ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΠΗΤΤΣΕΔΑΣ Κραυγἡ ἀπὸ τὴ Μεγάλη "Ελλάδα Πῶς μιά «ἐθνικῶς ἀναίσθητη» ̓ Αθήνα ἀφήνει νὰ χαθῆ στὴ Ν. Ιταλία ἡ γλῶσσα ἑνὸς πανάρχαιου "Ελληνισμοῦ [Τό περιεχόμενο τοῦ κειμένου ποὺ ἀκολουθεῖ ἔχει συνταράξει τὸν «Δαυλό». Ὃ συντάκτης του δὲν εἶναι συνεργάτης μας, δὲν δημοσιογραφεῖ καὶ δὲν ἔχει ἴσως δημοσιεύσει ποτὲ τίποτε, ̓Ηλθε στὰ Γραφεῖα μας, ἄγνωστος, ἀπὸ τὴν ἱερὴ γῆ τῆς Μεγάλης "Ελλάδος, ὅπου ὁλομόναχος, χωρὶς κανένα συμφέρον, περιφρονημένος ἀπὸ τὸ Ρωμέικο Κρατίδιο, χωρὶς νὰ εἶναι δάσκαλος ἢ καθηγητής, ᾱγωνίζεται ἐπὶ χρόνια γιὰ νὰ βοηθήση τοὺς χιλιάδες Ἕλληνες, ποὺ μιλοῦν ἐκεῖ τὴν Ελληνική Γλῶσσα ἐδῶ καὶ χιλιετίες, γιά νά τή διασώσουν ζωντανή, καθὼς οἱ ἴδιοι μὲ συγκινητικὲς προσπάθειες, ὅπως θὰ δῆτε, ἀγωνίζονται νὰ τὸ πετύχουν. Τὰ περιστατικὰ καὶ τὰ ντοκουμένα, ποὺ παραθέτει ὁ ἐθναπόστολος αὐτὸς τῆς σύγχρονης Ελληνικῆς Συνειδήσεως, δὲν ἀφήνουν καμμιὰ ἀμφιβολία γιὰ Ἄλλο ἕνα ξερρίζωμα «Αὐτή, ἀμυδρῶς. εἶναι ἡ τωρινὴ Σας ́ Ελλάς. Καὶ θὰ ἧτο ἀνεξήγητον θαῦμα, πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρχῃ τὸ τερατῶδες αὐτὸ κατασκεύασμα, ἐὰν δὲν τό ἑστήριζεν ἡ ̓Ιερὰ Συμμαχία τῶν Μεγάλων Κροκοδείλων, ἡ ὑποκύψασα εἰς τὴν ἠθικὴν πίεσιν τῶν λαῶν καὶ ἆναγκασθεῖσχ νὰ κυρώση τὴν ἐλευθερίαν καὶ δημιουργήση Ἔθνος ἀνεξάρτητον - ἀλλὰ φαινομενικῶς, ἀλλὰ δέσασα τοὺς πάντας καὶ τὰ πάντα χειροπόδαρα ἀνέκαθεν, ἀλλ ̓ ἐξωθοῦσα αὐτὸ εἰς ὅλους τοὺς κρημνούς καὶ ἀτιμασμοὺς . ἐὰν δὲν εἶχε συμφεβῤον μέγιστον νὰ τό διατηρῆ, ὅπως ἦτο τὸν αἰῶνα αὐτόν, ὅπως εἶναι τώρα καὶ χειρότερον ἀκόμη, διὰ νὰ κατακομματιάζῃ καὶ διαρπάζῃ αὐτὴ τὸν ̓Ελληνισμὸν ἀνέτω, δημιουργοῦσα καὶ ἐξωθοῦσα βλάχους καὶ θουλγάρους, λαοὺς βλάκας, λυσσῶντας καθ ἡμῶν, τῶν φυσικῶν των εὐεργετῶν καὶ προστατῶν, φουσκώνοντας σὰν ̓ Ινδιάνους καὶ σὰν ̓Ινδιάνους βλάκας, ἀδυνατούντας νὰ ἐννοήσουν ὅτι παχύνονται μάταια τρώγοντες ἡμᾶς, διὰ νὰ χρησιμεύσουν μίαν ἡμέραν διὰ τὴν πασχαλινὴν βότκα τοῦ μουζίκου καὶ τὰ Χριστούγεννα τοῦ Φράγκου. Καὶ ἀκόμη θὰ ήτο θαῦμα, πῶς ὑφίσταται τοιοῦτον κατασκεύασμα, ἐὰν δὲν τὸ ἐκράτει, κυριώτερον ἀκόμη, ἡ κολοσειαία δύναμις τοῦ ἑλληνισμοῦ, ἡ πραγματική αὐτὴ Δύναμις καὶ τὸ Γόητρον τῆς ̓Αρχαίας μας ́ Ελλάδος, Γόητρον ἰσχυρότερον τοῦ γοήτρου τῶν θεῶν, δύο δυνάμεις τρισθέγιστοι, ἀνυπολόγιστοι, τὰς ὁποίας ἀνηθίκως καὶ χυδαιότατα ἐκμεταλλεύεται ἡ τωρινή, χωρὶς κἂν νὰ τὰς ἐννοῆ καὶ αἱ ὁποῖαι κρατοῦν ἀβύθιστον τὸ ληστρικὸν αὐτό ΦΡΕΝΟΚΟΜΕΙΟΝ». (Περικλῆς Γιαννόπουλος, «Νέον Πνεῦμα», [3) Αλλο ἕνα κομμάτι ̓Ελληνισμοῦ ξερριζώνεται: “Ὁ ̓Ελληνισμὸς τοῦ Καυκάσου, δηλαδή, ὅ,τι εἶχε ἀπομείνει ὡς τὶς μέρες μας χωρὶς νὰ ἐκρωσισθεῖ, ἀπὸ τὸν Μεγάλο ̓Ελληνισμό τῆς πάλαι ποτὲ Τσαρικῆς Ρωσσίας καὶ νῦν Σοβιετικῆς ̓Ενώσεως. ἀκολουθώντας τὴ μοίρα τοῦ εὐρύτερου ̓Ελληνισμοῦ, ποὺ ἐδῶ καὶ δύο αἰῶνες συρρικνώνεται συνεχῶς. --