“Ἢ ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ΐ ΚΟΣΜΑΣ Μ. ΜΑΡΚΑΤΟΣ, ΄Η Λεξαριθμικὴ Θεωρία Γιὰ νὰ μπορέσω νὰ συναγάγω κάποια συμπεράσματα ἐπὶ τῆς πολύμοχθης ἐργασίας τοῦ κ. ΚΜ. Μαρκάτου γιὰ τὴν «Λεξαριθµικἠ Θεωρία» του, τὴν ὁποία ἀπέστειλε στὸν «Δαυ- λὸ» κάποια ὑπηρεσία τοῦ "Ὑπουργείου Παιδείας, θέλησα ἀρχικῶς ν᾿ ἀποφύγω τὴν µοι- ραία γιὰ τοὺς ἀμύητους σύγχυσι ἐκ τῆς συνδέσεως τοῦ ἀλφαβήτου ὄχι βεβαίως μὲ τοὺς ἀ- ριθμούς, ὅταν μάλιστα κάθε γράμμµα-στοιχεῖον τοῦ ἀλφαβήτου ἀντιστοιχεῖ μὲ κάποιον ᾱ- ριθµό, ἀλλὰ μὲ τὴν λέξι, ἡ δόμησι τῆς ὁποίας διὰ στοιχείων (γραμμάτων) θεμελιώνει κατὰ τὸν συγγραφέα τὴν «λεξαριθμικὴ θεωρία», διὰ τῆς ὁποίας «ἐλπίζει ὅτι οἱ Ἕλληνες ἀλλὰ καὶ οἱ ξένοι θὰ μπορέσουν νὰ αντιληφθοῦν τὸ μεγαλεῖο τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας. ἀφοῦ ἡ θεωρία (ἡ λεξαριθμικὴ) ἀποτελεῖ ἕνα καθολικὀ ὄργανο μελέτης τοῦ σύμπαντος καὶ τοῦ ἀνθρώπου μέσω αὐτῆς (τῆς γλώσσας) (τῶν λεξαρίθµμων)». Θὰ ἤλπιζε κανείς, ὅτι τὸ βάρος τῆς ἔρευνας ὁ συγγραφεὺς θὰ τὸ εἶχε δώσει, ἐφ᾽ ὅσον ὁμιλεῖ περὶ λεξαρίθµου, στὸ γράμμα (στοιχεῖον) ὁπότε ἐξ αὐτῆς τῆς συζεύξεως γράμματος καὶ ἀριθμοῦ. τοῦ «ἀλφάριθμου» ὅπως τὴν ἀποκαλεῖ. θὰ ἀντλοῦσε καὶ τὰ συμπεράσματα Ι. Ὁ ᾿Λριστοτέλης δίδοντας τὸν ὀρισμὸ τοῦ «στοιχείου» λέγει: «Στοιχεϊον λέγεται τὸ κατὰ είδος αὐ- τοῦ μὴ) περαιτέρω διαιρετὸν βασικὀν συστατικὸν µέρος ἐκ τοῦ ὁποίου γίνεταί τι. Στοιχεῖα τοῦ φθόγ- γου εἶναι. ἐπὶ παραδείγματι, ἐκεῖνα, ἐξ ὧν οὗτος δύναται νὰ ἀναλυθῆ, καὶ δὴ κατὰ τρόπον, ὥστε τὰ μέρη ταῦτα νὰ μὴν δύνανται νὰ ἀναλυθοῦν εἰς ἄλλους κατ᾽ εἶδος φθόγγους. ᾿Αλλὰ καὶ ἂν ἀκόμη ᾱ- ναλυθοῦν. τὰ µέρη νὰ εἶναι ὁμοειδῆ. π.χ. ἕκαστον µέρος τοῦ ὕδατος εἶναι πάλιν ὕδωρ» [Μετὰ τὰ φυ- σικὰ Δ.3]. ᾿Ερωτήματα γιὰ τὴν γνώση τοῦ κόσμου Στοὺς ἀναγνῶστες τοῦ «Δαυλοῦ» θέτω τὸ δίλημμα µου ἢ τὴν ἀδυναμία µου γιὰ διαλογισμὸ καὶ ἴσως γιὰ γνώσεις ποὺ δὲν µαθαίνονται ἀπὸ βιβλία: ΕΡΩΤΗΜΑ ἰὸν Σκέπτοµαι: ἂν τὰ πρότυπα στοιχεῖα στὴν ἀτομικὴ δομὴ τῆς ὕλης ἔχουν ἄμε- ση σχέση - συγγένεια - ἀνταπόκριση μὲ τὸ πνεῦμα (σκέψη), καὶ ὅταν τὸ πνεῦμα ζητήση πληροφορίες, περιγραφές, ἀναφορὲς γιὰ τὴν ἀθροιστικὴ γνώση τοῦ κό- σµου ἀπὸ ἕνα πρότυπο στοιχεῖο, π.χ. ἡλεκτρόνιο, τότε αὐτὸ θὰ τοῦ δώσῃ πλη- ῥροφορίες. περιγραφές, ἀναφορὲς µόνο γιὰ τὸν ἑαυτό του καὶ ὄχι γιὰ ἄλλο, λ.χ. πρωτόνιο, νετρόνιο ἢ ἄλλο τι. ᾿Αλλὰ τότε γιατὶ αὐτὸ τὸ ἄμεσο συγγενικὸ συμ- βὰν τῆς ἀνταπόκρισης (πληροφορίας, περιγραφῆς, ἀναφορᾶς) δὲν ἰσχύει ἐξ ἴσου καὶ γιὰ τὰ δύο μέρη, παρὰ μόνο μονομερῶς γιὰ τὸ πνεῦμα (σκέψη) - ἀφοῦ ἀπὸ ὅλο τὸ ἄθροισμα τῶν προτύπων στοιχείων τῆς ἀτομικῆς δομῆς τῆς ὕλης κανένα δὲν εἶναι ποτὲ ἱκανὸ νὰ ζητήση, μὲ τὴν σειρά του ἀπὸ τὸ πνεῦμα (σκέψη), τὸ ἵ- διο πληροφορίες, περιγραφές, ἀναφορές: Τί συμβαίνει; Γιατὶ ὅλο αὐτὸ τὸ συγ- -το-