να ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ Ὃ κύριος Δαμιανὸς Στρουμπούλης Κύριος Λάμπροι, Σᾶς στέλνω, κατά χρέος, αὐτὸ τὸ γράµ- μα ποὺ ἀναφέρεται στὴ δημοσίευση τοῦ ἄρθροι: μοι γιὰ τὴν «[νδοευρωπαϊκὴ» ἐ- ντὸς ὁμοιωματικῶν, ὅπως τὴν γράφῳ. καὶ τὶς δύο ἀπαντήσεις σ᾽ αὐτὸ («Δαυλός». τεῦ- χος 94. ᾿Οκτώβριος 989). Κοτ᾽ ἀρχὴν μὲ ἐξέπληξε ἡ ταυτόχρονη δημοσίευση τοῦ ἄρθρου (5 σελίδων) καὶ τῶν ἀπαντήσεων ([ σελ. προελεγόμενα, 8 σελ. Γάτσιας καὶ ὃ σελ. Τσοτσόµοιρος. σύ- νολον 17 καὶ ἕπεται συνέχεια «σὲ προσεχῆ τεύχ»). χωρὶς νὰ προσθέσω καὶ τὶς δύο σελίδες τῆς ᾿Ερινύος. ἡ ὁποία θεωρεῖ «συ- γωμότες» ὅσους ὑποστηρίζουν τὴν "1νδο- εὐρωπαϊκὴ προέλευση τῆς ἑλληνικῆς (ἐγὼ πάντως δὲν τὴν ὑποστηρίζω). Καθὼς ἀπο- δεικνύεται, τό θύμα δὲν ἔχει λήξει, ἀλλὰ «συζητεῖται» καὶ δὴ ἐντόνως. Καὶ στὴ συνέ- χεια θὰ ἤθελο νὰ διορθωθοῦν μερικὰ πα- ροράματα, συνήθη δυστυχῶς τῶν δαιμόνων τοῦ τυπογραφείου καὶ τῆς γραφομηχονῆς. Ὁ Κλόπροτ ἐγράφη Κλάπορτ ἀπὸ γραφο- μηχανική µου ἀδεξιότητα, καὶ δὲν νομίζω πὼς ἄξιζον τόσες πολλὲς ἀράδες. σχεδὸν μιὰ σελίδα. νὰ διορθωθεῖ. Τὰ νερὰ στὴ σλαβικἡ εἶναι νσαα καὶ ὄχι εοςα (σελ. 5344 στίχος 32). ἡ ἴταλικὴ λέξη ειναι ΙΓ ιο καὶ ὄχι ϱνα γαι ο (5344 στίχ. 38) καὶ τὸ διαβρέχω λόγεται νοτίζω καὶ ὄχι «διαβρέχω νότια» (5344 στίχ. 42). Τέλος μετὰ τὴ φρά- ση «σερβοκροατικὰ ΠΙΑ/» ἔχει λησμονηθεῖ ἡ φρόση «καὶ ρωσιστὶ ππαΙοηΚ{ πάλι ὁ µι- κρός» (5046. στίχ. 15). Στό προλεγόμενα τοῦ ἄρθρου µου μιλᾶ- τὸ γιὰ «ριζοσπαστικὲς ἔρευνες Γσατσόμοι- ρου» καὶ «πρωτοποριακὲς ὄρευνες αἰδεσι- μώτατοι Γάτσια». γιὰ «καταφανῶς ἔπισφα- λεὶς ἐἑτυμολογικὲς ἑρμηνεῖες», γιὰ «κάποιο ἄλλο κί ητρό» μου. Οἱ ἔρευνες τοῦ κ. Τσα- τσόμοιροι, εἶναι πράγματι ριζοσπαστικές, καὶ κατὰ τὴ γνώµη µου ἄξιες προσοχῆς καὶ σεβασμοὶ.. δὲν παύουν ὅμως νὰ εἰναι ἔρευ- νεος. Γιὰ τὸ ἂν οἱ ἔρευνες τοῦ αἰδεσιμώτα- του εἶναι «πρωτοποριακές». ἀφήνω στοὺς ἀ- σχολουμένους μὲ τὴ γλῶσσα νὰ τὶς χαρα- κτηρίσουν. ΄Η γνώµη µου δυστυχῶς εἶναι ὅτι ὅζουν ἡμιμάθειας ἐπιστημονικοφανῶς καλυπτοµένης. Ρωτῆστε καὶ τὸν κ. Τσατσό- µοιρο. Γιὰ τὶς καταφανῶς ἐπισφαλεῖς ἐτυ- μολογικὸς ὁρμηνεῖες. ποὺ δὲν συγκεκριµε- νοποιοῦνται, θὰ πρέπει νὰ δυχθεῖτε ὅτι ὅ- λες οἱ ὑτυμολογικὲς ἑρμηνεῖες εἶναι ἐπι- σφολεῖς, ὅλοι ὑποθέσεις κάνουμε, καὶ ἔπι- πλέον ἡ ἐτυμολογία τῆς ἑλληνικῆς γλώσ- σας ἔχει τόσα παρακλάδια καὶ τόσες διο- σταυρώσεις. ποὺ κολυμπᾶς διαρκῶς σὲ πα- γωμένον ὠκεανό. Ὅσο γιὰ τὸ ὅτι ἔχω «κάποιο ἄλλο κίνητρο». νομίζω ὅτι σᾶς ἀρκεῖ ἡ βεβαίωσή µου ὅτι δὲν ἔχω. Αὐτὸ δὲν θὸ ἔπρεπε νὰ τὸ σκεφθεῖτε. ΓΗ γνώμη µου γιὰ τὴν « Ινδοευρωπαὶ- κὴ» ἐντὸς ὁμοιωματικῶν. ἐἑπαναλαμβάνω. εἶναι. νομίζω, σαφής. Γράφω: «΄Η συµβα- τικὰ ὀνομαζόμενη ᾿Ινδοευρωπαϊκή», «ἡ κατὰ συνθήκην Μητέρα Γλῶσσα», «ἡ οὕτω πως συμβατικὴ ὀνομασία» καὶ «ἴσως ἡ ἀλή- θειο νὰ κρύβεται ἀκόμα ἀπὸ μᾶς ἐπιφυ- λασσόμενη σ᾽ ἐκείνους ποὺ θὰ συγκε- υτρώσουν περισσότερα στοιχεῖα». Θὰ προσθέσω ἀκόμα δυὸ λόγια. Στὸν ἱερέα (πόσο μοῦ θυμίζει τὸ οαίμπι ΙΠεοΙΟ- δἴσιη), τὸ θεολογικὸν μῖσος τῶν µεσαιωνι- κῶν χρόνων) δὲν δύναμαι ν᾿ ἀπαντήσω κα- θόλου. Ἔχω μάθει νὰ «ὀιαλέγομαι» μὲ εὐὖ- πρόπεια καὶ σοβαρότητα. Ἴσως νὰ δυνηθῶ. ὅταν θὰ γράψει «γλυκότερα. καθωσπρεπει- νότερα καὶ ἐπιστημονικότερα». ὅπως γρά- φει ὁ ἴδιος. Τοῦ συνιστῶ μόνο νὰ Ξαναδια- βάσει ὅσα ἔγραψα καὶ ἔγραψε σὲ νηφαλιώ- τερες ωρυς. ΙΟ. κ. Τσατσόμοιρος θεμελιώνει τὴ γνώµη τον γιὰ τὴν «ἐν' προκειμένω ἰἱνδοευ- ρωπαϊκὴ μητέρα-γλῶσσα» (σελ. 5356 κά- τω). τὴν «ἀνύπαρκτη γλῶσσα» ἑνὸς «ἀνύ- παρκτου λαοῦ». ποὺ ὁ οπεος ὀνόμασε «᾽]ν- δοευρωπαϊκή», «ποὺ οἱ γλωσολώγοι. τὴν ἕ- ρευνα τῶν ὁποίων οὐδεὶς μπορεῖ νὰ χαρα-