Ἑλληνικότητα, ᾿Ελληνισμὸς καὶ ᾿Ελληνικὴ Γλῶσσα ᾿Ελληνικότητα εἶναι μιὰ ἰδιά- ζουσα ἀντίληψη γιὰ τὴ ζωὴ καὶ τὸν κόσµο, πού γεννήθηκε καὶ διαμορφώθηκε στὸν ἑλληνικὸ γῶρο καὶ συνοψίζεται στὴν ἐλεύ- θερη, χωρὶς περιορισμοὺς καὶ σκοποθεσία, θεώρηση τῆς φυσι- κῆς καὶ κοινωνικῆς πραγµατικό- τητας κατά τρόπο ροϊκό, μὴ στα- τικό, δηλαδὴ μὲ μιὰ μέθοδο ἐναρ- µονισµένη πρὸς τοὺς νόμους τῆς ἀέναης ροῆς τοῦ Σύμπαντος. Μιὰ τέτοια θεώρηση, μοναδικὴ στὴν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητας, ἀκρι- βῶς ὑπῆρξε ἡ αἰτία ποὺ ἔδωσε, ὅ- πως ἦταν ἑπόμενο, τοὺς πρακτι- κοὺς καρποὺς ποὺ ἔθρεψαν ὁλό- κληρο τὸν σύγχρονο Παγκόσμιο Πολιτισμὀ, παρὰ τὶς διαστρεβλώ- σεις ποὺ ὑφίστανται ἕως σήµερα οἱ διάφορες μορφὲς τῆς Ελληνι- κότητας λόγω τῆς βαρβαρότητας τῶν κατὰ καιροὺς ἀποδεκτῶν της (γλῶσσα, γραφή, πολιτικὰ συστή- ματα, ἐπιστήμη, φιλοσοφία, Λό- γος γενικά, ἀκόμη καὶ εἰδικώτερες πολιτισμικὲς μορφές, ὅπως τὸ Θέ- ατρο, ὁ ᾿Αθλητισμός κ.π.ἄ. --- διό- τι ἀκριβῶς ὅλα αὐτὰ ἀποτελοῦν ᾱ- ποκλειστικῶς γεννήματα καὶ στοιχεῖα τῆς "Ελληνικότητας). Καί, ἐπειδὴ ὑπάρχει ἡ πολὺ συ- γκεκριμένη αἰτία τῆς Οἰκουμενι- κῆς “Ελληνικῆς Δημιουργίας, δηλ. ἡ ἐλεύθερη καὶ ἄ-σκοπη ᾱ- ντίληψη τῆς πραγματικότητας, δὲν ὑπάρχει «᾿ Ελληνικὸ Θαῦμα», ὅπως λένε οἱ ἐξουσιαστές. ᾿Αναι- τιώδη «θαύματα» ὑπάρχουν μόνο στὴν ἐξουσιαστικὴ σκέψη. “Ελληνισμὸς εἶναι ἕνα ἱστορι- κὀ φαινόμενο, ποὺ ἐμφανίζεται στὸ χῶρο ποὺ κατοικοῦμε, μὲ τὶς γνωστὲς ἐκφράσεις του: Κράτος (ἂν ὑπάρχη καὶ ὁσάκις ὑπάρχει), Ἔθνος, «Λαός», ἄνθρωποι, ἤθη καὶ λοιπά ἱστορικὰ «μεγέθη», θρησκεῖες (διαφορετικὲς κατά καιροὺς) καὶ ὅ,τι ἄλλο χαρακτη- ρίζει ὅλα τὰ ἄλλα παρόμοια «ἱ- στορικὰ φαινόμενα» (γερμανι- σμός, τουρκισμός, ἀγγλοσαξωνι- σμός, ἰουδαϊσμός, σλαβισμὸς κ.λ.π.). [᾿ξδῶ πρέπει ἐντονώτατα νὰ ὑπογραμμισθῆ, ὅτι ἡ ᾿λληνι- κὴ Γλῶσσα εἶναι στοιχεῖο τῆς ᾿Ελληνικότητας -- ἄνεξάρτητα ἂν συνυπάρχη μὲ τὸ ἱστορικό φαινόμενο τοῦ ᾿Ελληνισμοῦ. Διό- τι ἀκριβῶς ἡ ᾿Ελληνικὴ Γλῶσσα (μὲ τὴν ἀπίστευτη τελειότητά της, ὅπως γνωρίζουν οἱ ἀναγνῶστες τοῦ «Δ», εἶναι ο Λόγος, δηλαδή, πιστὸ καὶ ἀκριβὲς ἀντικατόπτρι- σµα στὴν ἀνθρώπινη διανόηση τῆς ἐλεύθερης καὶ ἄ-σκοπης θεω- ρήσεως τῆς πραγματικότητας, ἤ- τοι ἡ ᾿Ελληνικὴ Γλῶσσα, εἶναι ἡ ἴδια ἡ "Ελληνικότητα]. Ὅλα τὰ στοιχεῖα ποὺ δέν προσιδιάζουν ᾱ- ποκλειστικὰ στὴν «Ελλάδα». ἀλλὰ εἶναι κοινὰ σ᾽ ὅλα τὰ «ἱ- στορικὰ φαινόμενα» (π.χ. πόλε- μοι, δόγματα, ἐξουσιασμός, κρα- τισμός, ἐκτροπή, σκοποθεσία καὶ «ὠφελιμοθηρία», μὲ μιὰ λέξη τὸ πάσης μορφῆς παράλογο, δὲν εἷ- ναι ἐξ ὁρισμοῦ γνωρίσματα τῆς ᾿Ελληνικότητας, ἀλλὰ ἄλλων, καί τοῦ ᾿Ελληνισμοῦ). Ἔκανα προηγουμένως μνεία τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας ὡς στοιχείου ὄχι τοῦ ᾿Ελληνισμοῦ ἀλλὰ τῆς ᾿Ελληνικότητας. Η -