ΕΙΟΗΑΚΟ Ε. ΜΙΓΗΟΒ Γιατί ὑπάρχει ἡ ἐπαφὴ τῶν δύο φύλων; Ἢ λύσι ἑνὸς ἀπὸ τὰ μεγαλύτερα αἰνίγματα τῆς ἐξελίξεως Συμφώνως πρὸς τὴν ἄποψι τοῦ ᾿Αριστοφάνους, ὅπως αὐτὴ ἀναπτύσσεται εἰς τὸ «Συμπόσιον» τοῦ Πλάτωνος, ὁ κόσμος κατ᾽ ἀρχὴν κατοικήθηκε ἀπὸ περίεργα ἀνθρώπινα πλάσματα, ποὺ εἶχαν τέσσερα πόδια, τέσσερα χέρια, δύο πρόσωπα, δύο καρδιὲς καὶ ἐν ὀλίγοις τὰ διπλάσια χαρακτηριστικὰ ἀπὸ ὅσα διαθέτει ὁ σύγ- χρονος ἄνθρωπος. 'Ο Ζεύς, προκειµένου νὰ ἐλαττώση τὴν δύναμι τῆς ἀνθρωπό- τητος, διεχώρισε εἰς δύο µέρη τὰ πρωτόγονα αὐτὰ πλάσματα. Ὁ ᾿Απόλλων τὰ ἔκοψε εἰς τὴν μέση, ἐμάζεψε τὸ κομμένο δέρµα καὶ ἐξωμάλυνε ὅλες τὶς πτυχὲς ἐ- κτὸς ἀπὸ μερικὲς εἰς τὸν ὀμφαλό. Κατὰ διαταγὴν τοῦ Διὸς ὁ ᾿ Απόλλων ἔστρεψε ἐν συνεχείᾳ τὰ πρόσωπα πρὸς τὴν κομμένη πλευρὰ ---πρός τὸν ὀμφαλό---, ὥστε νὰ ἐνθυμοῦνται τὴν διχοτόμησί των. Ἔκτοτε οἱ ἄνθρωποι ζοῦν μὲ τὴν διαρκῆ ἀ- νάγκη τῆς ἐπανενώσεως μὲ τὰ ἕτερα ἡμίση καὶ ἔτσι, κατὰ τὴν ἐξήγησι τοῦ ᾿Αρι- στοφάνους, ὁ ἄνθρωπος ὠθεῖται ἀπὸ τὸν ἔρωτα, «τὸν ἔρωτα, ὁ ὁποῖος μᾶς ἐπανα- φέρει εἰς τὴν ἀρχική μας κατάστασι διὰ τῆς προσπαθείας νὰ ἑνωθοῦν δύο ὑπάρ- ξεις εἰς µία καὶ νὰ ἐπανορθωθῆ τὸ πάθημα τοῦ ἀνθρωπίνου ὀργανισμοῦ». Οἱ ἑπόμενοι ὁμιληταὶ τοῦ «Συμποσίου» προσθέτουν τὶς δικές τῶν πολύπλοκες θεωρίες εἰς τὴν ἄποψι τοῦ ᾿Αριστοφάνους. Ναί, ὁ ἔρως σινιστᾶ ἐπιθυμίαν ὁλο- κληρώσεως, λέγει ἡ ἱέρεια Διοτίμα εἰς τὸν Σωκράτη, ἀλλὰ μπορεῖ νὰ ὑπάρξη μό- νον, ἄν τὸ ἀποτέλεσμα εἶναι κάτι καλό. «Ὁ σκοπός του», λέγει, «εἶναι ἡ γέννησι ἐντὸς τοῦ ὡραίου... Διότι ἡ γέννησι εἶναι κάτι αἰωνίως ἀναπαραγόμενον καὶ ἀθά- νατον, ὅσον ἐνδέχεται εἰς θνητὸν πλάσμα». Οἱ ἄνθρωποι δέν παραμένουν οἱ ἴδιοι μονίμως, ὅπως οἱ θεοί, ἐξηγεῖ ἡ Διοτίμα, ἀλλὰ διὰ τῆς γεννήσεως οἱ ἀπώλειες λό- γω ἡλικίας ἐπανορθοῦνται. συζήτησι τοῦ «Συμποσίου» ἀναφέρεται ἐξ ὁλοκλή- ρου εἰς τὴν σπουδαιότητα τοῦ ἔρωτος καὶ εἰς τὴν πολυπλοκότητά του ὡς ἀνθρω- πίνου συναισθήματος. Οἱ ὁμιληταὶ συνεχίζουν ἀπὸ τὸν φυσικὸ ἔρωτα δύο ἀτό- µων πρὸς τὸν ἔμφυτο ἀνθρώπινο ἔρωτα πρὸς τὴν σοφία. ᾿Αλλὰ κατ᾽ αὐτὴν τὴν πορεία οἱ ἀρχαῖοι φιλόσοφοι, χωρὶς νὰ τὸ ἐπιδιώκουν, ἐγγίζουν ἕνα ἀπὸ τὰ βα- σικώτερα ἄλυτα μυστήρια τῆς βιολογίας: «Γιατὶ ὑπάρχει ἡ ἑτερόφυλος ἐπαφή» ἤ, ὅπως συνηθέστερα ἐκφράζεται αὐτὴ ἡ ἐρώτησι, «Ποῦ ὀφείλεται ἡ ἑτερόφυλος ἐπαφή;». ᾿Η ἐρώτησι αὐτὴ φαίνεται περίεργη, διότι ὁ σεξουαλισμὸς εἶναι ἕνα τό- σο βασικὸ στοιχεῖο τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως καὶ μάλιστα τοῦ µεγαλυτέρου μέ- ρους τῶν ἐμβίων ἐπὶ τῆς γῆς. Μία ἄμεση ἀπάντησι θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι, ὅτι ἡ ἐπαφὴ αὐτὴ μᾶς κάνει νὰ αἰσθανώμεθα εὐχάριστα. 'Ὑπάρχουν ὅμως ὀργανισμοί, οἱ ὁποῖοι δὲν ἔχουν ἐγκέφαλο --ὅπως τὰ φυτὰ--- καὶ κατά συνέπειαν δέν μποροῦν νὰ γνωρίζουν τὸ εὐχάριστο συναίσθηµα. Μία ἄλλη ἀπάντησι θὰ μποροῦσε νὰ εἷ- ἘΠῚ Ὃ κ. Εἰοματὰ Ἑ. Μίεποᾶ εἶναι καθηγητὴς τῆς Οἰκολογίας καὶ τῆς ᾿Εξελικτικῆς Βιολογίας εἰς τὸ Πανεπιστήµιο τῆς ᾿Αριζόνας.