ΗΠΙΟΚΡΑΤΗΣ ΠΠ. ΔΑΚΟΓΛΟΥ Μερικὲς μαθηματικὲς ἀποδείξεις γιὰ τὴν προτεραιότητα τῆς "Ἑλληνικῆς (καὶ τὴν ἀπόρριψη τῆς « Ινδοευρωπαϊκῆς» ἀπάτης) ᾿Απὸ τὶς παρακάτω ἐρωτήσεις, ποὺ ὑποβάλλονται πρὸς τοὺς εἰδικοὺς γλωσ- σολόγους καὶ ἀπὸ τὶς ἀπαντήσεις, ποὺ ἐνδεχομένως θὰ δοθοῦν, ἐλπίζω νὰ ἔντο- πισθοῦν τὰ ἴχνη τοῦ «πατρός», ποὺ γέννησε τὴν ᾿Ελληνικὴ γλῶσσα, τοῦ «πα- τρός», ποὺ τὴν ἔσπειρε στὶς διάφορες «μητέρες». ᾿ Ὑπάρχει ἁραγε κανεὶς κοινὸς κανών σχηματισμοῦ τῶν παρακάτω ἀρχαίων "Ελληνικῶν λέξεων; ᾿ Ὑπάρχει ἆρα- γε καμμιὰ ἀποδεδειγμένη ταύτισι λέξεως καὶ συμβολικῆς ἐννοίας της; ᾿Ερωτᾶται λοιπόν: | |) Πῶς καὶ γιατί ἡ ᾿Ελληνικὴ λέξις «ΕΝ» παριστάνει τὸν ἀριθμὸ |; 2) Πῶς καὶ γιατί ἡ ᾿Ελληνικὴ λέξις «ΜΟΝΑΣ» παριστάνει τὸν ἀριθμὸ |: 3) Πῶς καὶ γιατί ἡ λέξις «ΑΛΦΑ» παριστάνει καὶ τὸν ἀριθμὸ |: 4) Πῶς καὶ γιατί ἡ λέξις «ΠΡΩΤΗ» ἀκουστικὰ καὶ γραφικὰ σὲ κάποια μορφὴ ἀριθμήσεως παριστάνει καὶ ταυτίζεται μὲ τὸν ἀριθμὸ |; 5) Πῶς καὶ γιατί ἡ λέξις «ΜΙΝΑ» παριστάνει κάποια ἀρχαία µονάδα μετρήσεως; 6) Πῶς καὶ γιατί ἡ λέξις «ΤΑΛΑΝΤΟΝ» ταυτίζεται μὲ κάποια µονάδα µετρή- σεως; 7) Πῶς καὶ γιατί ἡ λέξις «ΑΜΝΟΣ» παριστάνει καὶ ταυτίζεται καὶ μὲ κάποια µονάδα μετρήσεως ἠθικῶν ἀξιῶν; 8) Πῶς καὶ γιατί ὁ ᾿Εμπεδοκλῆς στὴν κοσμογονική του θεωρία «Περὶ φύσεως τῶν ὄντων» ἀποκαλεῖ τὸ «ΕΝ» μὲ τὴν συμβολικὴ λέξι «ΣΦΑΙΡΟΣ»; 9) Πῶς καὶ γιατί οἱ ᾿Αλεξανδρινοὶ φιλόλογοι, ποὺ κατέταξαν καὶ ἀρίθμησαν τὰ βιβλία τοῦ ᾿Ηροδότου, ἐκάλεσαν τὸ πρῶτο βιβλίο μὲ τὸ ὄνομα τῆς Μούσας «ΚΛΙΠ» καὶ ὄχι μὲ τὸ ὄνομα τῆς Μούσας «Ερατώ» ἤ «Εὐτέρπη», ποὺ λο- γικὰ ἀλλὰ καὶ ἀλφαβητικὰ προηγοῦνται; Ι0) Πῶς καὶ γιατί ἡ λέξις «ΑΠΛΟΟΣ»(ΟΥΣ) περιέχει τὴν ἔννοια τοῦ |: 1) Πῶς καὶ γιατί οἱ λέξεις «ΔΑΥΑΣ», «ΔΙΤΤΟΣ», «ΔΙΠΛΟΥΣ», «ΑΥΓ ΚΟΣ» ἐνέ- χουν μέσα τους τὸν ἀριθμὸ 2: [2) Πῶς καὶ γιατί οἱ λέξεις «ΤΡΕΙΣ», «ΤΡΙΓΩΝΟΣ» (ἀριθμὸς) ἐνέχουν τὴν ἔν- νοια τοῦ ἀριθμοῦ 3: "Ας σταματήσουμε ἐδῶ. Γιὰ τὶς ἄνω εἰδικὲς λέξεις καὶ γιὰ ἄλλες ἀκόμα πα- ρεμφερεῖς, διαβλέπει κανεὶς κοινὸ καὶ ἐνιαῖο τρόπο διαπλάσεως καὶ ἐπαληθεύ- σεως τῶν ἐννοιῶν των; Καὶ ἐὰν ναί, ποιὸς θὰ ἠδύνατο νὰ ἦταν ὁ δημιουργός των; Πράγματι οἱ ἀνωτέρω εἰδικὲς λέξεις ἀκολουθοῦν ἕνα κοινὸν κανόνα σχημα- τισμοῦ καὶ συγχρόνως ἐπαληθεύσεως τῆς ἐννοίας των. ΄Ο κανών αὐτὸς διαφεύγει τῆς προσοχῆς τῶν γλωσσολόγων, διότι δὲν ἐμπίπτει στὶς κλασσικὲς γλωσσολο- γικὲς μεθόδους ποὺ χρησιμοποιοῦν. Εἶναι ὅμως κανών ἀπολύτως ἐπιστημονικός,