ΗΠΙΟΚΡΑΤΗΣ ΠΠ. ΔΑΚΟΓΛΟΥ Μερικὲς μαθηματικὲς ἀποδείξεις γιὰ τὴν προτεραιότητα τῆς "Ἑλληνικῆς (καὶ τὴν ἀπόρριψη τῆς « Ινδοευρωπαϊκῆς» ἀπάτης) ̓Απὸ τὶς παρακάτω ἐρωτήσεις, ποὺ ὑποβάλλονται πρὸς τοὺς εἰδικοὺς γλωσσολόγους καὶ ἀπὸ τὶς ἀπαντήσεις, ποὺ ἐνδεχομένως θὰ δοθοῦν, ἐλπίζω νὰ ἔντοπισθοῦν τὰ ἴχνη τοῦ «πατρός», ποὺ γέννησε τὴν ̓Ελληνικὴ γλῶσσα, τοῦ «πατρός», ποὺ τὴν ἔσπειρε στὶς διάφορες «μητέρες». ̓ Ὑπάρχει ἁραγε κανεὶς κοινὸς κανών σχηματισμοῦ τῶν παρακάτω ἀρχαίων "Ελληνικῶν λέξεων; ̓ Ὑπάρχει ἆραγε καμμιὰ ἀποδεδειγμένη ταύτισι λέξεως καὶ συμβολικῆς ἐννοίας της; ̓Ερωτᾶται λοιπόν: | |) Πῶς καὶ γιατί ἡ ̓Ελληνικὴ λέξις «ΕΝ» παριστάνει τὸν ἀριθμὸ |; 2) Πῶς καὶ γιατί ἡ ̓Ελληνικὴ λέξις «ΜΟΝΑΣ» παριστάνει τὸν ἀριθμὸ |: 3) Πῶς καὶ γιατί ἡ λέξις «ΑΛΦΑ» παριστάνει καὶ τὸν ἀριθμὸ |: 4) Πῶς καὶ γιατί ἡ λέξις «ΠΡΩΤΗ» ἀκουστικὰ καὶ γραφικὰ σὲ κάποια μορφὴ ἀριθμήσεως παριστάνει καὶ ταυτίζεται μὲ τὸν ἀριθμὸ |; 5) Πῶς καὶ γιατί ἡ λέξις «ΜΙΝΑ» παριστάνει κάποια ἀρχαία μονάδα μετρήσεως; 6) Πῶς καὶ γιατί ἡ λέξις «ΤΑΛΑΝΤΟΝ» ταυτίζεται μὲ κάποια μονάδα μετρήσεως; 7) Πῶς καὶ γιατί ἡ λέξις «ΑΜΝΟΣ» παριστάνει καὶ ταυτίζεται καὶ μὲ κάποια μονάδα μετρήσεως ἠθικῶν ἀξιῶν; 8) Πῶς καὶ γιατί ὁ ̓Εμπεδοκλῆς στὴν κοσμογονική του θεωρία «Περὶ φύσεως τῶν ὄντων» ἀποκαλεῖ τὸ «ΕΝ» μὲ τὴν συμβολικὴ λέξι «ΣΦΑΙΡΟΣ»; 9) Πῶς καὶ γιατί οἱ ̓Αλεξανδρινοὶ φιλόλογοι, ποὺ κατέταξαν καὶ ἀρίθμησαν τὰ βιβλία τοῦ ̓Ηροδότου, ἐκάλεσαν τὸ πρῶτο βιβλίο μὲ τὸ ὄνομα τῆς Μούσας «ΚΛΙΠ» καὶ ὄχι μὲ τὸ ὄνομα τῆς Μούσας «Ερατώ» ἤ «Εὐτέρπη», ποὺ λογικὰ ἀλλὰ καὶ ἀλφαβητικὰ προηγοῦνται; Ι0) Πῶς καὶ γιατί ἡ λέξις «ΑΠΛΟΟΣ»(ΟΥΣ) περιέχει τὴν ἔννοια τοῦ |: 1) Πῶς καὶ γιατί οἱ λέξεις «ΔΑΥΑΣ», «ΔΙΤΤΟΣ», «ΔΙΠΛΟΥΣ», «ΑΥΓ ΚΟΣ» ἐνέχουν μέσα τους τὸν ἀριθμὸ 2: [2) Πῶς καὶ γιατί οἱ λέξεις «ΤΡΕΙΣ», «ΤΡΙΓΩΝΟΣ» (ἀριθμὸς) ἐνέχουν τὴν ἔννοια τοῦ ἀριθμοῦ 3: "Ας σταματήσουμε ἐδῶ. Γιὰ τὶς ἄνω εἰδικὲς λέξεις καὶ γιὰ ἄλλες ἀκόμα παρεμφερεῖς, διαβλέπει κανεὶς κοινὸ καὶ ἐνιαῖο τρόπο διαπλάσεως καὶ ἐπαληθεύσεως τῶν ἐννοιῶν των; Καὶ ἐὰν ναί, ποιὸς θὰ ἠδύνατο νὰ ἦταν ὁ δημιουργός των; Πράγματι οἱ ἀνωτέρω εἰδικὲς λέξεις ἀκολουθοῦν ἕνα κοινὸν κανόνα σχηματισμοῦ καὶ συγχρόνως ἐπαληθεύσεως τῆς ἐννοίας των. ́Ο κανών αὐτὸς διαφεύγει τῆς προσοχῆς τῶν γλωσσολόγων, διότι δὲν ἐμπίπτει στὶς κλασσικὲς γλωσσολογικὲς μεθόδους ποὺ χρησιμοποιοῦν. Εἶναι ὅμως κανών ἀπολύτως ἐπιστημονικός,