τὸ ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΔΙΗΓΗΜΑ ο ΤΟΥ «δν Π.Δ. ΣΑΚΕΛΛΑΡΙΑΛΗΣ ̓Εκ τῶν χειρογράφων τοῦ κὺρ ̓Δριστίωνος ̓Αρέθα τὶς λιτὲς ἀλλὰ καὶ γεμᾶτες καλλιέπειαν ”Ανοιξα τὸν ὀγκώδη φάκελον, στὸ περιγραφές, ὅταν σὲ ἀρκετὰ σημεῖα ὑἐξώφυλλον τοῦ ὁποίου ἀνεγράφετο: πῆρχαν τελείως ἐξαφανισθέντα χωρία, « ̓Εκ τῶν εὑρημάτων εἰς μονὴν "Οσίου λόγω κάποιας εἰσόδου νεροῦ εἰς τὸ Λουκᾶ» καὶ ἀμέσως κάτω « ̓ Αντίγραφα μπαοῦλο ποὺ ἐφυλάσσοντο, εἰς τὴν ἀκώδικος πιθανῶς ἐκ τῶν ἀπολεσθέντων ποθήκη τῆς προγιαγιᾶς μου ἐκ μητρός. ἔργων Παυσανίου τοῦ ἐκ Μαγνησίας Αὐτὰ καὶ συνεπλήρωσα, ὥστε νὰ ἐμτῆς πρὸς Σιπύλῳ-Μικρᾶς ̓Ασίας». “Ο φανίζωνται σήμερον ὡς μιὰ ἑνότης. φάκελος αὐτὸς περιέκλειε πολλά χειρό̓Αλλὰ δίνω τὸν λόγον εἰς τὸν κὺρ γραφα γραμμένα μὲ μελάνην, κιτρινἰΑριστίωνα ̓Αρέθα: σμένα ἐκ τῆς πολυκαιρίας καὶ ὕγρασίας, τὰ ὁποῖα δύσκολα κανεὶς διαβάζει. ̓Επίσκεψις Μονῆς ̓Οσίου Λουκᾶ -Τὰ ἐντὸς τοῦ φακέλου χειρόγραφα ̓Αρέθα Φάκελος 1] ἦσαν ταξινομημένα εἰς ὑποφακέλους καὶ κάθε ὑποφάκελος ἔφερε μίαν ἔτιΕἶχον λάβει τὴν ἐπιστολὴν τοῦ ἀγαθοῦ κέττα μὲ τίτλον καὶ ἀριθμόν. καὶ ἀρχαιολάτρου γέροντος τῆς Μονῆς τοῦ ὋὋ συντάξας τὰ χειρόγραφα δὲν ἠ'Οσίου Λουκᾶ, Καλλινίκου. ἜἜπρεπεν, ἔτο μὲν καλλιγράφος ἀλλὰ πολὺ «ταλεγε, νὰ ἐπισπεύσω τὴν ἐπίσκεψίν μου, διὰ κτικὸς» -- τὰς δαπάνας του, μὲ ἔπιμένὰ κρίνω ἐὰν τὰ εὑρήματα εἰς τὴν Μονὴν λεια, συνόψιζε εἰς τὸ τέλος τοῦ κάθε ὑ'Οσίου Λουκᾶ καὶ ἄλλα μεγάλης σημασίας ὀφείλη νὰ τὰ ἀνακοινώση καὶ εἰς ποῖον, ποφακέλου χειρογράφων. πρὶν ὑποχρεωθῆ νὰ ἀναφέρη αὐτὰ εἰς τὸν ἐἪ ἐργασία τῆς μελέτης τῶν χειροπίσκοπον καὶ φυσικὸν προϊστάμενον τῆς γράφων ἐκράτησε ἐννέα περίπου μῆνας Μονῆς. καὶ τὸ γενικόν μου συμπέρασμα εἶναι ὅ̓Απεφάσισα νὰ ταξιδεύσω ἀμέσως σιτι ἡ ἐρευνητικὴ ἐργασία, ποὺ περιεῖδηροδρομικῶς μέχρι Χαιρωνείας καὶ ἐκεῖχον οἱ φάκελοι τοῦ ἐκ Σμύρνης κὺρ θεν δι ̓ ὑποζυγίου εἰς Μονὴν "Οσίου ΛοὐΑριστίωνος ̓Αρέθα, ἦτο πολύτιμη κᾶ. ̓Εκάλεσα τὸν ἐκ Σάμου ἁμαξηλάτην διὰ τὸ φῶς ποὺ ρίχνουν εἰς τὰ ἀναφερόμου Φίλιππον Ἰσακαλογιάννην νὰ ὑπάγῃ μενα, ὅπως λέγει καὶ ὁ ἴδιος, «εἰς τὴν εἰς τὸν κεντρικὸν σταθμὸν τοῦ Λαρισαϊκοῦ “ΕἘλληνικὴν Μυθολογίαν πράγματα νὰ πληροφορηθῆ τὰς ἀναχωρήσεις καὶ νὰ ἅττα πόρρω ἀπέχουν τοῦ μύθου καὶ "1μὲ ἐνημερώση, ὅπερ καὶ ἐγένετο. Τὴν ἑπομένην πρωΐαν ὥρισα ἀναχώρηστορίαν ἀποτελοῦν». Μετὰ ἀπὸ πολσίν μου μὲ τὴν ἁμαξοστοιχίαν τῶν ἑπτὰ ἐξ λῶν μηνῶν ἐργασίαν συγκεντρώσεως ̓Αθηνῶν. ̓Αφ ̓ ἑσπέρας ἑτοίμασα τὰς ἀτῶν οὐσιωδεστέρων χειρογράφων τὰ ποσκευᾶς μου... παρέδωκα εἰς φίλον ἀρχαιολόγο. ΕΤὴν ἑπομένην πρωΐαν καὶ εἰς τὰς ἕξι κράτησα ὅμως τὸ «' Οδοιποπορικὸν» καὶ τριάκοντα ἀκριβῶς τῆς /όης Μαΐου ἀαὐτῆς τῆς σπουδαίας ἀποκαλύψεως, φίχθημεν εἰς τὸν σταθμὸν καὶ μετὰ τὰς διαποὺ δίνω σήμερα εἰς τὸ φῶς τῆς δημοτυπώσεις ἀνῆλθον ἐπὶ τοῦ ὀχήματος τῆς σιότητας. Α ́ θέσεως καὶ ἔλαβον τὴν θέσιν μου. Προσπάθησα δὲ νὰ ἀντιγράψω ἀΕἰς τὸ ὄχημα ἥμην σχεδὸν μόνος. ”Ηποκαθιστώντας τὰ δυσανάγνωστα τῆς νοιξα τὸ παράθυρον πρὸς τὴν πλευρὰν τοῦ ἀφηγήσεως μέρη, ἀλλὰ καὶ νὰ μιμηθῶ σταθμοῦ καὶ ἐπανέλαβον εἰς τὸν πιστόν