχτὰ κολλημένο πάνω σὲ κόκκαλα, κι ὅλο αὐτὸ τυλιγμένο ἀπὸ ἕνα ἀδιάβροχο κάλυμμα, εὐαίσθητο στὸ χάδι καὶ στὸν πόνο; ̓Ηδονὴ καὶ ὀδύνη! Αὐτὸ εἷναι ὁ ἄνθρωπος! Χρῆστος Τσαγκαρίδης