τοῦ ᾿Αριστοφάνη Καρφιᾶ ΜΕΤΑΞΥ ΣΟΒΑΡΟΥ ΚΑΙ ΑΣΤΕΙΟΥ Μ: μεγάλην ἀνυπομονησίαν, ἅμα τε καὶ ἀνυπόκριτον χαράν, ἀναμένω, κατ᾽ ἔτος τὴν ὀ8ην ᾿Οκτωβρίου, προκει- μένου, ὡς καλὸς πολίτης τῆς εὐάνδρου ταύτης χώρας, νὰ ἐξαρϑῶ πατριωτικῶς, πληροφορούμενος ἀπὸ τὰ μέσα μαζικῆς ἐνημερώσεως τὰς ϑριαμβευτικὰς νίκας τῶν "Ελλήνων εἰς τὸν Μαραϑῶνα, τὴν Σαλαμῖνα, τὰς Θερμοπύλας καὶ ἀλλαχοῦ. ᾿Εφέτος, παρακολουϑῶν τὰς ραδιοφω- νικὰς ἐκπομπάς, ἡ πατριωτική μου ἔξαρ- σις ὑπῆρξε πολλαπλασία, εὐθέως ἀνάλο- γος τοῦ ἀριϑμοῦ τῶν ἀναφορῶν τῶν ἱστορικῶν ἐκείνων πεδίων, ὅπου οἱ μακά- ριοι πρόγονοί µου ἔγραψαν χρυσᾶς τῆς δόξης σελίδας, κατανικήσαντες τοὺς χρυ- σοφόρους Μήδους. ᾿Αρκεῖ νὰ εἴπω, ὅτι 4 φορὰς ἐμνημονεύϑη ὁ Μαραϑὼν καὶ ἡ Σαλαμὶς, 1 αἱ Θερμοπύλαι, 86 ἡ Σοφία Βέμπο, 2 αἱ Πλαταιαί, ἡ Μυκάλη καὶ τὸ ᾿Αρτεμίσιον, 65 ὁ ΕΛΑΣ, διὰ νὰ ἀντιλη- φϑῆτε τὸ ὕψος τῆς πατριωτικῆς µου ἐξάρσεως. 'Ο Γρανικός, ἡ ᾿Ισσός, τά Γαυγάμηλα καὶ αἱ λοιπαὶ τοποϑεσίαι ὅπου ἐνίκισεν ὁ Μακεδὼν ᾿Αλέξανδρος, ἀντιϑέτως, δὲν ἀνεφέρϑησαν ἐφέτος, ὀρϑότατα, φρονῶ. Διότι, ὡς ἀπέδειξεν προσφάτως ὁ ἀδέκα- στος ἱστορικός κάλαμος τοῦ ἀντιδημάρ- χου Θεσσαλονίκης, ὁ ἐν λόγω κύριος δὲν ἧτο παρὰ εἷς ἀδίστακτος ἰμπεριαλιστής. Αἱ ἐκστρατεῖαι του μοναδικὸν σκοπὸν εἶχον τὴν ἐπέκτασιν τῶν μακεδονικῶν πολυε- Ὀνικῶν καὶ τὴν προώϑησιν τῶν πωλήσεων τῶν φονικῶν ὅπλων τῶν μακεδονικῶν μονοπωλίων (δοράτων, ἀσπίδων καὶ - κυρίως - σαρισσῶν νέου τύπου) εἰς τοὺς Βακτριανούς, Σογδιανοὺς καὶ λοιποὺς φιλειρηνικοὺς λαοὺς τοῦ Τρίτου Κόσμου, καὶ ἀσφαλῶς τὴν ἐγκατάστασιν τῶν διαβο- ήτων «Βάσεων τοῦ Θανάτου», πέριξ τοῦ Περσικοῦ Κόλπου πρὸς ἔλεγχον τῶν πε- τρελαίων, καὶ μάλιστα χωρὶς κἂν νὰ παρα- σχεϑή χρονοδιάγραμμα ἀπομακρύνσεως τῶν ἤ ἔστω ἐτήσιον μίσϑωμα. Αἱ κραυγαὶ τῶν λαῶν τῶν ᾿Αρβήλων, τῆς Περσεπόλε- ως, τῶν ᾿Εκβατάνων καὶ λοιπῶν πόλεων «Ἔξω αἱ βάσεις τοῦ θανάτου», «Δὲν σὲ θέλει ὁ λαός, πάρε τὴ Ρωξάνη σου καί μπρὸς», ἠχοῦν ἀκόμα εἰς τὰ ὦτα ὅσων μὲ ἐμβρίϑειαν ἐγκύπτουν εἰς τὰς λησμο- νηϑεῖσας ὑπὸ τῆς ἀντιδραστικῆς προπα- γάνδας σελίδας τῆς ἱστορίας. Αὐτὸς ἦτο ὁ ᾿Αλέξανδρος, κύριοι! Καὶ ἀπορῶ, πῶς ἡ ἀνθρωπότης ἐγκωμαστικῶς ἀκόμη ἀνα- φέρεται εἰς τὸν ᾿ Αριστοτέλη, τὸν κύριον ὑπεύϑυνον διὰ τὴν ἰμπεριαλιστικὴν τοῦ ᾿Αλεξάνδρου παιδείαν. ᾿Εὰν συντόμως δὲν ἀνευρεϑῆ ἕνας θαρραλέος ἀντιδήμαρ- χος διὰ νὰ «ξεμπροστιάση» τὸν ὕπουλον Σταγειρίτην, θὰ ἐξαναγκασϑῶ νὰ γράψω μίαν μονογραφίαν διὰ νὰ τὸν περιποιηϑῶ καταλλήλως. Η ἀλήϑεια πρέπει κάποτε νὰ λάμπη! ἡ ᾿Αλλ᾽ ἐπανέρχομαι εἰς τὴν 28ην ᾿Οκτω- βρίου. ᾿Εφέτος, δὲν ἐμνημονεύϑησαν ἐπί- σης ὁ ᾿Ιωάννης Μεταξᾶς, ὁ Βασιλεὺς Γεώργιος, ὁ Παπάγος, ὁ Δαβάκης καὶ ὁ λοιπὸς ἑσμὸς τῶν προσώπων, ποὺ ἔσυνη- δίζετο νὰ ἀναφέρεται τὴν ἡμέραν ταύτην, εἰς τὸ παρελϑὸν. Πολὺ ὀρϑῶς, βεβαίως, καὶ πάλιν. Διότι, ὡς ἀπέδειξεν ἡ ἱστορικὴ σκαπάνη τοῦ Σλῆμαν, οὐδεὶς ἐξ αὐτῶν ἔλαβεν μέρος εἴς τινα κατὰ τοῦ ἐχϑροῦ μάχην. Διὰ νὰ μὴ εἴπω, ὅτι οὔτε ὁ ᾿Ηρό- δοτος, οὔτε ὁ Θουκυδίδης ἤ ἄλλος τις ἱστορικὸς ἀναφέρει τι περὶ αὐτῶν, ἀλλ᾽ οὐδὲ ὁ Σιμωνίδης εἰς τὰ ἐπιγράμματά του τοὺς μνημονεύει. Πλὴν τούτου, νεώτεραι ἀνασκαφαὶ ἀπέδειξαν, ὅτι ὁ Μεταξᾶς ὑπῆρξεν δικτάτωρ, χρησιμοποιήσας μάλι- στα τὸν πάγον καὶ τὸ ρητινέλαιον κατὰ