δ΄ ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΙ ὃ Τὸ σπάσιμο τῶν «ριζῶν» τῆς Γνώσεως Θὰ ἐπιχειρήσω μιὰ ἀξιολόγηση καὶ μιὰ πρόβλεψη σχετικὲς μὲ τὶς πρωτο- ποριακὲς πράγματι ἔρευνες ὡρισμένων συνεργατῶν τοῦ «Δαυλοῦ» γιὰ τὴ γλῶσσα, τὴ γραφή, τοὺς ἀριθμοὺς καὶ τὴν χαμένη γιὰ μᾶς Πρωτοϊστορία. Ἢ ἀξιολόγηση καὶ ἡ πρόβλεψη δὲν θὰ ἐ- ντοπίζωνται στὴν ἐπιστημονικὴ-ἑἷστο- ρικὴ σημασία τῶν ἐρευνῶν αὐτῶν, ποὺ ἄλλωστε εἶναι αὐταποδείκτως μεγάλη, ἀλλὰ στὴν ἀξία ποὺ μποροῦν νὰ ἔχουν τὰ πορίσματά τους, ὅταν βεβαιωθοῦν, ὁριστικοποιηθοῦν καὶ ὁλοκληρωθοῦν, γιὰ τὸ παρὸν καὶ τὸ μέλλον, δηλαδὴ γιὰ τὴν ἴδια τὴ Ζωή. Θεωρῶ, ὅτι ἡ κατάκτηση ἐκ νέου ἑ- νὸς τρόπου σκέπτεσθαι καὶ ζῆν τοῦ ἀνθρώπου (ὕστερα ἀπὸ χιλιάδες χρό- νια μετᾶ τὴν ἐξάλειψή του) τελείως διαφορετικοῦ ἀπὸ τὴ δική µας σκέψη προσφέρει κατ᾽ ἀρχὴν ἕνα σημαντικὸ «δείκτην», μιὰ «λυδία λίθο», γιὰ νὰ κρίνωµε τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο δια- νοούμεθα καὶ λειτουργοῦμε, ὡς ἄτομα καὶ ὡς συνολικὸς ἀνθρώπινος πολιτι- σµός, σήµερα. Πραγματικὰ δὲν ἔχομε στὴ διάθεσή µας κανέναν ἀσφαλῆ «ὅ- ρο συγκρίσεως» ὡς πρὸς τὸ τί κάνοµε καὶ ποῦ πορευόμεθα σήµερα. Καὶ ῥέ- βαια ἡ «ἱστορικὴ γνώση» ποὺ εἴχαμε ἕως τώρα στὴ διάθεσή µας, μολονότι ἧ- ταν χρήσιμος ὁδηγὸς γιὰ τὸ παρὸν καὶ τὸ μέλλον, ἐν τούτοις ἀνεφέρετο σὲ πολιτισμοὺς ποὺ χρονικὰ βρίσκονται σχετικὰ «κοντὰ» στὸν δικό μας ἀλλὰ καὶ «εἰδολογικὰ» δὲν εἶχαν σὲ γενικὲς γραμμὲς οὐσιώδεις διαφορὲς ἀπὸ ἐμᾶς. Ὅμως, ὅπως ἤδη ἄρχισε νὰ δια- φαίνεται στὶς ἔρευνες τοῦ «Δ», οἱ ἄν- θρωποι ποὺ ἔζησαν «πρὸ τῆς νῦν γενέ- σεως», ὅπως λέγει ὁ ᾿Αριστοτέλης. καθορίζοντας προφανῶς μὲ τὴ φράσὴη του αὐτὴ ἕναν συγκλονιστικὸ κοσμοῖ- στορικὸ σταθμὸ τέτοιον, ποὺ νὰ δι- καιολογῆται ὡς ὅριο-χάσμα μεταξὺ δύο ἐντελῶς διαφορετικῶν κόσμων (ὅ- ριο ποὺ πιθανώτατα ἀντιπροσωπεύει μιὰ τεράστια καταστροφὴ γεωλογικῆς ἢ μετεωρολογικῆς ἴσως ὑφῆς), οἱ «πρὸ τῆς νῦν γενέσεως» ἄνθρωποι, λοιπόν, ἔ- βλεπαν τὴν ζωὴ καὶ τὸν κόσμο κατὰ τρόπο ποὺ μᾶς προξενεῖ κατάπληξη, δέος, ταραχή: Πῶς εἶναι δυνατὸν π.χ. νὰ μὴ συγκλονισθῆ κανείς, ὅταν ἰχνη- λατώντας τὴν σκέψη τῶν ἀνθρώπων αὐ- τῶν ἀντιληφθῆ, ὅτι μποροῦσαν καὶ συ- νελάμβαναν τὴν πραγματικότητα μὲ τέ- τοια καθολικότητα, σφαιρικότητα καὶ βαθύτητα, ὥστε νὰ νοοῦν καί νὰ ἐκφρά- ζουν τὸ πρᾶγμα ταυτόχρονα ὡς μέγε- θος καὶ ὡς ὀντότητα, ὡς ἀριθμὸ καὶ ὡς ἔννοια; Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ μὴ θεω- ρήση κανεὶς ὡς ἀνώτερα ἡμῶν ὄντα τοὺς ἀνθρώπους ἐκείνους, ποὺ ὅταν ἔ- λεγαν καὶ ἔγραφαν π.χ. «ΤΡΕΙΣ», ἐσή- µαιναν ταυτόχρονα καὶ τὴν ἔννοια καὶ τὸν ἀριθμὸ ἀλλὰ πιθανώτατα καὶ ἄλλες βαθύτατες ὑποκρυπτόμενες γνώσεις γύ- ρω ἀπ᾽ αὐτὸ ποὺ σήµερα παριστάνου- µε: «3» καὶ λέμε «τρεῖς» (βλ. «Δ», τ. 96); Καὶ πῶς νὰ μὴν μείνη κανεὶς ἐνεός, ὅ- ταν τὰ 24 «σημεῖα» ποὺ «ἄνεκάλυψαν» καὶ χρησιμοποιοῦσαν τότε εἶναι ὄχι ᾱ- πλῶς ἱκανὰ νὰ παραστήσουν μαθημα- τικῶς καὶ εἰκαστικῶς ὁλόκληρη τὴ σημερινὴ ἐπιστήμη µας, τὸν στοχασμό µας, τὴν τεχνολογία µας, τὴ Ζωή γενι- κά, ἀλλὰ εἶναι καὶ θεωρητικῶς ἱκανὰ νὰ ἀποδώσουν ἄπειρες γνώσεις, ὁλό- κληρη τὴ γνώση, ποὺ ἐνδεχομένως θὰ