ΕΙΟΗΑΚΟ Ε. ΜΙΓΗΟΒ Γιατί ὑπάρχει ἡ ἐπαφὴ τῶν δύο φύλων; Ἢ λύσι ἑνὸς ἀπὸ τὰ μεγαλύτερα αἰνίγματα τῆς ἐξελίξεως Συμφώνως πρὸς τὴν ἄποψι τοῦ ̓Αριστοφάνους, ὅπως αὐτὴ ἀναπτύσσεται εἰς τὸ «Συμπόσιον» τοῦ Πλάτωνος, ὁ κόσμος κατ ̓ ἀρχὴν κατοικήθηκε ἀπὸ περίεργα ἀνθρώπινα πλάσματα, ποὺ εἶχαν τέσσερα πόδια, τέσσερα χέρια, δύο πρόσωπα, δύο καρδιὲς καὶ ἐν ὀλίγοις τὰ διπλάσια χαρακτηριστικὰ ἀπὸ ὅσα διαθέτει ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος. 'Ο Ζεύς, προκειμένου νὰ ἐλαττώση τὴν δύναμι τῆς ἀνθρωπότητος, διεχώρισε εἰς δύο μέρη τὰ πρωτόγονα αὐτὰ πλάσματα. Ὁ ̓Απόλλων τὰ ἔκοψε εἰς τὴν μέση, ἐμάζεψε τὸ κομμένο δέρμα καὶ ἐξωμάλυνε ὅλες τὶς πτυχὲς ἐκτὸς ἀπὸ μερικὲς εἰς τὸν ὀμφαλό. Κατὰ διαταγὴν τοῦ Διὸς ὁ ̓ Απόλλων ἔστρεψε ἐν συνεχείᾳ τὰ πρόσωπα πρὸς τὴν κομμένη πλευρὰ ---πρός τὸν ὀμφαλό---, ὥστε νὰ ἐνθυμοῦνται τὴν διχοτόμησί των. Ἔκτοτε οἱ ἄνθρωποι ζοῦν μὲ τὴν διαρκῆ ἀνάγκη τῆς ἐπανενώσεως μὲ τὰ ἕτερα ἡμίση καὶ ἔτσι, κατὰ τὴν ἐξήγησι τοῦ ̓Αριστοφάνους, ὁ ἄνθρωπος ὠθεῖται ἀπὸ τὸν ἔρωτα, «τὸν ἔρωτα, ὁ ὁποῖος μᾶς ἐπαναφέρει εἰς τὴν ἀρχική μας κατάστασι διὰ τῆς προσπαθείας νὰ ἑνωθοῦν δύο ὑπάρξεις εἰς μία καὶ νὰ ἐπανορθωθῆ τὸ πάθημα τοῦ ἀνθρωπίνου ὀργανισμοῦ». Οἱ ἑπόμενοι ὁμιληταὶ τοῦ «Συμποσίου» προσθέτουν τὶς δικές τῶν πολύπλοκες θεωρίες εἰς τὴν ἄποψι τοῦ ̓Αριστοφάνους. Ναί, ὁ ἔρως σινιστᾶ ἐπιθυμίαν ὁλοκληρώσεως, λέγει ἡ ἱέρεια Διοτίμα εἰς τὸν Σωκράτη, ἀλλὰ μπορεῖ νὰ ὑπάρξη μόνον, ἄν τὸ ἀποτέλεσμα εἶναι κάτι καλό. «Ὁ σκοπός του», λέγει, «εἶναι ἡ γέννησι ἐντὸς τοῦ ὡραίου... Διότι ἡ γέννησι εἶναι κάτι αἰωνίως ἀναπαραγόμενον καὶ ἀθάνατον, ὅσον ἐνδέχεται εἰς θνητὸν πλάσμα». Οἱ ἄνθρωποι δέν παραμένουν οἱ ἴδιοι μονίμως, ὅπως οἱ θεοί, ἐξηγεῖ ἡ Διοτίμα, ἀλλὰ διὰ τῆς γεννήσεως οἱ ἀπώλειες λόγω ἡλικίας ἐπανορθοῦνται. συζήτησι τοῦ «Συμποσίου» ἀναφέρεται ἐξ ὁλοκλήρου εἰς τὴν σπουδαιότητα τοῦ ἔρωτος καὶ εἰς τὴν πολυπλοκότητά του ὡς ἀνθρωπίνου συναισθήματος. Οἱ ὁμιληταὶ συνεχίζουν ἀπὸ τὸν φυσικὸ ἔρωτα δύο ἀτόμων πρὸς τὸν ἔμφυτο ἀνθρώπινο ἔρωτα πρὸς τὴν σοφία. ̓Αλλὰ κατ ̓ αὐτὴν τὴν πορεία οἱ ἀρχαῖοι φιλόσοφοι, χωρὶς νὰ τὸ ἐπιδιώκουν, ἐγγίζουν ἕνα ἀπὸ τὰ βασικώτερα ἄλυτα μυστήρια τῆς βιολογίας: «Γιατὶ ὑπάρχει ἡ ἑτερόφυλος ἐπαφή» ἤ, ὅπως συνηθέστερα ἐκφράζεται αὐτὴ ἡ ἐρώτησι, «Ποῦ ὀφείλεται ἡ ἑτερόφυλος ἐπαφή;». ̓Η ἐρώτησι αὐτὴ φαίνεται περίεργη, διότι ὁ σεξουαλισμὸς εἶναι ἕνα τόσο βασικὸ στοιχεῖο τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως καὶ μάλιστα τοῦ μεγαλυτέρου μέρους τῶν ἐμβίων ἐπὶ τῆς γῆς. Μία ἄμεση ἀπάντησι θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι, ὅτι ἡ ἐπαφὴ αὐτὴ μᾶς κάνει νὰ αἰσθανώμεθα εὐχάριστα. 'Ὑπάρχουν ὅμως ὀργανισμοί, οἱ ὁποῖοι δὲν ἔχουν ἐγκέφαλο --ὅπως τὰ φυτὰ--- καὶ κατά συνέπειαν δέν μποροῦν νὰ γνωρίζουν τὸ εὐχάριστο συναίσθημα. Μία ἄλλη ἀπάντησι θὰ μποροῦσε νὰ εἷ- ἘΠῚ Ὃ κ. Εἰοματὰ Ἑ. Μίεποᾶ εἶναι καθηγητὴς τῆς Οἰκολογίας καὶ τῆς ̓Εξελικτικῆς Βιολογίας εἰς τὸ Πανεπιστήμιο τῆς ̓Αριζόνας.