δ ́ ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΙ ὃ Τὸ σπάσιμο τῶν «ριζῶν» τῆς Γνώσεως Θὰ ἐπιχειρήσω μιὰ ἀξιολόγηση καὶ μιὰ πρόβλεψη σχετικὲς μὲ τὶς πρωτοποριακὲς πράγματι ἔρευνες ὡρισμένων συνεργατῶν τοῦ «Δαυλοῦ» γιὰ τὴ γλῶσσα, τὴ γραφή, τοὺς ἀριθμοὺς καὶ τὴν χαμένη γιὰ μᾶς Πρωτοϊστορία. Ἢ ἀξιολόγηση καὶ ἡ πρόβλεψη δὲν θὰ ἐντοπίζωνται στὴν ἐπιστημονικὴ-ἑἷστορικὴ σημασία τῶν ἐρευνῶν αὐτῶν, ποὺ ἄλλωστε εἶναι αὐταποδείκτως μεγάλη, ἀλλὰ στὴν ἀξία ποὺ μποροῦν νὰ ἔχουν τὰ πορίσματά τους, ὅταν βεβαιωθοῦν, ὁριστικοποιηθοῦν καὶ ὁλοκληρωθοῦν, γιὰ τὸ παρὸν καὶ τὸ μέλλον, δηλαδὴ γιὰ τὴν ἴδια τὴ Ζωή. Θεωρῶ, ὅτι ἡ κατάκτηση ἐκ νέου ἑνὸς τρόπου σκέπτεσθαι καὶ ζῆν τοῦ ἀνθρώπου (ὕστερα ἀπὸ χιλιάδες χρόνια μετᾶ τὴν ἐξάλειψή του) τελείως διαφορετικοῦ ἀπὸ τὴ δική μας σκέψη προσφέρει κατ ̓ ἀρχὴν ἕνα σημαντικὸ «δείκτην», μιὰ «λυδία λίθο», γιὰ νὰ κρίνωμε τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο διανοούμεθα καὶ λειτουργοῦμε, ὡς ἄτομα καὶ ὡς συνολικὸς ἀνθρώπινος πολιτισμός, σήμερα. Πραγματικὰ δὲν ἔχομε στὴ διάθεσή μας κανέναν ἀσφαλῆ «ὅρο συγκρίσεως» ὡς πρὸς τὸ τί κάνομε καὶ ποῦ πορευόμεθα σήμερα. Καὶ ῥέβαια ἡ «ἱστορικὴ γνώση» ποὺ εἴχαμε ἕως τώρα στὴ διάθεσή μας, μολονότι ἧταν χρήσιμος ὁδηγὸς γιὰ τὸ παρὸν καὶ τὸ μέλλον, ἐν τούτοις ἀνεφέρετο σὲ πολιτισμοὺς ποὺ χρονικὰ βρίσκονται σχετικὰ «κοντὰ» στὸν δικό μας ἀλλὰ καὶ «εἰδολογικὰ» δὲν εἶχαν σὲ γενικὲς γραμμὲς οὐσιώδεις διαφορὲς ἀπὸ ἐμᾶς. Ὅμως, ὅπως ἤδη ἄρχισε νὰ διαφαίνεται στὶς ἔρευνες τοῦ «Δ», οἱ ἄνθρωποι ποὺ ἔζησαν «πρὸ τῆς νῦν γενέ- σεως», ὅπως λέγει ὁ ̓Αριστοτέλης. καθορίζοντας προφανῶς μὲ τὴ φράσὴη του αὐτὴ ἕναν συγκλονιστικὸ κοσμοῖστορικὸ σταθμὸ τέτοιον, ποὺ νὰ δικαιολογῆται ὡς ὅριο-χάσμα μεταξὺ δύο ἐντελῶς διαφορετικῶν κόσμων (ὅριο ποὺ πιθανώτατα ἀντιπροσωπεύει μιὰ τεράστια καταστροφὴ γεωλογικῆς ἢ μετεωρολογικῆς ἴσως ὑφῆς), οἱ «πρὸ τῆς νῦν γενέσεως» ἄνθρωποι, λοιπόν, ἔβλεπαν τὴν ζωὴ καὶ τὸν κόσμο κατὰ τρόπο ποὺ μᾶς προξενεῖ κατάπληξη, δέος, ταραχή: Πῶς εἶναι δυνατὸν π.χ. νὰ μὴ συγκλονισθῆ κανείς, ὅταν ἰχνηλατώντας τὴν σκέψη τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν ἀντιληφθῆ, ὅτι μποροῦσαν καὶ συνελάμβαναν τὴν πραγματικότητα μὲ τέτοια καθολικότητα, σφαιρικότητα καὶ βαθύτητα, ὥστε νὰ νοοῦν καί νὰ ἐκφράζουν τὸ πρᾶγμα ταυτόχρονα ὡς μέγεθος καὶ ὡς ὀντότητα, ὡς ἀριθμὸ καὶ ὡς ἔννοια; Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ μὴ θεωρήση κανεὶς ὡς ἀνώτερα ἡμῶν ὄντα τοὺς ἀνθρώπους ἐκείνους, ποὺ ὅταν ἔλεγαν καὶ ἔγραφαν π.χ. «ΤΡΕΙΣ», ἐσήμαιναν ταυτόχρονα καὶ τὴν ἔννοια καὶ τὸν ἀριθμὸ ἀλλὰ πιθανώτατα καὶ ἄλλες βαθύτατες ὑποκρυπτόμενες γνώσεις γύρω ἀπ ̓ αὐτὸ ποὺ σήμερα παριστάνουμε: «3» καὶ λέμε «τρεῖς» (βλ. «Δ», τ. 96); Καὶ πῶς νὰ μὴν μείνη κανεὶς ἐνεός, ὅταν τὰ 24 «σημεῖα» ποὺ «ἄνεκάλυψαν» καὶ χρησιμοποιοῦσαν τότε εἶναι ὄχι ᾱπλῶς ἱκανὰ νὰ παραστήσουν μαθηματικῶς καὶ εἰκαστικῶς ὁλόκληρη τὴ σημερινὴ ἐπιστήμη μας, τὸν στοχασμό μας, τὴν τεχνολογία μας, τὴ Ζωή γενικά, ἀλλὰ εἶναι καὶ θεωρητικῶς ἱκανὰ νὰ ἀποδώσουν ἄπειρες γνώσεις, ὁλόκληρη τὴ γνώση, ποὺ ἐνδεχομένως θὰ