ΗΛΙΑΣ Λ. ΤΣΑΤΣΟΜΟΙΡΟΣ Τὰ γράμματα καὶ οἱ σημασίες τους Τὸ πρῶτο ἑλληνικὸ φωνῆεν «Αλφα» {12 κείµενο χθτό, καθὼς καὶ ἄλλα ποὺ θὰ ἀκολου(ήσουν, ἁποτελεῖ ἀπόσπχσμχ α- πὸ τὸ βιβλίο τοῦ κ. Η.Λ.7σ.. ποὺ θὰ ἐκδώσγ πολὺ σύντομα ὁ «Δαχυλός». στὸ όποιο ()ὰ ῃ περιληφθῆ. σὲ συστηματικὴ πλέον µορφή. ἡ ἔρευνα γιὰ τὴν χποκωδικοποίησι τῶν ση- ασιῶν τῶν 21 γραμμάτων τοῦ ᾿Ιλληνικοῦ ᾿Αλῳφχβήτου. ποὺ δημοσιεύθηκε ὑπὸ μορ- φὴν ζρύρων στὸ Περιοδικὸ (τεύχη 73 ἕως 20). “Η ἔρευνα αὐτὴ ἀντιπροσωπεύε: ριζο- σπχστικὀ ἅλμα στὸν τομέχ τοῦ Πολιτισμοῦ καὶ χνοίγει νέους τεράστιους ὁρίζοντες στὶς ἀντιλήψεις γιὰ τὴ γλῶσσα, τὴν πρωτοϊστορία. τὴν ὀντολογία. τὴν ἱστορία τῆς Σ κέζξως καὶ πολλοὺς ἄλλους κρίσιμους χώρους τῆς διχνοήσεως, ὅπως γνωρίζουν ὅσοι ἀνχγνῶστες µας τὴν ἔχουν πχραχολουθήσει ἀπὸ τὴν ἀρχή. Πέραν αὐτῶν καὶ ἔρευνα προεκτεινόμενη ἀνοίγει τὶς πῦλες μιᾶς ἄγνωστης σ᾽ ἕμκς βχθήτατης σοφίχε. ποὺ κωλικὰ κρύπτεται στὴν πανάρχχια αθηματικὴ ᾿[᾿λληνικὴ Γλώσσα. τὸ μοναδικὸ αὐτὸ λείψανο του χαμένου Λίεγάλου Πολιτισμοῦ. «1 όγω τῶν {- διοτήτων αὐτῶν τῆς "Ελληνικής 1 λώσσας ἡ ριζοσπαστικὴ ἔρευνα τοῦ Η./. Τσ. ἀπο- κτὰ γενικώτατο ἐνδιαφέρον γιὰ τὸν παγχόσμιο στοχχσμὸ καὶ τὴν παγχόσµια ἐπιστή- αὖπ. κἡὶ ὁποία. καθὼς ἔχει «καπελωθῆ» θανάσιμα ἀπὸ τὴν ἐξουσιχστικὴ σκοπιμότητα, δὲν μπόρεσε νὰ σπάση τὰ καθιερωμένα δόγματα χαὶ τὶς διαστρεβλώσεις τῶν ἰσχυου- σῶν ἀντιλήψεων περὶ ἀλογίας τοῦ λόγου («συμβατικότητας τῆς λέξεως», ὅπως διδάα- σκετκχι διεθνῶς ἀπὸ τοὺς κρατοῦντας). πρᾶγμα ποὺ γιὰ πρώτη φορὰ γίνεται τώρα μὲ τὴν ἀνίγνευσι τῶν σημασιῶν τῶν γραμμάτων. [τ᾿ αὐτὸ στὴ συνέχεια ὁ «Δ» θὰ ἐκδώση τὴν ἔοξτυνα καὶ στὴν ἀγγλικὴ} γλώσσα. --- Δ.Ι.. /. “Η παροῦσα ἔρευνα τῶν γραμμάτων, τῶν στοιχείων τοῦ ᾿Αλφαβήτου ἔφθασε στὶς ἀποδείξεις: Διὰ τῆς διασπάσεως τοῦ πυρῆνος τῶν στοιχείων ἀπεκαλύφθη, ὅ- πως θὰ διαπιστώσουμε. ἡ ᾿ Γλληνικὴ προέλευσι τοῦ ἀλφαβήτου. Η ἔρευνα ἐπικύρωσε ἀκόμη (α) τήν ἀρραγῆ καὶ αἰτιώδη σχέσι αὐτῶν τῶν στοιχείων-συμβόλων-γραμμάτων τοῦ ἑλληνικοῦ ἀλφαβήτου μὲ τὴν ἑλληνικὴ φύ- σι ὡς ἑνότητα μορφολογίας ἐδάφους, χλωρίδας. πανίδας, κλίματος καὶ ἀνθρώπου καὶ (β) τήν ἔντεχνη ἐπέμβασι, ἡ ὁποία, ὅπως ἀνέπτυξα στὸ κεφάλαιο «Μουσεῖα Λόγων». προκάλεσε γλωσσικὴν ἔκρηξι, μὲ ἀποτέλεσμα τὴν ἀνάπτυξι τοῦ ὄντως μεγάλου πολιτισμοῦ, στοιχεῖα τοῦ ὁποίου ἐξέθεσα στὸ κεφάλαιο «᾿ Εποχὴ Διός». ᾿Απὸ τὸ παρὸν κεφάλαιο ξεκινᾶ ἡ λογικὴ ἐρμηνεία κάθε στοιχείου [γράμμα- τος]: θὰ ἀναλυθῆ τὸ αἴτιο τῆς δημιουργίας τοῦ ἠχητικοῦ καὶ ὀπτικοῦ ἐρεθίσμα- τος, τὸ ὁποῖο μιμούμενος ὁ ἄνθρωπος τοῦ ἑλληνικοῦ πανάρχαιου χώρου (τοῦ ὂμ- φανισθέντος πρώτου, πρὸ 40.000.000 ἐτῶν, ὅπως ἔλεγα στὸ κεφάλαιο «Φυσικὸ καὶ Γεωγραφικὸ Πλαίσιο») σχημάτισε τὰ ἀρχέγονα ὀνόματα τῶν πραγµά- των. Το ΦΩΝΗΕΝ «ΛΛΦΑ» Ἄνθρωπος Ι. Εἶναι σηµαντικό. ὅτι σ᾽ ὅλες περίπου τὶς γλῶσσες τὸ «Α» ἔχει τὴν πρώτη