ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΓΕΩΡΓΑΝΑΣ, Τὸ Παρίσι ἱδρύθη ἀπὸ τὸν ̓Ἡρακλῆ κατὰ τοὺς προϊστορικοὺς χρόνους! Πλῆθος μαρτυριῶν καὶ εὑρημάτων ἐπιβεβαιώνουν Εἶναι γνωστὸς ὁ ἑλληνικὸς μύθος τῆς Εὐρώπης (κόρης), ποὺ ἔδωσε τὴν ὀνομασία της στὸν χῶρο, καὶ ὁ Ταῦρος, ποὺ τὴν μετέφερε στοὺς ὤμους του διὰ θαλάσσης, «τὸ ὑγροῦ στοιχεῖου κινητικὸν ζῶον» τοῦ θεοῦ Ποσειδῶνος, ποὺ ἀπεικονίζεται στὴν ̓Ιωνικὴ ̓Υδρία τῆς Λήμητρας (540-520 π.Χ.) τῆς βίλλας Τζούλιας τῆς Ρώμης (ΡΙιεττο ΏεναπιοεΖ, « Ελληνική Ζωγραφική», ἔκδ. 1962, σελ. 52). ̓Αλλὰ ὑπῆρχε καὶ πόλις «Εὕρωπος» ἕλληνική, ὡς ἀναγράφει ὁ Λουκιονὸς (τόμ. Π, σελ. Ι4, στερεότ. Λειψίας): «Ἢ δὲ Εὔρωπος κεῖται μὲν ἐν τῇ Μεσοποταμίᾳ σταθμοὺς δύο τοῦ Εὐφράτου ἀπέχουσα, ἀπῴκισαν δὲ αὐτὴν ̓Εδεσσαῖϊοι». [Δηλαδή: Η πόλις Εὔρωπος κεῖται μὲν στὴν Μεσοποταμία. ὅπου ἀπέχει δύο σταθμοὺς ἀπὸ τὸν Εὐφράτη. αὐτὴν ὅμως ἀποίκισαν κάτοικοι τῆς ̓ Εδέσσης]. Τὸ ἀνωτέρω ἀπόσπασμα καὶ ὁ μῦθος μαρτυροῦν τὴν προϊστορική ἐπέκτασι τῶν ἑλλήνων πρὸς τὶς κατευθύνσεις τῆς οἰκουμένης, καθῶς ἐπίσης καὶ τὴν ἑλληνικότητα τοῦ ὀνόματος τῆς Εὐρώπης, ποὺ ἐτυμολογεῖται ἀπὸ τὶς ἑλληνικὲς λέξεις εὖρος τ ὁρῶ. Αὐτὴ ἢ ἑλληνικὴ κάλυψι τῆς ὑδρογείου ἀπὸ τοὺς προϊστορικοὺς χρόνους ἐπιβεβαιώνεται ἀπὸ τὶς βιογραφίες τῶν ἡρώων, ἡμιθέων καὶ θεῶν τῆς "Ελλάδος. ποὺ ἐπισκέφθηκαν καὶ ἐξεπολίτισαν τὴν οἰκουμένη. Ἢ ἑλληνικὴ προϊστορικὴ κάλυψι τῆς ὑδρογείου δὲν ἄφησε ἀκάλυπτη τὴν περιοχὴ τῆς εὐρωπαϊκῆς ἠπείρου, ἰδιαίτερα δὲ τὴν περιοχὴ τῆς κεντρικῆς Εὐρώπης, ποὺ ἐρευνοῦμε σήμερα. μέχρι καὶ τοῦ ἀπωτάτου ἄκρου τῆς βορείου Εὺρώπης, τῆς Γροιλανδίας ((Ωτοεπ]απά, ἐτυμολογουμένης ἴσως ἀπὸ τὶς Ἑἕλληνικὲς λέἕξεις ὑγρὸς 3 λᾶς Ξ ὑγρὴ πέτρα, δηλ. πάγος), καὶ τῆς προϊστορικῆς ἑλληνικῆς εἰς αὐτὴν ἀποικίας Θούλης. ποὺ ἐθεωρεῖτο. καὶ γι ̓ αὐτὸ ἔλαβε ἴσως τὴν ὀνομασία αὐτή, ὡς θόλος τῆς γῆς, πρᾶγμα ποὺ ἐμμέσως δεικνύει τὴν γνῶσι τῶν ἑλλήνων περὶ τῆς σφαιρικότητος τῆς γῆς ἀπὸ τοὺς προϊστορικοὺς ἀκόμη χρόνους - γεγονὸς ποὺ ἄμεσα προκύπτει καὶ ἀπὸ τὰ χωρία τῶν ἀρχαίων κειμένων ποὺ ἔχομε εἰς χεῖρας μας. ̓Ανάμεσα στὶς περιοχὲς τῆς ὑδρογείου, ὅπου ὁ ἥρως ̓ Ηρακλῆς ἔδρασε ἰδιαίτερα καὶ ἄφησε μαρτυρίες καὶ ἔργο σπουδαῖο, πέραν τῶν ἄλλων πιὸ ἀπομακρυσμένων, εἶναι ἡ περιοχὴ τῆς Εὐρώπης. Σχετικὸς εἶναι ὁ πασίγνωστος ἄθλος «τῶν χρυσῶν μήλων τῶν 'Ἑσπερίδων», ποὺ ἀναλύομε ἐδῶ. Η λέξι μῆλον στὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ δὲν ἐσήμαινε τὸν καρπὸ μόνο, ἀλλὰ καὶ τὸ πρόβατο. Τὸ πρόβατο ὅμως ειναι καὶ ἦτο πολυτιμώτατο γιὰ τὴν ἀφθονία τῶν προϊόντων του (γάλα, μαλλί. κρέας, πιτιά, τυρί, βούτυρο, φάρμακα, δέρμα - - ἀρχαϊστὶ δέρας). Τὸ περίφημο χρυσόμαλλον δέρας συνεπῶς εἶχε δύο τουλάχιστον σημασίες: ἡ μία ἦταν τὰ