ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΠΑΙΤΙΑΤΖΙΜΑΣ3Χ Ἢ ἀποτυχία τῶν πολιτικῶν καὶ ἡ ἀνάσα τοῦ Πνεύματος Στὴν πρότασι σχηματισμοῦ οἰκουμενικῆς κυβερνήσεως κοινῆς ἀποδοχῆς ἐκ «προσωπικοτήτων» μὴ-πολιτικῶν (πρᾶγμα τὸ ὁποῖο δὲν σηµαίνει ἀναγκαστικῶς ἐξ ἀχρώμων, ἀόσμων «τεχνοκρατῶν») ἀντετάχθησαν ὡρισμένοι σφοδρῶς, φοβού- µενοι ἐνδεχομένως περαιτέρω καταρράκωσι τοῦ κύρους τῶν ἐπαγγελματιῶν τῆς πολιτικῆς. Γιατὶ ὅμως ἐνοχλεῖ τόσο ἡ ἔστω ἔμμεσος παραδοχἡ ἐκ μέρους τῶν πολιτικῶν τῆς ἀποτυχίας; Γιὰ ποιούς, πῶς καὶ γιατὶ θεωρεῖται «ἐπικίνδυνος» ἡ προσωρινὴ πρόσκαιρος διακυβέρνησις τοῦ Τόπου ἀπὸ μὴ ἐπαγγελματίες τῆς πο- λιτικῆς; ᾿ Εξ ἄλλου κακῶς, κάκιστα θεωρεῖται ὅτι ἡ παραδοχὴ τῆς ἀποτυχίας τοῦ πολιτικοῦ κόσμου σημαίνει «ἀνοικτὴ πρόσκλησι» στοὺς «σωτῆρες τῶν στρατώ- νων». Κατ᾽ ἀρχὰς ὁ ἑλλαδικὸς ᾿ Ελληνισμὸς εὑρίσκεται σὲ κρίσιμη καμπὴ τῆς πο- ρείας του, σὲ κρίσιμο σταυροδρόμι τῆς ὑπάρξεώς του! τουτέστιν σταυροδρόμι, οἱ ἐπιλογὲς καὶ ἡ ἀνάγνωσις τῶν ὁδοδεικτῶν τοῦ ὁποίου θὰ κρίνουν αὐτὴν ταύτην τὴν ὕπαρξίν του. 'ΗἩ παροῦσα πολιτικἠ-κοινωνικἡ κρίσις ἀποτελεῖ ἄκρως σηµα- ντικὴ εὐκαιρία αὐτογνωσίας καὶ περισυλλογῆς. ᾿Η δὲ παραδοχή, βαθειὰ συν-αἴ- σθησις τῆς ὑπαρκτικῆς-πολιτικῆς ἀποτυχίας-ἀστοχίας (ἁμαρτίας ἀρχαιοελληνι- στὶ) εἶναι τὸ πρῶτο βῆμα γιὰ τὴν μετᾶ-νοια, τὴν ριζικὴ μεταστροφὴ τοῦ νοὸς καὶ τῆς συνόλου ὑπάρξεως. "Ας μοῦ ἐπιτραπῆ νὰ ἀπευθύνω στὴν «τάξι» τῶν πολιτι- κῶν, ἁλλὰ καὶ στὸν κάθε πολίτη, µία σειρὰ «ρητορικῶν» ἐρωτημάτων, μὲ τὴν ἐλ- πίδα ὅτι θὰ μᾶς τραντάξουν ἴσως, ἀφυπνίζοντάς µας ἀπὸ τὸν διαφαινόµενο-δια- πιστωνόµενο ἐθνικὸ λήθαργο. | Πόσοι πολιτικοὶ ἀσκοῦν τὴν πολιτικήν, τὰ τῆς πόλεως, ὡς λειτούργημα; (Λειτουργία Ξ Λαοῦ τὸ ἔργον). Πόσοι τὴν ἀντιλαμβάνονται ὡς πλήρη αὐτο-πα- ραιτήσεως, αὐταπαρνήσεως, ἀνιδιοτελείας, αὐτο-θυσίας τέχνη τῆς διακονίας, φροντίδος τῶν κοινῶν; Πόσοι ἀγωνίζονται εἰλικρινῶς καὶ μὲ πάθος γιὰ τὴν ᾿Α- λήθεια καὶ τὸ Γένος; Πόσοι πολιτικοὶ ἐν αὐτο-συνειδησία γνωρίζουν ὅτι ἡ πολιτικὴ συνδέεται μὲ τὴν ὀργανικὴ αὐτοδιευθυνομένη ὀντότητα τῆς πόλεως καὶ ἐπιχειροῦν ἐνεργῶς καὶ εὐφαντάστως νὰ τὴν ἐπανιδρύσουν, νὰ τὴν ἐπαναφέρουν, νὰ τὴν ἐπανασυστή- σουν, στὴν προοπτικἡ βεβαίως τῶν συγχρόνων συνθηκῶν καὶ δυνατοτήτων; Πό- σοι γνωρίζουν ὅτι ἡ γνήσια πολιτικὴ πρέπει νὰ ἀποσκοπῆ σὲ θεσμοὺς ἀμέσου [ ἀ- µεσολαβήτου, αὐθεντικῶς συμμετοχικῆς δηµο-κρατίας; Πόσοι πολιτικοὶ ἔχουν ἀρνηθῆ ἐμπράκτως τὸν πολιτικαντισµό, τὸν κομματι- σµό, τὸν κομματαρχισμµό, τὸν φανατισμό, τὴν µισαλλοδοξία, τὴν λερναία ὕδρα / τὸ καρκίνωμα τοῦ λαϊκισμοῦ, τὴν μετριότητα, τοὺς διαδρόμους τῶν παρασκηνἰ- κ "Οκ. Α.Π. εἶναι οἰκονομολόγος.