Ἑλληνικότητα, ̓Ελληνισμὸς καὶ ̓Ελληνικὴ Γλῶσσα ̓Ελληνικότητα εἶναι μιὰ ἰδιάζουσα ἀντίληψη γιὰ τὴ ζωὴ καὶ τὸν κόσμο, πού γεννήθηκε καὶ διαμορφώθηκε στὸν ἑλληνικὸ γῶρο καὶ συνοψίζεται στὴν ἐλεύθερη, χωρὶς περιορισμοὺς καὶ σκοποθεσία, θεώρηση τῆς φυσικῆς καὶ κοινωνικῆς πραγματικότητας κατά τρόπο ροϊκό, μὴ στατικό, δηλαδὴ μὲ μιὰ μέθοδο ἐναρμονισμένη πρὸς τοὺς νόμους τῆς ἀέναης ροῆς τοῦ Σύμπαντος. Μιὰ τέτοια θεώρηση, μοναδικὴ στὴν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητας, ἀκριβῶς ὑπῆρξε ἡ αἰτία ποὺ ἔδωσε, ὅπως ἦταν ἑπόμενο, τοὺς πρακτικοὺς καρποὺς ποὺ ἔθρεψαν ὁλόκληρο τὸν σύγχρονο Παγκόσμιο Πολιτισμὀ, παρὰ τὶς διαστρεβλώσεις ποὺ ὑφίστανται ἕως σήμερα οἱ διάφορες μορφὲς τῆς Ελληνικότητας λόγω τῆς βαρβαρότητας τῶν κατὰ καιροὺς ἀποδεκτῶν της (γλῶσσα, γραφή, πολιτικὰ συστήματα, ἐπιστήμη, φιλοσοφία, Λόγος γενικά, ἀκόμη καὶ εἰδικώτερες πολιτισμικὲς μορφές, ὅπως τὸ Θέατρο, ὁ ̓Αθλητισμός κ.π.ἄ. --- διότι ἀκριβῶς ὅλα αὐτὰ ἀποτελοῦν ᾱποκλειστικῶς γεννήματα καὶ στοιχεῖα τῆς "Ελληνικότητας). Καί, ἐπειδὴ ὑπάρχει ἡ πολὺ συγκεκριμένη αἰτία τῆς Οἰκουμενικῆς “Ελληνικῆς Δημιουργίας, δηλ. ἡ ἐλεύθερη καὶ ἄ-σκοπη ᾱντίληψη τῆς πραγματικότητας, δὲν ὑπάρχει « ̓ Ελληνικὸ Θαῦμα», ὅπως λένε οἱ ἐξουσιαστές. ̓Αναιτιώδη «θαύματα» ὑπάρχουν μόνο στὴν ἐξουσιαστικὴ σκέψη. “Ελληνισμὸς εἶναι ἕνα ἱστορικὀ φαινόμενο, ποὺ ἐμφανίζεται στὸ χῶρο ποὺ κατοικοῦμε, μὲ τὶς γνωστὲς ἐκφράσεις του: Κράτος (ἂν ὑπάρχη καὶ ὁσάκις ὑπάρχει), Ἔθνος, «Λαός», ἄνθρωποι, ἤθη καὶ λοιπά ἱστορικὰ «μεγέθη», θρησκεῖες (διαφορετικὲς κατά καιροὺς) καὶ ὅ,τι ἄλλο χαρακτηρίζει ὅλα τὰ ἄλλα παρόμοια «ἱστορικὰ φαινόμενα» (γερμανισμός, τουρκισμός, ἀγγλοσαξωνισμός, ἰουδαϊσμός, σλαβισμὸς κ.λ.π.). [ ̓ξδῶ πρέπει ἐντονώτατα νὰ ὑπογραμμισθῆ, ὅτι ἡ ̓λληνικὴ Γλῶσσα εἶναι στοιχεῖο τῆς ̓Ελληνικότητας -- ἄνεξάρτητα ἂν συνυπάρχη μὲ τὸ ἱστορικό φαινόμενο τοῦ ̓Ελληνισμοῦ. Διότι ἀκριβῶς ἡ ̓Ελληνικὴ Γλῶσσα (μὲ τὴν ἀπίστευτη τελειότητά της, ὅπως γνωρίζουν οἱ ἀναγνῶστες τοῦ «Δ», εἶναι ο Λόγος, δηλαδή, πιστὸ καὶ ἀκριβὲς ἀντικατόπτρισμα στὴν ἀνθρώπινη διανόηση τῆς ἐλεύθερης καὶ ἄ-σκοπης θεωρήσεως τῆς πραγματικότητας, ἤτοι ἡ ̓Ελληνικὴ Γλῶσσα, εἶναι ἡ ἴδια ἡ "Ελληνικότητα]. Ὅλα τὰ στοιχεῖα ποὺ δέν προσιδιάζουν ᾱποκλειστικὰ στὴν «Ελλάδα». ἀλλὰ εἶναι κοινὰ σ ̓ ὅλα τὰ «ἱστορικὰ φαινόμενα» (π.χ. πόλεμοι, δόγματα, ἐξουσιασμός, κρατισμός, ἐκτροπή, σκοποθεσία καὶ «ὠφελιμοθηρία», μὲ μιὰ λέξη τὸ πάσης μορφῆς παράλογο, δὲν εἷναι ἐξ ὁρισμοῦ γνωρίσματα τῆς ̓Ελληνικότητας, ἀλλὰ ἄλλων, καί τοῦ ̓Ελληνισμοῦ). Ἔκανα προηγουμένως μνεία τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας ὡς στοιχείου ὄχι τοῦ ̓Ελληνισμοῦ ̓Ελληνικότητας. Η ἀλλὰ τῆς -