ι - -Ἡ ΑΙΣΙΜΑ ΚΑΙ ΑΔΗΡΙΤΑ Ρουμανία Εἴμεθα ἐναντίον τοῦ Τσαουσέσκου, ὄχι τώρα ποὺ ἔπεσε, ἀλλὰ ἀπὸ πολὺ πρίν. Συγκεκριμένα ὅταν ὁ πολιτικὸς κόσμος τῆς χώρας, ἡ ̓Ακαδημία καὶ ὁ Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας τὸν ἐπαινοῦσαν, τὸν συνέχαιραν καὶ ἄλληλοπροσεκαλοῦντο, ἐμεῖς λέγαμε, ὅτι ὁ Τσαουσέσκου εἶναι ἕνας κοινὸς δικτάτωρ, ποὺ βύθισε τὸν ρουμανικὸ λαὸ στὴν δυστυχία. Τώρα ποὺ ὁ Ίσαουσέσκου ἀνετράπη, θεωροῦμε ὑποχρέωσί μας να σημειώσουμε μερικά πράγματα. /. Ὃ Τσαουσέσκου ἔπεσε κατόπιν ἀποφάσεως τοῦ Ρουμανικοῦ Στρατοῦ. Δίχως τὴ θέλησι τοῦ στρατοῦ δὲν ἐπρόκειτο νὰ ἀνατραπῆ ὁ Τσαουσέσκου, ὅσο καὶ νὰ μὴ τὸν ἤθελε ὁ λαός. Ὅσο καὶ νὰ ἦτο ὁ λαὸς ἀγανακτισμένος μὲ τὸν δικτάτορα, αὐτὸς δὲν θὰ ἔπεφτε, ἂν τὸν ὑπεστήριζε ὁ στρατός. ̓Ακόμη καὶ χωρὶς τὴν στρατιωτικὴ συμπαράστασι παρὰ λίγο νὰ ἐνίκα, χάρις στὴν ἀγωνιστικότητα τῆς περιβόητης «Σεκουριτάτε», ἡ ὁποία πολέμησε μὲ φανατισμό. Καταλαβαίνετε τὶ θὰ συνέβαινε, ἂν δὲν ἐπενέβαιναν τὰ ἅρματα ἐναντίον τοῦ Τσαουσέσκου. Εἶναι λοιπὸν βέβαιον, ὅτι ὁ Ρουμᾶνος δικτάτωρ ἔπεσε ἀπὸ τὴν δύναμι τοῦ στρατοῦ. Ὃ στρατὸς ἐνεργητικῶς καὶ ὁ λαός παθητικῶς ἔρριξαν ὄχι τὸν Τσαουσέσκου μόνο, ἀλλὰ μαζί του καὶ τὸ κομμουνιστικὸ καθεστώς. ̓Η ρουμανικὴ στρατιωτικολαϊκὴ ἐπανάστασι εἶναι ἀντικομμουνιστική. Τὸ Κομμουνιστικὸ Κόμμα Ρουμανίας κυριολεκτικῶς διελύθη. ̓Η προσπάθεια νὰ φορτώσουν ὅλα τὰ κακὰ στὴν οἰκογένεια Τσαουσέσκου εἶναι ἵστορικῶς ἀνακριβής. Διότι ὁ Τσαουσέσκου ὑπῆρξε ἡ κορυφὴ τῆς ἐξουσιαστικῆς μαρξιστικῆς πυραμίδας. Δὲν ἦταν ἕνας εὐκαιριακὸς δικτάτωρ, ἀλλὰ ἦταν ἡγέτης ἑνὸς κομμουνιστικοῦ κόμματος, ποὺ ἐπὶ μακρὸν κατετυράννησε τὴ Ρουμανία. "Ενός κόμματος δικτυωμένου μὲ στελέχη μέχρι τοῦ τελευταίου χωριοῦ. Συνεπῶς ὁ περιορισμὸς τῶν ὅποιων εὐθυγῶν μόνο στὸ πρόσωπο τοῦ Τσαουσέσκου εἶναι ἀπαράδεκτος. Στὸ κάτωκάτω τῆς γραφῆς δὲν ἐσκότωσε ὁ Ἰσαουσέσκου μὲ τὰ χέρια του τὶς χιλιάδες Ρουμάνων. Καλῶς ἀνέτρεψαν τὸν Τσαουσέσκου. Καλῶς τὸν ἐξετέλεσαν. ̓Απὸ ἐκεῖ καὶ πέρα ὅμως πρέπει νὰ σταματήσουν οἱ δικές μας ὑποκρισίες καὶ οἱ αὐτοεζευτελισμοί. Δηλαδὴ δὲν ἐπιτρέπεται ἡ ̓Ακαδημία μὰς νὰ ἀφαιρὴ ̓ τοὺς τίτλους, ποὺ ἔδωσε στὴν σύζυγο τοῦ Τσαουσέσκου. “Ὅταν τὴν τιμοῦσε, δὲν ἐγνώριζε ὅτι ἦταν σύζυγος αἱμοσταγοῦς δικτάτορος: Εἶπαν ὅτι τὴν ἐτίμησαν γιὰ λόγους, τάχα, ἐθνικῆς σκοπιμότητος. Ποιᾶς σκοπιμότητος; Μήπως καὶ τώρα ἡ ἀφαίρεσι τῶν τιμητικῶν διακρίσεων ἔγινε πάλιν χάριν τῆς ἐθνικῆς σκοπιμότητος; Καὶ ποῦ προβλέπει τὸ καταστατικὸ τῆς ̓Ακαδημίας νὰ ἀναγορεύη ἀκαδημαϊκοὺς μὲ κριτήρια τὴν ἐ-