Σ. ΠΑΝΑΓΟΣ -Γ. Δ. ΔΕΠΟΣ “Ἡράκλειτος καὶ Σωκράτης (Συνέχεια συζητήσεως καὶ ἀντίχρουση τοῦ Ε).Γ.Ρόζου3) Α ́ (Σ. ΠΑΝΑΓΟΣ:) ἀποφεύγουμε τὸ ὄνομα τοῦ «ἐκκεντρικοῦ» ̓Εμπεδοκλῇ, ἀνάλογα μὲ τὸ ρεῦμα πάντοτε τῆς ἐποχῆς, ἀσφαλῶς ἀνεξέλεγχτα καὶ ἄκριτα ὁπωσδήποτε, χωρὶς ν ̓ ἀναρωτιούμαστε ἄν οἱ ἴδιοι δέχωνται τὰ βραβεῖα μας καὶ ἄν προσυπογράφουν τοὺς χαρακτηρισμούς μας. Γνωρίζω, ὅτι ὁ ̓Εφέσιος ἔγραψε ἕνα σύγγραμμα, ποὺ τὸ ἀφιέρωσε στὴ θεὰ ”Αρτεμι --- ὄχι στοὺς ἀνθρώπους --- καὶ τοῦ ὁποίου διασώθηκαν ἀπὸ τὴ βαρβαρότητα τῶν ἀνθρώπων 197 ἀποσπάσματα), ἐκ τῶν ὁποίων 11 θεωροῦνται ἀμφίβολα, νόθα ἤ παραποιημένα τέλος πάντων, ἀλλὰ δὲν γνωρίζω τὸν τίτλο του. Οἱ μεταγενέστεροι βέβαια -- παλιά μου τέχνη κόσκινο --- τοῦ ἔδωσαν πολλοὺς τίτλους, ὅπως π.χ. «Μοῦσαι» ἤ «Περί Φύσεως» ἤ «Γνώμων ̓Ηθῶν» ἤ «Εν ἀντί Ἑυμπάντων», καθόλου ἀντι-ηρα/ »» ̓) Δ 9 - Ν , κλειτικά, ἀλλὰ γιαυτὸ ἀκριβῶς καὶ καθόλου ἡρακλειτικά (ἐναντία ταυτά). 3, Τὸ πρόβλημα: ̓Αναμφίβολα ἀνάμεσα στοὺς συνδαιτυμόνες τοῦ φανταστικοῦ συμποσίου μου ἡ θέση τοῦ ̓Αθηναίου Δασκάλου εἶναι ἀπελπιστικὰ δύσκολη καὶ γιὰ τὸ λόγο ὅτι δὲν ἔγραψε κανένα ἔργο (κάτι θάξερε ὁ Δαιμόνιος). Παρα ταῦτα ἡ δυσκολία αὐτὴ αἴρεται αὐτομάτως, γιατὶ ἀφορᾶ ἐμᾶς κι ὄχι τὸ Σωχράτη, πού «βρενθυόμενος καὶ τὠφθαλμὼ 1..0 ναὸς τῆς ̓Αρτέμιδος πυρπολήθηκε ἀπὸ κάποιον ̓Ηρόστρατο καὶ μαζί του κάηχε κατὰ πᾶσαν πιθανότητα, καὶ τὸ σύγγραμμα τοῦ μεγάλου Αἰνικτή. 1. Τὸ Συμπόσιο: Εἶναι γνωστό, νομίζω, τὸ χαριτωμένο ἐκεῖνο ἀνέκδοτο, ποὺ ἀναφέρεται στὸ συμπόσιο τῶν ἀρχαίων 'Ἑπτὰ Σοφῶν, ποὺ ὠργανώθηκε μὲ σχοπὸ νὰ ἐκλέξουν τὸν πρῶτο μεταξὺ τῶν ἀρίστων καὶ ποὺ τέτοιος δὲ βρέθηκε, γιατὶ ὁ καθένας ὑπεδείκνυε τοὺς ὑπόλοιπους ἕξι γιά «πρώτους». Φαντάζομαι, ὅτι, ἄν κάποιο παρόμοιο συμπόσιο διωργανωνόταν μὲ συνδαιτυμόνες τοὺς ἑπτά: ̓Αναξαγόρα, ̓Αναξίμανδρο, Δημόκριτο, Εμπεδοκλῆ, ̓ΗράΧλειτο, Παρμενίδη καὶ Σωκράτη, γιὰ τὸν ἴδιο λόγο, ἀσφαλῶς, θὰ ἀπέληγε στὸ ἴδιο ἀποτέλεσμα. 2. Τὸ «φακέλλωμα»: Βέβαια, ἐμεῖς οἱ μεταγενέστεροι δὲν χάνουμε εὐκαιρία νά «βαθμολογοῦμε» καὶ νὰ «χαρακτηρίζουμε» --- βασικὲς συνήθειες τῆς λογοκρατιχῆς, θάλεγα ἀστυνομικῆς --- ἄρα ἀνελεύθερης --- νοοτροπίας μας. Χωρὶς δισταγμὸ καί, τὸ χειρότερο, χωρὶς ἴσως νάχουμε σαφή: γνώση, βραβεύουμε τὸν "Ἡρακλειτο τὸ «φυσικό» καὶ μηδενίζουμε τὸ Σωκράτη τὸν «ἰδεαλιστή», χειροκροτοῦμε τὸ Δημόκριτο τὸν «ὑλιστή» καὶ », Τὸ ἀντικρουόμενο, μὲ τὰ χείμενα ποὺ ἀχολουθοῦν, ἄρθρο τοῦ Εὐάγγελου Γ ́. Ρόζου δημοσιεύθυηκε, μὲ τὸν ἴδιο τίτλο, στὸ προηγούμενο 11ο τεῦχος τοῦ Δαυλοῦ (σελ. 479-485) καὶ ἀποτελοῦσε ἀνασκευὴ τοῦ πρώτου, ὁμότιτλου ἐπίσης, ἄρθρου τοῦ Σ. Πανάγου ποὺ εἶχε καταχωρηθῆ στὸ 8ο-9ο τεῦχος (σελ. 381-394).