Ξ ΦΕῚ ΞΕ ἘἜΨὶ -- ο ο ο ο αν. κ. -ᾱ- ΟὟ ) ἀ Α-ΠΑΙΔΕΥ͂ΤΑ, ΑΝ-ΙΣΤΟΡΗΤΑ ΚΑΙ Α-ΛΟΓΑ αν ο αι οι ὅ- ανα ο ο ᾱ- ο -ᾱ- ᾱ- νυν --κ- Τὸ πρότυπο τοῦ ληστῆ στὰ Σχολεῖα!.. [ ́Η στήλη αὐτὴ σκοπὸν ἔχει νὰ ἀποδείξη, ὅτι ἡ παιδεία ποὺ παρέχει τὸ νεοελληνικὸ κρατίδιο στὰ 'Ἑλληνόπουλα εἶναι ὑπεύθυνη γιὰ τὴν ἀγραμματωσύνη καὶ τὴν ἀγλωσσία, ποὺ ἔγιναν πιὰ κανόνας στούς κατοίκους τοῦ τόπου αὐτοῦ, ἀλλὰ ἐπὶ πλέον εἶναι καὶ ὑπεύθυνη γιὰ τὴν καταστροφἡ τῶν ἀξιῶν. τὴν ἐξαθλίωση καὶ τὴν ἐξαχρείωση τοῦ νεοελληνικοῦ ἤθους, Πιστεύοντας ὅτι τὰ σχολικὰ βιβλία ἀποτελοῦν τον καθρέφτη τοῦ Σχολείου θὰ κάνει κάθε φορὰ μιὰ παρουσίαση ἑνὸς διδασκομένου θέματος ἢ διδακτικοῦ βιβλίου, ὥστε οἱ ἀναγνῶστες τοῦ «Δ» νὰ βγάλουν τὰ συμπεράσματά τους. "Ως πρῶτο θέμα ἐπιλέξαμε τὴν ἱστορία τοῦ Δρίμακου, ποὺ «διδάσκεται» στὰ παιδιὰ τῆς Δ ́ Τάξεως τοῦ Δημοτικοῦ Σχολείου («'Η γλῶσσα μου», τεῦχος 2, σελ. 27-28)]. Κείμενο (ἀπὸ τὸ σχολικὸ βιβλίο): «Ἢ νύχτα εἶχε προχωρήσει κι οἱ ἄλλοι δοῦλοι κοιμόνταν βαριὰ μέσα στὴν καλύβα... 'Ο Δρίμακος ἦταν ξαπλωμένος πάνω σ ̓ ἕνα τρύπιο ἀχυρένιο στρῶμα. Αν καὶ ἦταν ζεμένος ὅλη μέρα στὸ λιοτρίβι καὶ τὰ μέλη του τὰ βάραινε ἡ κούραση, δὲν μποροῦσε νὰ κλείσει μάτι. »Στὸ νοῦ του ἔρχονταν τὰ περασμένα του χρόνια. Καμμία μέρα τῆς ζωῆς του δὲ θυμόταν λεύτερη καὶ εἰρηνική. Παιδί, ἔζησε τοὺς πολέμους μὲ τὴ Σπάρτη. Ὅταν ἡ πατρίδα του Μεσσηνία νικήθηκε ἀπὸ τοὺς Σπαρτιᾶτες, τὸ χνοῦδι μόλις χάραζε στὸ πάνω του χεῖλος. Μόνο κάποια εἰκόνα θολή, σὰν σὲ ὄνειρο, εἶχε μείνει βαθιὰ μὲς στὴν ψυχή του. Βλέπει τὸν ἑαυτό του παιδὶ νὰ παίζει ξέγνοιαστο στὸν ἀνθισμένο κῆπο τοῦ σπιτιοῦ τους. »Οἱ Σπαρτιᾶτες ὅλους τοὺς ἄντρες ἀπὸ τὴ Μεσσηνία τοὺς εἶχαν πάρει γιὰ σκλάβους. Στὴν ἀρχὴ δούλεψε σ ̓ ἕνα πλούσιο γαιοκτήμονα. Ὅταν ὅμως ἔγινε ἡ ἐπανάστασὴ τῶν εἱλώτων, μὲ τὸ μεγάλο σεισμὸ ποὺ συγκλόνισε τὴ Σπάρτη. τὸ ἀφεντικό του τὸν πούλησε. »Στὸ παζάρι τῆς Δήλου τὸν ἀγόρασε ἕνας Χιώτης ἐλαιοκτηματίας. Τὸν προτίμησε ἀνάμεσα σὲ ἄλλους γιὰ τὸ στιβαρό του κορμὶ καὶ τὴ δύναμή του. Τὸν ἔβαλε νὰ γυρίζει τὸ λιοτρίβι... [παρατίθεται καὶ σχετικὴ εἰκόνα]. » Αχ λευτεριᾶ!.. ἔβγαινε ὁ στεναγμὸς ἀπ ̓ τὰ κατάβαθά του. Λευτεριά!.. »Καὶ τώρα, ξαπλωμένος στὸ ἀχυρένιο στρῶμα, ἀναστέναζε βαθιά! “Ὡς πότε θὰ κρατήσει αὐτὴ ἡ ζωή; Σαράντα χρόνια πέρασαν. Τὰ ἄλλα ποὺ τοῦ μένουν νὰ ζήσει, γιατὶ νὰ μὴν τὰ ζήσει λεύτερα; Θὰ γίνει ἐπαναστάτης. Τί ἄλλο; Δὲν ἔμαθε πὼς ἡ λευτεριά ἀποχτιέται μόνο μὲ ἀγῶνα; » Θα μπῶ μπροστά’. συλλογίστηκε. “Οἱ ἄλλοι θὰ μ ̓ ἀκολουθήσουν. Δὲν εἶναι εὔκολο, ὅμως ἡ λευτεριὰ εἶναι πολὺ ὄμορφο πρᾶγμα ̓"..». ”Ας δοῦμε τώρα ὅμως ποιὸς ἦταν στὴν πραγματικότητα ὁ Δρίμακος: «ΔΡΙΜΑΚΟΣ. Βαρβαρικῆς καταγωγῆς ἀρχηγὸς τῶν δραπετῶν δούλων στὴ Χίο. ̓Οργάνωσε τὰ ἀσύντακτα ληστρικὰ πλήθη τῶν δούλων τόσο συστηματικὰ σὲ τακτικὸ στρατό, ὥστε ἀνάγκασε τοὺς ἐλεύθερους πολίτες τῆς Χίου νὰ ἔρθουν σὲ συμφωνία μαζί του. ̓Η συμφωνία αὐτὴ περιλάμβανε τὰ ἑξῆς: ἀναγνωριζόταν στὸν Δ. τὸ δικαίωμα νὰ ληστεύει, ἀλλὰ σύμφωνα μὲ ὁρισμένα μέτρα καί σταθμά. Νὰ σφραγίζει ὕστερα τὶς ἀποθῆκες, ποὺ εἶχαν ληστευτεῖ, γιὰ νὰ μὴ ληστευτοῦν ξανά. Ο Δ. ἔπρε-