Σ. ΠΑΝΑΓΟΣ -Γ. Δ. ΔΕΠΟΣ “Ἡράκλειτος καὶ Σωκράτης (Συνέχεια συζητήσεως καὶ ἀντίχρουση τοῦ Ε).Γ.Ρόζου3) Α΄ (Σ. ΠΑΝΑΓΟΣ:) 1. Τὸ Συμπόσιο: Εἶναι γνωστό, νομί- ζω, τὸ χαριτωμένο ἐκεῖνο ἀνέκδοτο, ποὺ ἀναφέρεται στὸ συμπόσιο τῶν ἀρχαίων 'Ἑπτὰ Σοφῶν, ποὺ ὠργανώθηκε μὲ σχοπὸ νὰ ἐκλέξουν τὸν πρῶτο μεταξὺ τῶν ἀρίστων καὶ ποὺ τέτοιος δὲ βρέθηκε, γιατὶ ὁ καθένας ὑπεδείκνυε τοὺς ὑπόλοι- πους ἕξι γιά «πρώτους». Φαντάζομαι, ὅτι, ἄν κάποιο παρόμοιο συμπόσιο διωργανωνόταν μὲ συνδαιτυ- μόνες τοὺς ἑπτά: ᾿Αναξαγόρα, ᾿Αναξί- μανδρο, Δημόκριτο, Εμπεδοκλῆ, ᾿Ηρά- Χλειτο, Παρμενίδη καὶ Σωκράτη, γιὰ τὸν ἴδιο λόγο, ἀσφαλῶς, θὰ ἀπέληγε στὸ ἴδιο ἀποτέλεσμα. 2. Τὸ «φακέλλωμα»: Βέβαια, ἐμεῖς οἱ μεταγενέστεροι δὲν χάνουμε εὐκαιρία νά «βαθμολογοῦμε» καὶ νὰ «χαρακτηρίζου- με» --- βασικὲς συνήθειες τῆς λογοκρατι- χῆς, θάλεγα ἀστυνομικῆς --- ἄρα ἀνελεύ- θερης --- νοοτροπίας µας. Χωρὶς διστα- γμὸ καί, τὸ χειρότερο, χωρὶς ἴσως νάχουµε σαφή: γνώση, βραβεύουµε τὸν "Ἡρακλειτο τὸ «φυσικό» καὶ μηδενίζουμε τὸ Σωκράτη τὸν «ἰδεαλιστή», χειροκρο- τοῦμε τὸ Δημόκριτο τὸν «ὑλιστή» καὶ », Τὸ ἀντικρουόμενο, μὲ τὰ χείµενα ποὺ ἀχολου- θοῦν, ἄρθρο τοῦ Εὐάγγελου Γ΄. Ρόζου δημοσιεύθυη- κε, μὲ τὸν ἴδιο τίτλο, στὸ προηγούμενο 11ο τεῦχος τοῦ Δαυλοῦ (σελ. 479-485) καὶ ἀποτελοῦσε ἀνα- σκευὴ τοῦ πρώτου, ὁμότιτλου ἐπίσης, ἄρθρου τοῦ Σ. Πανάγου ποὺ εἶχε καταχωρηθῆ στὸ 8ο-9ο τεῦχος (σελ. 381-394). ἀποφεύγουμε τὸ ὄνομα τοῦ «ἐκκεντρι- κοῦ» ᾿Εμπεδοκλῇ, ἀνάλογα μὲ τὸ ρεῦμα πάντοτε τῆς ἐποχῆς, ἀσφαλῶς ἀνεξέλεγ- χτα καὶ ἄκριτα ὁπωσδήποτε, χωρὶς ν᾿ ἀναρωτιούμαστε ἄν οἱ ἴδιοι δέχωνται τὰ βραβεῖα μας καὶ ἄν προσυπογράφουν τοὺς χαρακτηρισμούς µας. Γνωρίζω, ὅτι ὁ ᾿Εφέσιος ἔγραψε ἕνα σύγγραμμα, ποὺ τὸ ἀφιέρωσε στὴ θεὰ ”Αρτεμι --- ὄχι στοὺς ἀνθρώπους --- καὶ τοῦ ὁποίου διασώθηκαν ἀπὸ τὴ βαρβαρό- τητα τῶν ἀνθρώπων 197 ἀποσπάσματα), ἐκ τῶν ὁποίων 11 θεωροῦνται ἀμφίβολα, νόθα ἤ παραποιημένα τέλος πάντων, ἀλλὰ δὲν γνωρίζω τὸν τίτλο του. Οἱ μεταγενέστεροι βέβαια -- παλιά μου τέχνη κόσκινο --- τοῦ ἔδωσαν πολλοὺς τίτλους, ὅπως π.χ. «Μοῦσαι» ἤ «Περί Φύσεως» ἤ «Γνώμων ᾿Ηθῶν» ἤ «Εν ἀντί Ἑυμπάντων», καθόλου ἀντι-ηρα- / »» ᾿) Δ 9 - Ν , κλειτικά, ἀλλὰ γιαυτὸ ἀκριβῶς καὶ καθό- λου ἡρακλειτικά (ἐναντία ταυτά). 3, Τὸ πρόβλημα: ᾿Αναμφίβολα ἀνά- µεσα στοὺς συνδαιτυμόνες τοῦ φανταστι- κοῦ συμποσίου µου ἡ θέση τοῦ ᾿Αθηναίου Δασκάλου εἶναι ἀπελπιστικὰ δύσκολη καὶ γιὰ τὸ λόγο ὅτι δὲν ἔγραψε κανένα ἔργο (κάτι θάξερε ὁ Δαιμόνιος). Παρα ταῦτα ἡ δυσκολία αὐτὴ αἴρεται αὐτομά- τως, γιατὶ ἀφορᾶ ἐμᾶς κι ὄχι τὸ Σωχρά- τη, πού «βρενθυόμενος καὶ τὠφθαλμὼ 1..0 ναὸς τῆς ᾿Αρτέμιδος πυρπολήθηκε ἀπὸ κάποιον ᾿Ηρόστρατο καὶ μαζί του κάηχε κατὰ πᾶσαν πιθανότητα, καὶ τὸ σύγγραμμα τοῦ μεγάλου Αἰνικτή.