ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΠΗΤΤΣΕΔΑΣ Κραυγἡ ἀπὸ τὴ Μεγάλη "Ελλάδα Πῶς μιά «ἐθνικῶς ἀναίσθητη» ᾿ Αθήνα ἀφήνει νὰ χαθῆ στὴ Ν. Ιταλία ἡ γλῶσσα ἑνὸς πανάρχαιου "Ελληνισμοῦ [Τό περιεχόµενο τοῦ κειµένου ποὺ ἀκολουθεῖ ἔχει συνταράξει τὸν «Δαυλό». Ὃ συντάκτης του δὲν εἶναι συνεργάτης µας, δὲν δημοσιογραφεῖ καὶ δὲν ἔχει ἴ- σως δημοσιεύσει ποτὲ τίποτε, ᾿Ηλθε στὰ Γραφεῖα µας, ἄγνωστος, ἀπὸ τὴν ἱερὴ γῆ τῆς Μεγάλης "Ελλάδος, ὅπου ὁλομόναχος, χωρὶς κανένα συμφέρον, περι- φρονημένος ἀπὸ τὸ Ρωμέικο Κρατίδιο, χωρὶς νὰ εἶναι δάσκαλος ἢ καθηγητής, ᾱ- γωνίζεται ἐπὶ χρόνια γιὰ νὰ βοηθήση τοὺς χιλιάδες Ἕλληνες, ποὺ μιλοῦν ἐκεῖ τὴν Ελληνική Γλῶσσα ἐδῶ καὶ χιλιετίες, γιά νά τή διασώσουν ζωντανή, καθὼς οἱ ἴδιοι μὲ συγκινητικὲς προσπάθειες, ὅπως θὰ δῆτε, ἀγωνίζονται νὰ τὸ πετύ- χουν. Τὰ περιστατικὰ καὶ τὰ ντοκουµένα, ποὺ παραθέτει ὁ ἐθναπόστολος αὐτὸς τῆς σύγχρονης Ελληνικῆς Συνειδήσεως, δὲν ἀφήνουν καμμιὰ ἀμφιβολία γιὰ Ἄλλο ἕνα ξερρίζωµα «Αὐτή, ἀμυδρῶς. εἶναι ἡ τωρινὴ Σας ΄ Ελλάς. Καὶ θὰ ἧτο ἀνεξήγητον θαῦμα, πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρχῃ τὸ τερατῶδες αὐτὸ κατασκεύασμα, ἐὰν δὲν τό ἑστήριζεν ἡ ᾿Ιερὰ Συµ- µαχία τῶν Μεγάλων Κροκοδείλων, ἡ ὑποκύψασα εἰς τὴν ἠθικὴν πίεσιν τῶν λαῶν καὶ ἆνα- γκασθεῖσχ νὰ κυρώση τὴν ἐλευθερίαν καὶ δηµιουργήση Ἔθνος ἀνεξάρτητον - ἀλλὰ φαι- νομενικῶς, ἀλλὰ δέσασα τοὺς πάντας καὶ τὰ πάντα χειροπόδαρα ἀνέκαθεν, ἀλλ᾽ ἐξωθοῦσα αὐτὸ εἰς ὅλους τοὺς κρημνούς καὶ ἀτιμασμοὺς . ἐὰν δὲν εἶχε συμφεβῤον μέγιστον νὰ τό διατηρῆ, ὅπως ἦτο τὸν αἰῶνα αὐτόν, ὅπως εἶναι τώρα καὶ χειρότερον ἀκόμη, διὰ νὰ κατα- κομματιάζῃ καὶ διαρπάζῃ αὐτὴ τὸν ᾿Ελληνισμὸν ἀνέτω, δημιουργοῦσα καὶ ἐξωθοῦσα βλά- χους καὶ θουλγάρους, λαοὺς βλάκας, λυσσῶντας καθ ἡμῶν, τῶν φυσικῶν των εὐεργετῶν καὶ προστατῶν, φουσκώνοντας σὰν ᾿ Ινδιάνους καὶ σὰν ᾿Ινδιάνους βλάκας, ἀδυνατούντας νὰ ἐννοήσουν ὅτι παχύνονται μάταια τρώγοντες ἡμᾶς, διὰ νὰ χρησιµεύσουν μίαν ἡμέραν διὰ τὴν πασχαλινὴν βότκα τοῦ µουζίκου καὶ τὰ Χριστούγεννα τοῦ Φράγκου. Καὶ ἀκόμη θὰ ήτο θαῦμα, πῶς ὑφίσταται τοιοῦτον κατασκεύασμα, ἐὰν δὲν τὸ ἐκράτει, κυριώτερον ἀκόμη, ἡ κολοσειαία δύναμις τοῦ ἑλληνισμοῦ, ἡ πραγματική αὐτὴ Δύναμις καὶ τὸ Γόητρον τῆς ᾿Αρχαίας µας ΄ Ελλάδος, Γόητρον ἰσχυρότερον τοῦ γοήτρου τῶν θεῶν, δύο δυνάμεις τρι- σθέγιστοι, ἀνυπολόγιστοι, τὰς ὁποίας ἀνηθίκως καὶ χυδαιότατα ἐκμεταλλεύεται ἡ τωρινή, χωρὶς κἂν νὰ τὰς ἐννοῆ καὶ αἱ ὁποῖαι κρατοῦν ἀβύθιστον τὸ ληστρικὸν αὐτό ΦΡΕΝΟΚΟ- ΜΕΙΟΝ». (Περικλῆς Γιαννόπουλος, «Νέον Πνεῦμα», [3) Αλλο ἕνα κομμάτι ᾿Ελληνισμοῦ ξερριζώνεται: “Ὁ ᾿Ελληνισμὸς τοῦ Καυκά- σου, δηλαδή, ὅ,τι εἶχε ἀπομείνει ὡς τὶς μέρες µας χωρὶς νὰ ἐκρωσισθεῖ, ἀπὸ τὸν Μεγάλο ᾿Ελληνισμό τῆς πάλαι ποτὲ Τσαρικῆς Ρωσσίας καὶ νῦν Σοβιετικῆς ᾿Ενώ- σεως. ἀκολουθώντας τὴ μοίρα τοῦ εὐρύτερου ᾿Ελληνισμοῦ, ποὺ ἐδῶ καὶ δύο αἰῶνες συρρικνώνεται συνεχῶς. --