1990: Ἣ ἀπόδοσγη τῶν τροφείων Σπαράζει, ἀσπαίρει, σκιρ- τὰ πιασµένγ µέσα στὰ δίχτυα ΄-“ ᾽ ΄“- 6 2 / τοῦ ᾿Εξουσιασμοῦ ἡ ἀνθρωπό- της. Ο σπαραγμὸς ἄντιπρο- σωπεύει τὸν θρῆνο γιὰ τὴν τραγικ} κατάρρευση ἑνὸς πα- ραπλανητικοῦ ὀνείρου ζωῆς" ἡ ἀσπαραγὴ εἶναι τὸ σύμπτωμα “ ᾽ -» ᾿ ον ι ᾿, ὅτι ἐξακολουθεῖ νὰ ζῆ; καὶ τὸ σκίρτημα εἶναι ἡ ἔκφραση τῆς θελήσεώς της νὰ βρῇ τὸν και- νούργιο Ζωτικὸ Μῦθο της. Φα. Ὃ βαθὺς κραδασμὸς τῆς ὑ- ποκρυπτόµενγς πανανθρώπι- νης ζωτικότητας ἀπορροφεῖται ἀπὸ τὰ τεράστια «ἀμορτισσέρ» τῆς πολυαίωνης Ιστορικῆς ᾿Εκτροπῆς. ἢ ὁρμὴ ποὺ ξεχύ- νεται ἀπὸ τὰ ρήγματα τοῦ Παγκόσμιου Περικλείοντος Δικτύου αἰχμαλωτίζεται μέσα στοὺς ἐφεδρικοὺς ἐξουσιαστι- κοὺς «θυλάκους ἀσφαλείας». “Πφαίστεια ψυχοπνευματικὰ θραύουν τὸν παγωμένο φλοιὸ τῆς ᾿Υδρογείου. Καὶ οἱ ἕρπο- ντες παγετῶνες τῆς Παρακμῆς ἐπικαλύπτουν τὴν καθαίρουσα καὶ ἐξαγνίζουσα λάβα. ᾿ς δ, ἑ Βλέπω «νόστιμα ἤματα», μέρες γαρούμενης ᾿πιστρο- φῆς, ἀπὸ τὴν μεγάλη περιπλά- νηση στὰ ἀνθρωποβόρα πελά- Υ τοῦ Ζόφου. Καὶ βλέπω ναυάγια στὶς καθαρτήριες Συ- μπληγάδες τῆς Ἱστορίας. Οἱ ᾿Οδυσσεῖς ἄς μὴ καμφθοῦν: ἡ ὀργὴ τῶν θεῶν δὲν στρέφεται πιὰ ἐναντίον τους. Οἱ Λαι- στρυγόνες ἄς μὴ ὀργιάζουν: εἷ- ναι πιὰ (γιὰ πρώτη φορὰ στὴν “Ἱστορία) ἀπόλεμοι. ΧΧΧ ἠλαυσίγελως ζωγραφίζε- ται στὸ τραχὺ πρόσωπο τοῦ «Δαυλοῦ» σήµερα, στὰ ἔνατα γενέθλιά του. Κλαῖμε πικρὰ τὴν Ελλάδα ποὺ πεθαίνει στὸν τόπο ποὺ γεννήθηκε. Καὶ γελᾶμε χαρούμενα γιὰ τὴν "Ελλάδα ποὺ ζεχύνεται σᾶν πλγμμυρίδα κι ἁπλώνεται σὰν λάβα στὴν Οἰκουμένγ. Τὴν Οὐ- κουμένη ποὺ κάποτε γέννησε" καὶ τὴν (Οἰκουμένγ ποὺ τώρα τῆς ἀποδίδει τὰ τροφεῖα. Δ.Ι.4.