ΗΛΙΑΣ Λ. ΤΣΑΤΣΟΜΟΙΡΟΣ Τὰ γράμματα καὶ οἱ σημασίες τους Τὸ πρῶτο ἑλληνικὸ φωνῆεν «Αλφα» {12 κείμενο χθτό, καθὼς καὶ ἄλλα ποὺ θὰ ἀκολου(ήσουν, ἁποτελεῖ ἀπόσπχσμχ απὸ τὸ βιβλίο τοῦ κ. Η.Λ.7σ.. ποὺ θὰ ἐκδώσγ πολὺ σύντομα ὁ «Δαχυλός». στὸ όποιο ()ὰ ῃ περιληφθῆ. σὲ συστηματικὴ πλέον μορφή. ἡ ἔρευνα γιὰ τὴν χποκωδικοποίησι τῶν σηασιῶν τῶν 21 γραμμάτων τοῦ ̓Ιλληνικοῦ ̓Αλῳφχβήτου. ποὺ δημοσιεύθηκε ὑπὸ μορφὴν ζρύρων στὸ Περιοδικὸ (τεύχη 73 ἕως 20). “Η ἔρευνα αὐτὴ ἀντιπροσωπεύε: ριζοσπχστικὀ ἅλμα στὸν τομέχ τοῦ Πολιτισμοῦ καὶ χνοίγει νέους τεράστιους ὁρίζοντες στὶς ἀντιλήψεις γιὰ τὴ γλῶσσα, τὴν πρωτοϊστορία. τὴν ὀντολογία. τὴν ἱστορία τῆς Σ κέζξως καὶ πολλοὺς ἄλλους κρίσιμους χώρους τῆς διχνοήσεως, ὅπως γνωρίζουν ὅσοι ἀνχγνῶστες μας τὴν ἔχουν πχραχολουθήσει ἀπὸ τὴν ἀρχή. Πέραν αὐτῶν καὶ ἔρευνα προεκτεινόμενη ἀνοίγει τὶς πῦλες μιᾶς ἄγνωστης σ ̓ ἕμκς βχθήτατης σοφίχε. ποὺ κωλικὰ κρύπτεται στὴν πανάρχχια αθηματικὴ ̓[ ̓λληνικὴ Γλώσσα. τὸ μοναδικὸ αὐτὸ λείψανο του χαμένου Λίεγάλου Πολιτισμοῦ. «1 όγω τῶν {διοτήτων αὐτῶν τῆς "Ελληνικής 1 λώσσας ἡ ριζοσπαστικὴ ἔρευνα τοῦ Η./. Τσ. ἀποκτὰ γενικώτατο ἐνδιαφέρον γιὰ τὸν παγχόσμιο στοχχσμὸ καὶ τὴν παγχόσμια ἐπιστήαὖπ. κἡὶ ὁποία. καθὼς ἔχει «καπελωθῆ» θανάσιμα ἀπὸ τὴν ἐξουσιχστικὴ σκοπιμότητα, δὲν μπόρεσε νὰ σπάση τὰ καθιερωμένα δόγματα χαὶ τὶς διαστρεβλώσεις τῶν ἰσχυουσῶν ἀντιλήψεων περὶ ἀλογίας τοῦ λόγου («συμβατικότητας τῆς λέξεως», ὅπως διδάασκετκχι διεθνῶς ἀπὸ τοὺς κρατοῦντας). πρᾶγμα ποὺ γιὰ πρώτη φορὰ γίνεται τώρα μὲ τὴν ἀνίγνευσι τῶν σημασιῶν τῶν γραμμάτων. [τ ̓ αὐτὸ στὴ συνέχεια ὁ «Δ» θὰ ἐκδώση τὴν ἔοξτυνα καὶ στὴν ἀγγλικὴ} γλώσσα. --- Δ.Ι.. /. “Η παροῦσα ἔρευνα τῶν γραμμάτων, τῶν στοιχείων τοῦ ̓Αλφαβήτου ἔφθασε στὶς ἀποδείξεις: Διὰ τῆς διασπάσεως τοῦ πυρῆνος τῶν στοιχείων ἀπεκαλύφθη, ὅπως θὰ διαπιστώσουμε. ἡ ̓ Γλληνικὴ προέλευσι τοῦ ἀλφαβήτου. Η ἔρευνα ἐπικύρωσε ἀκόμη (α) τήν ἀρραγῆ καὶ αἰτιώδη σχέσι αὐτῶν τῶν στοιχείων-συμβόλων-γραμμάτων τοῦ ἑλληνικοῦ ἀλφαβήτου μὲ τὴν ἑλληνικὴ φύσι ὡς ἑνότητα μορφολογίας ἐδάφους, χλωρίδας. πανίδας, κλίματος καὶ ἀνθρώπου καὶ (β) τήν ἔντεχνη ἐπέμβασι, ἡ ὁποία, ὅπως ἀνέπτυξα στὸ κεφάλαιο «Μουσεῖα Λόγων». προκάλεσε γλωσσικὴν ἔκρηξι, μὲ ἀποτέλεσμα τὴν ἀνάπτυξι τοῦ ὄντως μεγάλου πολιτισμοῦ, στοιχεῖα τοῦ ὁποίου ἐξέθεσα στὸ κεφάλαιο « ̓ Εποχὴ Διός». ̓Απὸ τὸ παρὸν κεφάλαιο ξεκινᾶ ἡ λογικὴ ἐρμηνεία κάθε στοιχείου [γράμματος]: θὰ ἀναλυθῆ τὸ αἴτιο τῆς δημιουργίας τοῦ ἠχητικοῦ καὶ ὀπτικοῦ ἐρεθίσματος, τὸ ὁποῖο μιμούμενος ὁ ἄνθρωπος τοῦ ἑλληνικοῦ πανάρχαιου χώρου (τοῦ ὂμφανισθέντος πρώτου, πρὸ 40.000.000 ἐτῶν, ὅπως ἔλεγα στὸ κεφάλαιο «Φυσικὸ καὶ Γεωγραφικὸ Πλαίσιο») σχημάτισε τὰ ἀρχέγονα ὀνόματα τῶν πραγμάτων. Το ΦΩΝΗΕΝ «ΛΛΦΑ» Ἄνθρωπος Ι. Εἶναι σημαντικό. ὅτι σ ̓ ὅλες περίπου τὶς γλῶσσες τὸ «Α» ἔχει τὴν πρώτη