τοῦ ̓Αριστοφάνη Καρφιᾶ ΜΕΤΑΞΥ ΣΟΒΑΡΟΥ ΚΑΙ ΑΣΤΕΙΟΥ Μ: μεγάλην ἀνυπομονησίαν, ἅμα τε καὶ ἀνυπόκριτον χαράν, ἀναμένω, κατ ̓ ἔτος τὴν ὀ8ην ̓Οκτωβρίου, προκειμένου, ὡς καλὸς πολίτης τῆς εὐάνδρου ταύτης χώρας, νὰ ἐξαρθῶ πατριωτικῶς, πληροφορούμενος ἀπὸ τὰ μέσα μαζικῆς ἐνημερώσεως τὰς θριαμβευτικὰς νίκας τῶν "Ελλήνων εἰς τὸν Μαραθῶνα, τὴν Σαλαμῖνα, τὰς Θερμοπύλας καὶ ἀλλαχοῦ. ̓Εφέτος, παρακολουθῶν τὰς ραδιοφωνικὰς ἐκπομπάς, ἡ πατριωτική μου ἔξαρσις ὑπῆρξε πολλαπλασία, εὐθέως ἀνάλογος τοῦ ἀριθμοῦ τῶν ἀναφορῶν τῶν ἱστορικῶν ἐκείνων πεδίων, ὅπου οἱ μακάριοι πρόγονοί μου ἔγραψαν χρυσᾶς τῆς δόξης σελίδας, κατανικήσαντες τοὺς χρυσοφόρους Μήδους. ̓Αρκεῖ νὰ εἴπω, ὅτι 4 φορὰς ἐμνημονεύθη ὁ Μαραθὼν καὶ ἡ Σαλαμὶς, 1 αἱ Θερμοπύλαι, 86 ἡ Σοφία Βέμπο, 2 αἱ Πλαταιαί, ἡ Μυκάλη καὶ τὸ ̓Αρτεμίσιον, 65 ὁ ΕΛΑΣ, διὰ νὰ ἀντιληφθῆτε τὸ ὕψος τῆς πατριωτικῆς μου ἐξάρσεως. 'Ο Γρανικός, ἡ ̓Ισσός, τά Γαυγάμηλα καὶ αἱ λοιπαὶ τοποθεσίαι ὅπου ἐνίκισεν ὁ Μακεδὼν ̓Αλέξανδρος, ἀντιθέτως, δὲν ἀνεφέρθησαν ἐφέτος, ὀρθότατα, φρονῶ. Διότι, ὡς ἀπέδειξεν προσφάτως ὁ ἀδέκαστος ἱστορικός κάλαμος τοῦ ἀντιδημάρχου Θεσσαλονίκης, ὁ ἐν λόγω κύριος δὲν ἧτο παρὰ εἷς ἀδίστακτος ἰμπεριαλιστής. Αἱ ἐκστρατεῖαι του μοναδικὸν σκοπὸν εἶχον τὴν ἐπέκτασιν τῶν μακεδονικῶν πολυεὈνικῶν καὶ τὴν προώθησιν τῶν πωλήσεων τῶν φονικῶν ὅπλων τῶν μακεδονικῶν μονοπωλίων (δοράτων, ἀσπίδων καὶ κυρίως - σαρισσῶν νέου τύπου) εἰς τοὺς Βακτριανούς, Σογδιανοὺς καὶ λοιποὺς φιλειρηνικοὺς λαοὺς τοῦ Τρίτου Κόσμου, καὶ ἀσφαλῶς τὴν ἐγκατάστασιν τῶν διαβοήτων «Βάσεων τοῦ Θανάτου», πέριξ τοῦ Περσικοῦ Κόλπου πρὸς ἔλεγχον τῶν πετρελαίων, καὶ μάλιστα χωρὶς κἂν νὰ παρασχεθή χρονοδιάγραμμα ἀπομακρύνσεως τῶν ἤ ἔστω ἐτήσιον μίσθωμα. Αἱ κραυγαὶ τῶν λαῶν τῶν ̓Αρβήλων, τῆς Περσεπόλεως, τῶν ̓Εκβατάνων καὶ λοιπῶν πόλεων «Ἔξω αἱ βάσεις τοῦ θανάτου», «Δὲν σὲ θέλει ὁ λαός, πάρε τὴ Ρωξάνη σου καί μπρὸς», ἠχοῦν ἀκόμα εἰς τὰ ὦτα ὅσων μὲ ἐμβρίθειαν ἐγκύπτουν εἰς τὰς λησμονηθεῖσας ὑπὸ τῆς ἀντιδραστικῆς προπαγάνδας σελίδας τῆς ἱστορίας. Αὐτὸς ἦτο ὁ ̓Αλέξανδρος, κύριοι! Καὶ ἀπορῶ, πῶς ἡ ἀνθρωπότης ἐγκωμαστικῶς ἀκόμη ἀναφέρεται εἰς τὸν ̓ Αριστοτέλη, τὸν κύριον ὑπεύθυνον διὰ τὴν ἰμπεριαλιστικὴν τοῦ ̓Αλεξάνδρου παιδείαν. ̓Εὰν συντόμως δὲν ἀνευρεθῆ ἕνας θαρραλέος ἀντιδήμαρχος διὰ νὰ «ξεμπροστιάση» τὸν ὕπουλον Σταγειρίτην, θὰ ἐξαναγκασθῶ νὰ γράψω μίαν μονογραφίαν διὰ νὰ τὸν περιποιηθῶ καταλλήλως. Η ἀλήθεια πρέπει κάποτε νὰ λάμπη! ἡ ̓Αλλ ̓ ἐπανέρχομαι εἰς τὴν 28ην ̓Οκτωβρίου. ̓Εφέτος, δὲν ἐμνημονεύθησαν ἐπίσης ὁ ̓Ιωάννης Μεταξᾶς, ὁ Βασιλεὺς Γεώργιος, ὁ Παπάγος, ὁ Δαβάκης καὶ ὁ λοιπὸς ἑσμὸς τῶν προσώπων, ποὺ ἔσυνηδίζετο νὰ ἀναφέρεται τὴν ἡμέραν ταύτην, εἰς τὸ παρελθὸν. Πολὺ ὀρθῶς, βεβαίως, καὶ πάλιν. Διότι, ὡς ἀπέδειξεν ἡ ἱστορικὴ σκαπάνη τοῦ Σλῆμαν, οὐδεὶς ἐξ αὐτῶν ἔλαβεν μέρος εἴς τινα κατὰ τοῦ ἐχθροῦ μάχην. Διὰ νὰ μὴ εἴπω, ὅτι οὔτε ὁ ̓Ηρόδοτος, οὔτε ὁ Θουκυδίδης ἤ ἄλλος τις ἱστορικὸς ἀναφέρει τι περὶ αὐτῶν, ἀλλ ̓ οὐδὲ ὁ Σιμωνίδης εἰς τὰ ἐπιγράμματά του τοὺς μνημονεύει. Πλὴν τούτου, νεώτεραι ἀνασκαφαὶ ἀπέδειξαν, ὅτι ὁ Μεταξᾶς ὑπῆρξεν δικτάτωρ, χρησιμοποιήσας μάλιστα τὸν πάγον καὶ τὸ ρητινέλαιον κατὰ