“Ἢ ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ΐ ΚΟΣΜΑΣ Μ. ΜΑΡΚΑΤΟΣ, ́Η Λεξαριθμικὴ Θεωρία Γιὰ νὰ μπορέσω νὰ συναγάγω κάποια συμπεράσματα ἐπὶ τῆς πολύμοχθης ἐργασίας τοῦ κ. ΚΜ. Μαρκάτου γιὰ τὴν «Λεξαριθμικἠ Θεωρία» του, τὴν ὁποία ἀπέστειλε στὸν «Δαυλὸ» κάποια ὑπηρεσία τοῦ "Ὑπουργείου Παιδείας, θέλησα ἀρχικῶς ν ̓ ἀποφύγω τὴν μοιραία γιὰ τοὺς ἀμύητους σύγχυσι ἐκ τῆς συνδέσεως τοῦ ἀλφαβήτου ὄχι βεβαίως μὲ τοὺς ἀριθμούς, ὅταν μάλιστα κάθε γράμμμα-στοιχεῖον τοῦ ἀλφαβήτου ἀντιστοιχεῖ μὲ κάποιον ᾱριθμό, ἀλλὰ μὲ τὴν λέξι, ἡ δόμησι τῆς ὁποίας διὰ στοιχείων (γραμμάτων) θεμελιώνει κατὰ τὸν συγγραφέα τὴν «λεξαριθμικὴ θεωρία», διὰ τῆς ὁποίας «ἐλπίζει ὅτι οἱ Ἕλληνες ἀλλὰ καὶ οἱ ξένοι θὰ μπορέσουν νὰ αντιληφθοῦν τὸ μεγαλεῖο τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας. ἀφοῦ ἡ θεωρία (ἡ λεξαριθμικὴ) ἀποτελεῖ ἕνα καθολικὀ ὄργανο μελέτης τοῦ σύμπαντος καὶ τοῦ ἀνθρώπου μέσω αὐτῆς (τῆς γλώσσας) (τῶν λεξαρίθμμων)». Θὰ ἤλπιζε κανείς, ὅτι τὸ βάρος τῆς ἔρευνας ὁ συγγραφεὺς θὰ τὸ εἶχε δώσει, ἐφ ̓ ὅσον ὁμιλεῖ περὶ λεξαρίθμου, στὸ γράμμα (στοιχεῖον) ὁπότε ἐξ αὐτῆς τῆς συζεύξεως γράμματος καὶ ἀριθμοῦ. τοῦ «ἀλφάριθμου» ὅπως τὴν ἀποκαλεῖ. θὰ ἀντλοῦσε καὶ τὰ συμπεράσματα Ι. Ὁ ̓Λριστοτέλης δίδοντας τὸν ὀρισμὸ τοῦ «στοιχείου» λέγει: «Στοιχεϊον λέγεται τὸ κατὰ είδος αὐτοῦ μὴ) περαιτέρω διαιρετὸν βασικὀν συστατικὸν μέρος ἐκ τοῦ ὁποίου γίνεταί τι. Στοιχεῖα τοῦ φθόγγου εἶναι. ἐπὶ παραδείγματι, ἐκεῖνα, ἐξ ὧν οὗτος δύναται νὰ ἀναλυθῆ, καὶ δὴ κατὰ τρόπον, ὥστε τὰ μέρη ταῦτα νὰ μὴν δύνανται νὰ ἀναλυθοῦν εἰς ἄλλους κατ ̓ εἶδος φθόγγους. ̓Αλλὰ καὶ ἂν ἀκόμη ᾱναλυθοῦν. τὰ μέρη νὰ εἶναι ὁμοειδῆ. π.χ. ἕκαστον μέρος τοῦ ὕδατος εἶναι πάλιν ὕδωρ» [Μετὰ τὰ φυσικὰ Δ.3]. ̓Ερωτήματα γιὰ τὴν γνώση τοῦ κόσμου Στοὺς ἀναγνῶστες τοῦ «Δαυλοῦ» θέτω τὸ δίλημμα μου ἢ τὴν ἀδυναμία μου γιὰ διαλογισμὸ καὶ ἴσως γιὰ γνώσεις ποὺ δὲν μαθαίνονται ἀπὸ βιβλία: ΕΡΩΤΗΜΑ ἰὸν Σκέπτομαι: ἂν τὰ πρότυπα στοιχεῖα στὴν ἀτομικὴ δομὴ τῆς ὕλης ἔχουν ἄμεση σχέση - συγγένεια - ἀνταπόκριση μὲ τὸ πνεῦμα (σκέψη), καὶ ὅταν τὸ πνεῦμα ζητήση πληροφορίες, περιγραφές, ἀναφορὲς γιὰ τὴν ἀθροιστικὴ γνώση τοῦ κόσμου ἀπὸ ἕνα πρότυπο στοιχεῖο, π.χ. ἡλεκτρόνιο, τότε αὐτὸ θὰ τοῦ δώσῃ πληῥροφορίες. περιγραφές, ἀναφορὲς μόνο γιὰ τὸν ἑαυτό του καὶ ὄχι γιὰ ἄλλο, λ.χ. πρωτόνιο, νετρόνιο ἢ ἄλλο τι. ̓Αλλὰ τότε γιατὶ αὐτὸ τὸ ἄμεσο συγγενικὸ συμβὰν τῆς ἀνταπόκρισης (πληροφορίας, περιγραφῆς, ἀναφορᾶς) δὲν ἰσχύει ἐξ ἴσου καὶ γιὰ τὰ δύο μέρη, παρὰ μόνο μονομερῶς γιὰ τὸ πνεῦμα (σκέψη) - ἀφοῦ ἀπὸ ὅλο τὸ ἄθροισμα τῶν προτύπων στοιχείων τῆς ἀτομικῆς δομῆς τῆς ὕλης κανένα δὲν εἶναι ποτὲ ἱκανὸ νὰ ζητήση, μὲ τὴν σειρά του ἀπὸ τὸ πνεῦμα (σκέψη), τὸ ἵδιο πληροφορίες, περιγραφές, ἀναφορές: Τί συμβαίνει; Γιατὶ ὅλο αὐτὸ τὸ συγ-το-