ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΠΑΙΤΙΑΤΖΙΜΑΣ3Χ Ἢ ἀποτυχία τῶν πολιτικῶν καὶ ἡ ἀνάσα τοῦ Πνεύματος Στὴν πρότασι σχηματισμοῦ οἰκουμενικῆς κυβερνήσεως κοινῆς ἀποδοχῆς ἐκ «προσωπικοτήτων» μὴ-πολιτικῶν (πρᾶγμα τὸ ὁποῖο δὲν σημαίνει ἀναγκαστικῶς ἐξ ἀχρώμων, ἀόσμων «τεχνοκρατῶν») ἀντετάχθησαν ὡρισμένοι σφοδρῶς, φοβούμενοι ἐνδεχομένως περαιτέρω καταρράκωσι τοῦ κύρους τῶν ἐπαγγελματιῶν τῆς πολιτικῆς. Γιατὶ ὅμως ἐνοχλεῖ τόσο ἡ ἔστω ἔμμεσος παραδοχἡ ἐκ μέρους τῶν πολιτικῶν τῆς ἀποτυχίας; Γιὰ ποιούς, πῶς καὶ γιατὶ θεωρεῖται «ἐπικίνδυνος» ἡ προσωρινὴ πρόσκαιρος διακυβέρνησις τοῦ Τόπου ἀπὸ μὴ ἐπαγγελματίες τῆς πολιτικῆς; ̓ Εξ ἄλλου κακῶς, κάκιστα θεωρεῖται ὅτι ἡ παραδοχὴ τῆς ἀποτυχίας τοῦ πολιτικοῦ κόσμου σημαίνει «ἀνοικτὴ πρόσκλησι» στοὺς «σωτῆρες τῶν στρατώνων». Κατ ̓ ἀρχὰς ὁ ἑλλαδικὸς ̓ Ελληνισμὸς εὑρίσκεται σὲ κρίσιμη καμπὴ τῆς πορείας του, σὲ κρίσιμο σταυροδρόμι τῆς ὑπάρξεώς του! τουτέστιν σταυροδρόμι, οἱ ἐπιλογὲς καὶ ἡ ἀνάγνωσις τῶν ὁδοδεικτῶν τοῦ ὁποίου θὰ κρίνουν αὐτὴν ταύτην τὴν ὕπαρξίν του. 'ΗἩ παροῦσα πολιτικἠ-κοινωνικἡ κρίσις ἀποτελεῖ ἄκρως σημαντικὴ εὐκαιρία αὐτογνωσίας καὶ περισυλλογῆς. ̓Η δὲ παραδοχή, βαθειὰ συν-αἴσθησις τῆς ὑπαρκτικῆς-πολιτικῆς ἀποτυχίας-ἀστοχίας (ἁμαρτίας ἀρχαιοελληνιστὶ) εἶναι τὸ πρῶτο βῆμα γιὰ τὴν μετᾶ-νοια, τὴν ριζικὴ μεταστροφὴ τοῦ νοὸς καὶ τῆς συνόλου ὑπάρξεως. "Ας μοῦ ἐπιτραπῆ νὰ ἀπευθύνω στὴν «τάξι» τῶν πολιτικῶν, ἁλλὰ καὶ στὸν κάθε πολίτη, μία σειρὰ «ρητορικῶν» ἐρωτημάτων, μὲ τὴν ἐλπίδα ὅτι θὰ μᾶς τραντάξουν ἴσως, ἀφυπνίζοντάς μας ἀπὸ τὸν διαφαινόμενο-διαπιστωνόμενο ἐθνικὸ λήθαργο. | Πόσοι πολιτικοὶ ἀσκοῦν τὴν πολιτικήν, τὰ τῆς πόλεως, ὡς λειτούργημα; (Λειτουργία Ξ Λαοῦ τὸ ἔργον). Πόσοι τὴν ἀντιλαμβάνονται ὡς πλήρη αὐτο-παραιτήσεως, αὐταπαρνήσεως, ἀνιδιοτελείας, αὐτο-θυσίας τέχνη τῆς διακονίας, φροντίδος τῶν κοινῶν; Πόσοι ἀγωνίζονται εἰλικρινῶς καὶ μὲ πάθος γιὰ τὴν ̓Αλήθεια καὶ τὸ Γένος; Πόσοι πολιτικοὶ ἐν αὐτο-συνειδησία γνωρίζουν ὅτι ἡ πολιτικὴ συνδέεται μὲ τὴν ὀργανικὴ αὐτοδιευθυνομένη ὀντότητα τῆς πόλεως καὶ ἐπιχειροῦν ἐνεργῶς καὶ εὐφαντάστως νὰ τὴν ἐπανιδρύσουν, νὰ τὴν ἐπαναφέρουν, νὰ τὴν ἐπανασυστήσουν, στὴν προοπτικἡ βεβαίως τῶν συγχρόνων συνθηκῶν καὶ δυνατοτήτων; Πόσοι γνωρίζουν ὅτι ἡ γνήσια πολιτικὴ πρέπει νὰ ἀποσκοπῆ σὲ θεσμοὺς ἀμέσου [ ἀμεσολαβήτου, αὐθεντικῶς συμμετοχικῆς δημο-κρατίας; Πόσοι πολιτικοὶ ἔχουν ἀρνηθῆ ἐμπράκτως τὸν πολιτικαντισμό, τὸν κομματισμό, τὸν κομματαρχισμμό, τὸν φανατισμό, τὴν μισαλλοδοξία, τὴν λερναία ὕδρα / τὸ καρκίνωμα τοῦ λαϊκισμοῦ, τὴν μετριότητα, τοὺς διαδρόμους τῶν παρασκηνἰ- κ "Οκ. Α.Π. εἶναι οἰκονομολόγος.