να ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ Ὃ κύριος Δαμιανὸς Στρουμπούλης Κύριος Λάμπροι, Σᾶς στέλνω, κατά χρέος, αὐτὸ τὸ γράμμα ποὺ ἀναφέρεται στὴ δημοσίευση τοῦ ἄρθροι: μοι γιὰ τὴν «[νδοευρωπαϊκὴ» ἐντὸς ὁμοιωματικῶν, ὅπως τὴν γράφῳ. καὶ τὶς δύο ἀπαντήσεις σ ̓ αὐτὸ («Δαυλός». τεῦχος 94. ̓Οκτώβριος 989). Κοτ ̓ ἀρχὴν μὲ ἐξέπληξε ἡ ταυτόχρονη δημοσίευση τοῦ ἄρθρου (5 σελίδων) καὶ τῶν ἀπαντήσεων ([ σελ. προελεγόμενα, 8 σελ. Γάτσιας καὶ ὃ σελ. Τσοτσόμοιρος. σύνολον 17 καὶ ἕπεται συνέχεια «σὲ προσεχῆ τεύχ»). χωρὶς νὰ προσθέσω καὶ τὶς δύο σελίδες τῆς ̓Ερινύος. ἡ ὁποία θεωρεῖ «συγωμότες» ὅσους ὑποστηρίζουν τὴν "1νδοεὐρωπαϊκὴ προέλευση τῆς ἑλληνικῆς (ἐγὼ πάντως δὲν τὴν ὑποστηρίζω). Καθὼς ἀποδεικνύεται, τό θύμα δὲν ἔχει λήξει, ἀλλὰ «συζητεῖται» καὶ δὴ ἐντόνως. Καὶ στὴ συνέχεια θὰ ἤθελο νὰ διορθωθοῦν μερικὰ παροράματα, συνήθη δυστυχῶς τῶν δαιμόνων τοῦ τυπογραφείου καὶ τῆς γραφομηχονῆς. Ὁ Κλόπροτ ἐγράφη Κλάπορτ ἀπὸ γραφομηχανική μου ἀδεξιότητα, καὶ δὲν νομίζω πὼς ἄξιζον τόσες πολλὲς ἀράδες. σχεδὸν μιὰ σελίδα. νὰ διορθωθεῖ. Τὰ νερὰ στὴ σλαβικἡ εἶναι νσαα καὶ ὄχι εοςα (σελ. 5344 στίχος 32). ἡ ἴταλικὴ λέξη ειναι ΙΓ ιο καὶ ὄχι ρνα γαι ο (5344 στίχ. 38) καὶ τὸ διαβρέχω λόγεται νοτίζω καὶ ὄχι «διαβρέχω νότια» (5344 στίχ. 42). Τέλος μετὰ τὴ φράση «σερβοκροατικὰ ΠΙΑ/» ἔχει λησμονηθεῖ ἡ φρόση «καὶ ρωσιστὶ ππαΙοηΚ{ πάλι ὁ μικρός» (5046. στίχ. 15). Στό προλεγόμενα τοῦ ἄρθρου μου μιλᾶτὸ γιὰ «ριζοσπαστικὲς ἔρευνες Γσατσόμοιρου» καὶ «πρωτοποριακὲς ὄρευνες αἰδεσιμώτατοι Γάτσια». γιὰ «καταφανῶς ἔπισφαλεὶς ἐἑτυμολογικὲς ἑρμηνεῖες», γιὰ «κάποιο ἄλλο κί ητρό» μου. Οἱ ἔρευνες τοῦ κ. Τσατσόμοιροι, εἶναι πράγματι ριζοσπαστικές, καὶ κατὰ τὴ γνώμη μου ἄξιες προσοχῆς καὶ σεβασμοὶ.. δὲν παύουν ὅμως νὰ εἰναι ἔρευνεος. Γιὰ τὸ ἂν οἱ ἔρευνες τοῦ αἰδεσιμώτα- του εἶναι «πρωτοποριακές». ἀφήνω στοὺς ἀσχολουμένους μὲ τὴ γλῶσσα νὰ τὶς χαρακτηρίσουν. ́Η γνώμη μου δυστυχῶς εἶναι ὅτι ὅζουν ἡμιμάθειας ἐπιστημονικοφανῶς καλυπτομένης. Ρωτῆστε καὶ τὸν κ. Τσατσόμοιρο. Γιὰ τὶς καταφανῶς ἐπισφαλεῖς ἐτυμολογικὸς ὁρμηνεῖες. ποὺ δὲν συγκεκριμενοποιοῦνται, θὰ πρέπει νὰ δυχθεῖτε ὅτι ὅλες οἱ ὑτυμολογικὲς ἑρμηνεῖες εἶναι ἐπισφολεῖς, ὅλοι ὑποθέσεις κάνουμε, καὶ ἔπιπλέον ἡ ἐτυμολογία τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας ἔχει τόσα παρακλάδια καὶ τόσες διοσταυρώσεις. ποὺ κολυμπᾶς διαρκῶς σὲ παγωμένον ὠκεανό. Ὅσο γιὰ τὸ ὅτι ἔχω «κάποιο ἄλλο κίνητρο». νομίζω ὅτι σᾶς ἀρκεῖ ἡ βεβαίωσή μου ὅτι δὲν ἔχω. Αὐτὸ δὲν θὸ ἔπρεπε νὰ τὸ σκεφθεῖτε. ΓΗ γνώμη μου γιὰ τὴν « Ινδοευρωπαὶκὴ» ἐντὸς ὁμοιωματικῶν. ἐἑπαναλαμβάνω. εἶναι. νομίζω, σαφής. Γράφω: « ́Η συμβατικὰ ὀνομαζόμενη ̓Ινδοευρωπαϊκή», «ἡ κατὰ συνθήκην Μητέρα Γλῶσσα», «ἡ οὕτω πως συμβατικὴ ὀνομασία» καὶ «ἴσως ἡ ἀλήθειο νὰ κρύβεται ἀκόμα ἀπὸ μᾶς ἐπιφυλασσόμενη σ ̓ ἐκείνους ποὺ θὰ συγκευτρώσουν περισσότερα στοιχεῖα». Θὰ προσθέσω ἀκόμα δυὸ λόγια. Στὸν ἱερέα (πόσο μοῦ θυμίζει τὸ οαίμπι ΙΠεοΙΟδἴσιη), τὸ θεολογικὸν μῖσος τῶν μεσαιωνικῶν χρόνων) δὲν δύναμαι ν ̓ ἀπαντήσω καθόλου. Ἔχω μάθει νὰ «ὀιαλέγομαι» μὲ εὐὖπρόπεια καὶ σοβαρότητα. Ἴσως νὰ δυνηθῶ. ὅταν θὰ γράψει «γλυκότερα. καθωσπρεπεινότερα καὶ ἐπιστημονικότερα». ὅπως γράφει ὁ ἴδιος. Τοῦ συνιστῶ μόνο νὰ Ξαναδιαβάσει ὅσα ἔγραψα καὶ ἔγραψε σὲ νηφαλιώτερες ωρυς. ΙΟ. κ. Τσατσόμοιρος θεμελιώνει τὴ γνώμη τον γιὰ τὴν «ἐν' προκειμένω ἰἱνδοευρωπαϊκὴ μητέρα-γλῶσσα» (σελ. 5356 κάτω). τὴν «ἀνύπαρκτη γλῶσσα» ἑνὸς «ἀνύπαρκτου λαοῦ». ποὺ ὁ οπεος ὀνόμασε « ̓]νδοευρωπαϊκή», «ποὺ οἱ γλωσολώγοι. τὴν ἕρευνα τῶν ὁποίων οὐδεὶς μπορεῖ νὰ χαρα-