1990: Ἣ ἀπόδοσγη τῶν τροφείων Σπαράζει, ἀσπαίρει, σκιρτὰ πιασμένγ μέσα στὰ δίχτυα ́-“ ̓ ́“6 2 / τοῦ ̓Εξουσιασμοῦ ἡ ἀνθρωπότης. Ο σπαραγμὸς ἄντιπροσωπεύει τὸν θρῆνο γιὰ τὴν τραγικ} κατάρρευση ἑνὸς παραπλανητικοῦ ὀνείρου ζωῆς" ἡ ἀσπαραγὴ εἶναι τὸ σύμπτωμα “ ̓ -» ̓ ον ι ̓, ὅτι ἐξακολουθεῖ νὰ ζῆ; καὶ τὸ σκίρτημα εἶναι ἡ ἔκφραση τῆς θελήσεώς της νὰ βρῇ τὸν καινούργιο Ζωτικὸ Μῦθο της. Βλέπω «νόστιμα ἤματα», μέρες γαρούμενης ̓πιστροφῆς, ἀπὸ τὴν μεγάλη περιπλάνηση στὰ ἀνθρωποβόρα πελάΥ τοῦ Ζόφου. Καὶ βλέπω ναυάγια στὶς καθαρτήριες Συμπληγάδες τῆς Ἱστορίας. Οἱ ̓Οδυσσεῖς ἄς μὴ καμφθοῦν: ἡ ὀργὴ τῶν θεῶν δὲν στρέφεται πιὰ ἐναντίον τους. Οἱ Λαιστρυγόνες ἄς μὴ ὀργιάζουν: εἷναι πιὰ (γιὰ πρώτη φορὰ στὴν “Ἱστορία) ἀπόλεμοι. Φα. Ὃ βαθὺς κραδασμὸς τῆς ὑποκρυπτόμενγς πανανθρώπινης ζωτικότητας ἀπορροφεῖται ἀπὸ τὰ τεράστια «ἀμορτισσέρ» τῆς πολυαίωνης Ιστορικῆς ̓Εκτροπῆς. ἢ ὁρμὴ ποὺ ξεχύνεται ἀπὸ τὰ ρήγματα τοῦ Παγκόσμιου Περικλείοντος Δικτύου αἰχμαλωτίζεται μέσα στοὺς ἐφεδρικοὺς ἐξουσιαστικοὺς «θυλάκους ἀσφαλείας». “Πφαίστεια ψυχοπνευματικὰ θραύουν τὸν παγωμένο φλοιὸ τῆς ̓Υδρογείου. Καὶ οἱ ἕρποντες παγετῶνες τῆς Παρακμῆς ἐπικαλύπτουν τὴν καθαίρουσα καὶ ἐξαγνίζουσα λάβα. ̓ς δ, ἑ ΧΧΧ ἠλαυσίγελως ζωγραφίζεται στὸ τραχὺ πρόσωπο τοῦ «Δαυλοῦ» σήμερα, στὰ ἔνατα γενέθλιά του. Κλαῖμε πικρὰ τὴν Ελλάδα ποὺ πεθαίνει στὸν τόπο ποὺ γεννήθηκε. Καὶ γελᾶμε χαρούμενα γιὰ τὴν "Ελλάδα ποὺ ζεχύνεται σᾶν πλγμμυρίδα κι ἁπλώνεται σὰν λάβα στὴν Οἰκουμένγ. Τὴν Οὐκουμένη ποὺ κάποτε γέννησε" καὶ τὴν (Οἰκουμένγ ποὺ τώρα τῆς ἀποδίδει τὰ τροφεῖα. Δ.Ι.4.