ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΓΕΩΡΓΑΝΑΣ, Τὸ Παρίσι ἱδρύθη ἀπὸ τὸν ᾿Ἡρακλῆ κατὰ τοὺς προϊστορικοὺς χρόνους! Πλῆθος μαρτυριῶν καὶ εὑρημάτων ἐπιβεβαιώνουν Εἶναι γνωστὸς ὁ ἑλληνικὸς μύθος τῆς Εὐρώπης (κόρης), ποὺ ἔδωσε τὴν ὀνο- μασία της στὸν χῶρο, καὶ ὁ Ταῦρος, ποὺ τὴν μετέφερε στοὺς ὤμους του διὰ θα- λάσσης, «τὸ ὑγροῦ στοιχεῖου κινητικὸν ζῶον» τοῦ θεοῦ Ποσειδῶνος, ποὺ ἀπει- κονίζεται στὴν ᾿Ιωνικὴ ᾿Υδρία τῆς Λήμητρας (540-520 π.Χ.) τῆς βίλλας Τζού- λιας τῆς Ρώμης (ΡΙιεττο ΏεναπιοεΖ, « Ελληνική Ζωγραφική», ἔκδ. 1962, σελ. 52). ᾿Αλλὰ ὑπῆρχε καὶ πόλις «Εὕρωπος» ἕλληνική, ὡς ἀναγράφει ὁ Λουκιονὸς (τόμ. Π, σελ. Ι4, στερεότ. Λειψίας): «Ἢ δὲ Εὔρωπος κεῖται μὲν ἐν τῇ Μεσοποταμίᾳ σταθμοὺς δύο τοῦ Εὐφράτου ἀπέχουσα, ἀπῴκισαν δὲ αὐτὴν ᾿Εδεσσαῖϊοι». [Δηλα- δή: Η πόλις Εὔρωπος κεῖται μὲν στὴν Μεσοποταμία. ὅπου ἀπέχει δύο σταθμοὺς ἀπὸ τὸν Εὐφράτη. αὐτὴν ὅμως ἀποίκισαν κάτοικοι τῆς ᾿ Εδέσσης]. Τὸ ἀνωτέρω ἀπόσπασμα καὶ ὁ μῦθος μαρτυροῦν τὴν προϊστορική ἐπέκτασι τῶν ἑλλήνων πρὸς τὶς κατευθύνσεις τῆς οἰκουμένης, καθῶς ἐπίσης καὶ τὴν ἑλληνικότητα τοῦ ὀνό- µατος τῆς Εὐρώπης, ποὺ ἐτυμολογεῖται ἀπὸ τὶς ἑλληνικὲς λέξεις εὖρος τ ὁρῶ. Αὐ- τὴ ἢ ἑλληνικὴ κάλυψι τῆς ὑδρογείου ἀπὸ τοὺς προϊστορικοὺς χρόνους ἐπιβε- βαιώνεται ἀπὸ τὶς βιογραφίες τῶν ἡρώων, ἡμιθέων καὶ θεῶν τῆς "Ελλάδος. ποὺ ἐπισκέφθηκαν καὶ ἐξεπολίτισαν τὴν οἰκουμένη. Ἢ ἑλληνικὴ προϊστορικὴ κάλυψι τῆς ὑδρογείου δὲν ἄφησε ἀκάλυπτη τὴν περιοχὴ τῆς εὐρωπαϊκῆς ἠπείρου, ἰδιαίτερα δὲ τὴν περιοχὴ τῆς κεντρικῆς Εὐ- ρώπης, ποὺ ἐρευνοῦμε σήµερα. μέχρι καὶ τοῦ ἀπωτάτου ἄκρου τῆς βορείου Εὺ- ρώπης, τῆς Γροιλανδίας ((Ωτοεπ]απά, ἐτυμολογουμένης ἴσως ἀπὸ τὶς Ἑἕλληνικὲς λέ- ἕξεις ὑγρὸς 3 λᾶς Ξ ὑγρὴ πέτρα, δηλ. πάγος), καὶ τῆς προϊστορικῆς ἑλληνικῆς εἰς αὐτὴν ἀποικίας Θούλης. ποὺ ἐθεωρεῖτο. καὶ γι᾿ αὐτὸ ἔλαβε ἴσως τὴν ὀνομασία αὐτή, ὡς θόλος τῆς γῆς, πρᾶγμα ποὺ ἐμμέσως δεικνύει τὴν γνῶσι τῶν ἑλλήνων περὶ τῆς σφαιρικότητος τῆς γῆς ἀπὸ τοὺς προϊστορικοὺς ἀκόμη χρόνους - γε- γονὸς ποὺ ἄμεσα προκύπτει καὶ ἀπὸ τὰ χωρία τῶν ἀρχαίων κειμένων ποὺ ἔχομε εἰς χεῖρας μας. ᾿Ανάμεσα στὶς περιοχὲς τῆς ὑδρογείου, ὅπου ὁ ἥρως ᾿ Ηρακλῆς ἔδρασε ἰδιαί- τερα καὶ ἄφησε μαρτυρίες καὶ ἔργο σπουδαῖο, πέραν τῶν ἄλλων πιὸ ἀπομακρυ- σμένων, εἶναι ἡ περιοχὴ τῆς Εὐρώπης. Σχετικὸς εἶναι ὁ πασίγνωστος ἄθλος «τῶν χρυσῶν μήλων τῶν 'Ἑσπερίδων», ποὺ ἀναλύομε ἐδῶ. Η λέξι μῆλον στὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ δὲν ἐσήμαινε τὸν καρπὸ μόνο, ἀλλὰ καὶ τὸ πρόβατο. Τὸ πρόβατο ὅμως ειναι καὶ ἦτο πολυτιμώτατο γιὰ τὴν ἀφθονία τῶν προϊόντων του (γάλα, μαλλί. κρέας, πιτιά, τυρί, βούτυρο, φάρμακα, δέρμα - - ἀρχαϊστὶ δέρας). Τὸ περίφημο χρυσόμαλλον δέρας συνεπῶς εἶχε δύο τουλάχιστον σημασίες: ἡ μία ἦταν τὰ